Zo kom ik weken niet in een museum, theater of concertzaal, en zo is m'n agenda er vol mee. Gisteren zag ik Donovan Frankenreiter in de Shepherd's Bush Empire. Een oud theater dat als concertzaal wordt gebruikt, vergelijkbaar met Paradiso. Erg mooie zaal, en erg goed concert met snoeiharde gitaren waarvan ik iets minder gecharmeerd was (vooral de day after, m'n hoofd bonkt). Maar wat miste ik good old Paradiso gisteren. Niet zozeer om de venue, maar voordat ik van Shepherd's Bush weer huis was, was ik een klein uur verder. En op de een of andere manier hoort voor mij bij een concert het na afloop op je fiets stappen en over de grachten fietsend nagenieten. Lange zit in de tube is het gewoon niet. Vermoed dat m'n concertfrequentie hier aardig omlaag zal gaan. Counting Crows en Nitin Sawhney wil ik zeker graag zien, maar maandelijks bandjes kijken op doorgaans doordeweekse avonden zal er deze Londense jaren wel niet inzitten.

Je kunt niet in Londen wonen zonder ooit het Royal Ballet in de Royal Opera House gezien te hebben, zo was me verteld. Geen probleem, ik ben dol op ballet. En daar collega Heather dat ook is, toog ik gisteren met haar naar de Royal Opera House. En als je daar rondkijkt, dan geloof je dus echt niet dat er ergens iets van een recessie gaande is. De stakaarten van £10 waren niet uitverkocht, alle dure plaatsen zo te zien wel. £95 pond waren de beste plaatsen. Heather is nogal New York, nogal ex-investment banker en drinkt dus champagne cocktails alsof het water is (nou ja...alsof het wijn is). Dus wij naar de champagne bar. Daar zag je de een naar de ander aan glazen champers (vanaf £11) nippen en in finger sandwiches met zalm bijten. Op een doorsnee maandagavond. Chique chique. Prachtig gebouw overigens, enorm mooi hoe klassiek en modern is samengebracht. Het ballet zelf, Manon, was mooi. Drie doden, veel vrolijk gehuppel en mooie muziek. Realiseerde me wel weer dat modern ballet me toch een stuk meer doet dan klassieke stukken. Maar het was de moeite, en een prima start van de week!

Toen ik in Sydney woonde, heb ik me aardig wat lokale gewoontes eigen gemaakt. Ik las de Sydney Morning Herald, keek sport in de pubs, ging lunchen met m'n collega's, en deed eigenlijk gewoon wat veel Sydneysiders ook deden. Behalve dat ik die dingen deed met Europese vrienden, daar het bijkans onmogelijk was bevriend te raken met de Aussies. Mijn Australische collega's woonden al gauw 1 of 1,5 uur van werk, dus blijven hangen en wat leuks doen 's avonds doe je niet. Wel ging ik met de Europese collega's veel om, en met Engelse en Ierse vrienden die ik in mijn eerste maand tijdens m'n call center baantje had ontmoet. En zoals ik weinig Australische vrienden had, klagen mijn buitenlandse vrienden in Amsterdam dat hetzo verrekte moeilijk is met Nederlanders bevriend te raken. Vooral de twintigers valt het op dat Nederlanders die zij ontmoeten vaak een afgebakende vriendenkring hebben, van huis, jaarclub enzovoort. Voor de meeste van die vrienden ben ik de enige Nederlandse vriendin.

En nu in London, merk ik eigenlijk hetzelfde. Ik heb welgeteld twee Engelse vrienden, met wie ik beide bevriend ben geraakt toen zij in Amsterdam woonden. Een Engelse collega die eerder dit jaar van Bristol naar London is verhuisd, reken ik ook wel een beetje tot m'n vriendenkring. De rest zijn Australisch (het grootste deel), Nederlands (wel eentje), en Amerikaans (ook eentje), de meeste van hen met Aziatische roots en een multiculti opvoeding. En dat is prima. Ik mis het hebben van Engelse vrienden niet, met de vrienden die ik hier heb, doe ik de leukste dingen. In tegenstelling tot sommige Nederlanders in den vreemde, blijf ik niet als een gek aan Nederlanders hangen, maar begeef ik me in een mix van culturen. Als ik af en toe in de krant lees over het gebrek aan integratie van immigranten in Europa, dan moet ik toch aan m'n eigen ervaringen denken. Echt integreren blijft lastig. Hoe vaak ik ook bangers & mash eet, hoe goed ik de taal ook spreek, en hoe goed ik ook mee kan praten over politiek, sport en Strictly Come Dancing, echt integreren doe je pas als je onderdeel bent van de lokale samenleving. Dat is in London verrekte lastig, en tegelijk is dat het prachtige aan London. Dat veel groepen naast elkaar en een beetje met elkaar leven, maar hun eigen ding blijven doen: Diwali festival op Trafalgar Square, Caribisch feesten tijdens het Notting Hill Carnaval en Dragon Boat Racing op de Thames. Daar zouden we in Nederland nog wat van kunnen leren.

De morning bloody mary had ik aan me voorbij laten gaan, slaap had even voorrang. Ben direct naar de Twickenham Tup gegaan (een aussie owned pub in Twickenham), waar Chantal en de mannen waren. Bij vriend Hodge aten we nacho's en dronk ik m'n eerste pint. Drie verlegen in roze geklede blonde meisjes dartelden wat door de keuken terwijl we de wedstrijd bespraken. Hodge woont in de straat die naar het stadion leidt, en werkelijk de hele straat was chockers met mensen. Links en rechts waren kraampjes met eten, en de bomen waren prachtig herfstig. Alleen de wandeling naar het stadion al vond ik bijzonder. Australie speelde geen heel bijzonder rugby, maar Engeland deed dat nog minder, waardoor we met 14-28 wonnen. Schijnbaar was er een Cup aan deze wedstrijd verbonden, dus nog even de mannen extra toegejuicht. In een stadion overigens waar denk ik 95% Engels was.  

Na de wedstrijd zijn we terug naar Hodge's gegaan, meer bier, meer kletsen en de drie blonde meisjes waren ineens niet meer zo verlegen - ik vermoed dat de meegebrachte Jelly Babies daar verantwoordelijk voor waren. Ze stonden stijf van de suiker en kleurmiddelen. Het aanbod dat ik altijd welkom ben om op te passen, heb ik afgeslagen, maar had erge lol met de meiden. Ik vond het toen eigenlijk wel prima geweest, maar nee, we moesten terug naar de pub. Voor meer pints. Uiteindelijk ben ik als tweede afgehaakt. Op Waterloo nog even de BK binnengerend voor een cheesburger en friet (wat toch echt stiekem wel lekker is na die hoeveelheden bier) en om een uur of elf lag ik in m'n nest. Om daar vanochtend brak weer in wakker te worden. Het was het zo waard. Het feit dat Hodge bij het stadion woonde en zo gastvrij was, maakt zo een verschil met kroeg-wedstrijd-kroeg. Een dag om nog heel lang met een grote glimlach aan terug te denken.

Off topic: ik had het idee dat ik na 4,5 maand Londen m'n Ierse accent wel een beetje kwijt was. Werd vanavond fijn uit de droom geholpen met een 'Which part of Ireland are you from?' van de Ier met wie ik aan de bar het concert besprak, wachtend op onze biertjes.

Off topic 2: vandaag de hele dag naast Chris gezeten. En ik ben me ervan bewust dat dit erg puberaal klinkt. Maar leuk was het. En hem 's avonds nog twee keer gesproken.  Hij blijft leuk. Erg leuk.

Maar eerst morgen Leonard Cohen! Die volgens welingelichte bronnen 2,5 uur speelt. Can not wait!

Nog maar een aantal weken en het jaar zit er al weer op... Een jaar dat ik inluidde in Siem Reap, ziek boven de WC grotendeels. Een jaar waarvan het eerste kwartaal zo spannend was: zou ik de baan in London krijgen of niet? Het tweede kwartaal was bijzonder. Broertje even over uit Washington, wennen aan het idee weer uit Amsterdam weg te gaan (Amsterdam wilde duidelijk van me af: voor het eerst in tien jaar gerold en met m'n fiets in een tramrail blijven steken), dubbel genieten van alles omdat het straks niet zomaar meer kan, een EK dat zo waanzinnig begon, en m'n afscheidsfeestje en alle lieve kaarten die ik kreeg. Het derde kwartaal in London begonnen, en qua werk niet zonder slag of stoot. Alle werk was zowat bij Investment Banks en ik ben een verzekeraars-meisje. Van alle interne klussen werd ik goed ongelukkig, maar de stad maakte veel goed. Vier keer per week sporten eveneens. En in dit kwartaal, dat alweer op de helft is, valt alles op z'n plaats. Werk gaat lekker en London in de herfst is fijn. Terwijl een aantal van m'n beste vrienden dit jaar het liefst willen vergeten door de ellende die ze hebben meegemaakt (sterfgevallen, miskraam, terminaal zieke vader), is mij vooralsnog alle leed bespaard gebleven. Hopelijk mag dat zo blijven, en kan ik op 31 december ergens in Bangkok terugkijken op een bijzonder jaar, met 'gewone punten' en hoogtepunten maar geen dieptepunten.

En toen ik met m'n drie artikelen bij de kassa stond, was ik wel weer uitgefantaseerd. Hoe rijk wil je het hebben? Ik mag dan nooit zo een huis kunnen betalen, ik heb een baan die me laat doen waar ik het meest gelukkig van word: reizen. Ik woon in een stad waar ik zo ontzettend van geniet. Ik kan m'n vrienden in Amsterdam vaak genoeg zien, en heb hier andere bijzondere vrienden. Ik voel me volledig in balans en gelukkig. Laat me maar lekker af en toe naar Notting Hill gaan om me even te verlekkeren aan de levensstijl van de rich and famous. Maar laat het maar geen werkelijkheid worden. Het kan alleen maar tegenvallen.

Overigens moest ik erg lachen toen ik Chris (zo heet 'ie) gisteren met mijn Ivy League-educated Amerikaanse collega besprak. Zij snapte niet dat ik hem niet had gevraagd 1. of hij single was, 2. waar hij had gestudeerd, 3. hoe oud hij was. Dat zijn haar eerste drie vragen aan een man. Terwijl het mij bijvoorbeeld echt geen moer interesseert aan welke universiteit hij heeft gestudeerd. De eerste vraag is uiteraard wel relevant, maar heb nog niet een natuurlijk moment gevonden om dat te vragen. En leeftijd? Hij heeft geloof ik drie jaar werkervaring. Jong dus. Snapte zij ook niet. Zij is op zoek naar een ambitieuze carriereman, die aan de goede universiteit heeft gestudeerd en liefst iets ouder is dan zij. En hard op zoek ook. Ik val op jong, lief, grappig, sportfan, slim en niet te carrieregericht. En single niet te vergeten. Dat hebben we wel gemeen.