Volgende stop: Mon Plaisir, een van de oudste Franse restaurants in Londen. Vrijwel al het personeel is Frans, het brood smaakt er goed, en het eten helemaal. En Londen being Londen, kun je hier voor zo een 20 euro een driegangenmenu plus aperitief, glas wijn, en koffie krijgen. Als je vroeg gaat, en gebruik maakt van het pre theatre meal.

En dat maakten we. Want al maanden hadden vriendin Viv en ik kaarten voor Private Lives. Een tachtig jaar oud stuk van Noel Coward, dat sinds een paar dagen in het West End te zien is met Kim Cattrall en Matthew Macfadyen in de hoofdrollen. Ik ben dol op de Londense theaters: het rode pluche, de balkons, de krakkemikkige wastafels in de wc's, de krakende trappen. En om dan twee zulke goede acteurs in zo'n goed (en grappig!) stuk te zien, is zwaar genieten.

Om het gouden weekendgevoel te behouden, doe ik vandaag alleen maar leuke dingen. Bellen met vriendin in Singapore, sporten, lezen in het boek over de Joden, en vervolgens de Bangladeshi in Londen's East End, en wandelen in de zon. Af te sluiten met een superfood salad van Leon. Een hedonistisch weekend ten top.

Schrijnende voorbeelden worden gegeven. Een jongen die graag door zou leren, maar de £19 die het kost om je aan te melden bij de universiteit niet heeft. Die in een straat woont vol restaurantjes en chique bakkers waar je voor £7.50 een meringue koopt, maar het bestaan van deze tenten niet eens kent, omdat hij van £7 per dag moet leven. Schrijnend. Ik zou zo'n jongen zo £19 geven voor z'n applicatie. En als ik erover nadenk, misschien wel meer. Of ik het met de Robin Hood tax eens ben, ben ik nog niet uit, maar eigenlijk zou er een systeem moeten bestaan waarbij de mensen die de juiste kansen hebben gekregen in het leven, wat kansen creeren voor jongens als deze. Zoiets als de Nederlandse Giving Back stichting, maar dan (ook) financieel. Een week lang aandacht voor dit thema, zal hoop ik een eerste stap zijn naar gewaarwording.

'The Sharper the Knife, the Less You Cry' is het verhaal van een Amerikaanse die haar baan in Londen verliest en besluit haar droom te volgen: leren koken aan Le Cordon Bleu. Nu was dat iets dat ook altijd wel in mijn achterhoofd zat, en na twee hoofdstukken wist ik zeker dat het niets voor mij is, maar erover lezen blijft geweldig. De chefs, de recepten, de Parijse winkeltjes waar ze haar brood, wijn en vlees haalt. Ik proef de bouillabaise bijna, en de canard a l'orange. Ze wisselt de verhalen af met recepten, en dan gelukkig niet alleen maar niveau Cordon Bleu. Als hij uit is, kan in de kast naast Heat, A Cook's Tour en enkele andere culiboeken. En nu en dan zal ik hem tevoorschijn halen voor een slow cooked bolognese of een minestrone zoals haar moeder die maakte.

Ik denk niet dat bovenstaande over mij ging. Wat kan het M schelen hoe vaak ik in Londen naar de sportschool gaat? En hoe ik in overleg met mijn baas mijn werk indeel? Iets moet haar heel erg dwars zitten, en ik denk niet dat dat iets met mij te maken heeft. Over een paar uur gaat ze er weer vandoor, terug naar Amsterdam. Maar eens kijken of ik er achter kom wat er is. Want dit soort verwijtende gesprekken met vrienden zit ik niet op te wachten. En als vriendin wil ik er graag voor haar zijn als er iets is. Lastig.

Na heel lang willen en wensen: een 17-50mm F/2.8 lens.