¶ §

Waarom werken in de winter sucks

Winter is best leuk. Crispe zonnige koude winterdagen. Met rode wangen thuiskomen. Rode wijn en warme chocolademelk. Hearty meals. Niks mis mee, winter. Maar werken in de winter, daar ben ik dus niet voor in de wieg gelegd. Of eigenlijk: werken in de ochtend in de winter ben ik niet voor weggelegd. Het is te donker, te koud en teveel mensen kijken chagrijnig. Werken in de avond wil ik sowieso liever niet want de avond is voor sporten, uit eten, boeken lezen en badderen. Eigenlijk zou ik graag een baan willen die in de winter vijfurige werkdagen vergt. Of eventueel gewoon 10 uur, maar dan graag in Australie ofzo. En dan de zomer lekker hier. Dan zou ik de winter toch een stuk prettiger doorkomen. ¶ §

Zumba

Nadat ieder zichzelf respecterend gehucht in Nederland Zumba klasjes leek te hebben, heeft mijn gym (de grootste van Europa maar blijkbaar niet de snelste) het ook eindelijk opgepakt. Vrijdag aan het eind van de middag. Leek me een goede manier om het weekend in te luiden. Een paar minuten voor tijd, stond ik met vier andere meiden in de sportzaal. Een paar minuten na begintijd, stonden we met een stuk of 30 vrouwen en een verwijfde man te dansen. En wow, de grijns ging niet meer van m'n gezicht. Wat was dit leuk! Eerlijk is eerlijk, het lekkere lijf, de sexy moves en de take-me-to-bed ogen van de Latino instructeur droegen daar aan bij. Maar los daarvan: de heerlijke salsa en merengue achtige muziek, afgewisseld met Tom Jones' sexbom en een charleston achtige nummer. De super sexy moves. Het tempo, waardoor je echt een goede work out hebt. En het hoogtepunt: de ketchup song, waarbij maar weer bleek dat met z'n 30en voor lul staan een stuk minder erg is dan alleen. Ik heb Zumba omarmd, volgende week weer! ¶ §

"Building client relationships"...

....zo staat in het ontwikkelplan van de gemiddelde consultant. Als ik iemand aardig vind ben ik daar wel goed in. Als ik iemand niet zo leuk vind, dan ook gelijk echt niet. Behalve bij Susan, zo lijkt het. Susan en ik werkte veel samen bij de Schotse bank waar ik voor en na Zuid-Afrika een paar weken zat. Sue is een beetje een lose canon. Raar type met weinig vrienden volgens mij. Haar hobbies zijn fretten en vulpennen, hetgeen die weinig vrienden wel een beetje verklaart lijkt me. Maar goed. Sue was dus als een gek aan het bonden met ons tijdens dat project. En zei in december dat ze een girls weekend wilde plannen in haar huis in Italie (een huis in Italie en dan nog weinig vrienden, kun je nagaan). Met mij, en twee collega's die ook op dit project zaten. Twee leuke collega's, met wie ik best een weekendje naar Italie zou willen. Sowieso heb ik ernstige zin in een weekendje Italie. Maar niet met de klant. En dacht ik dat dit plan wel over zou waaien terwijl ik down under was: think again. Sue stalkt een van de collega's voor onze schema's zodat ze een weekendje Italie met ons kan plannen. Hier moet ik me nu dus heel snel, en heel slim uitwurmen. "Ik kan pas in 2012" kon weleens niet voldoende zijn... ¶ §

The Mother of Mohammed

Ooit was Robyn een surf chick in de Northern Beaches in Sydney. Reisplannen om de hippy trail te doen, stokten op Java, waar ze de islam en de liefde (huwelijk een van velen) vond. Ze bekeerde, en werd hard core. Het boek Mother of Mohammed pikte ik op op een vliegveld in Tassie. Het klonk interessant en dat was het. Hoe een normale aussie zich tot de extreem strikte islam bekeert is bijna niet te geloven. Ze woonde in Afghanistan en Pakistan en behoorde tot de inner circe van Osama bin Laden, sheik Khalid Mohammed, en al-Zawahiri. Twee van haar kinderen willen niets meer met de islam te maken hebben, de overigen zijn onderweg net zo te eindigen als hun moeder: alleen, zonder paspoort, zonder vrienden, in een land (Australie) waar ze niet wil zijn. Fascinerend boek en mooi staaltje journalistiek van de schrijfster.

¶ §

Scotland Island

'Neem de bus naar Mona Vale, loop naar de bieb, en daar ontmoet ik je', mailde Dan, de man van mijn vriendin Caro. En nu ik in hun huis op Scotland Island ben, begrijp ik waarom. In Mona Vale is de Coles (supermarkt). Op Scotland Island is niets. Daarbij had ik hun huis nooit gevonden, aan straatnaamborden of huisnummers doen ze hier niet. We drinken gefilterd regenwater, en eten groente uit de tuin van de benedenbuurvrouw. Dan was wat boodschappen vergeten, en is nu terug naar Mona Vale. Oftewel: terug naar beneden lopen vanaf huis, de ferry pakken naar Church Point (alwaar geen kerk te bekennen), met de auto naar de supermarkt, dezelfde route terug. Je bent zo anderhalf uur verder. Melk vergeten? Tough luck. Voor Dan en Caro is het, na jaren North Bondi, paradijs. Ik zou hier gillend gek worden. Ok, krekel lawaai is prettiger dan straatlawaai, maar mijn god wat maken die beesten een herrie. Na zeven uur gaat de ferry niet meer en moet je met de watertaxi. Uit eten wordt zo een dure grap. Altijd je boodschappen de heuvel op slepen. Geen sportschool in de buurt, cafe als je een keer geen zin hebt om ontbijt te maken op zondagmorgen (sprak het verwende nest), geen afhaal thai. Wellicht geen basisbehoeften, maar zaken die mijn leven zo aangenaam maken. Avondje theater in Sydney? Dan moet je overnachten want je komt niet meer thuis. Voor twee dagen bijkletsen, lezen, ontspannen en kennismaken met baby Ben is dit prima. Maar zelfs na een paar uur voel ik me al een beetje opgesloen. ¶ §

Prachtig paar

Toen Geoff en Ann net getrouwd waren in noord Engeland, besloten ze te emigreren. Australie, Nieuw-Zeeland, Canada, alle folders werden in huis gehaald. Ann wilde slechts emigreren als vrienden ook gingen, het maakte niet uit wie. Toen haar beste vriendin, tevens Geoff's nicht aankodigde met haar man naar Australie te emigreren, was de keuze gemaakt. Tijdens haar werk als bank teller, kwam Ann iemand tegen die cheques van de Bank of New South Wales inwisselde. Ze raakten aan de praat over haar emigratieplannen, en de man nodigde haar en Geoff die avond uit voor dinner. 'Als jullie nou eens naar Brisbane komen', zei de man, 'dan kan ik jullie overal mee helpen en zorg ik voor een baan'. En zo geschiedde. Als een van de laatste 'ten pound poms' gingen ze op een boot naar wat ooit de convict colony van Groot Britannie was.  Tien jaar geleden en soort van met pensioen, verlieten Geoff en Ann Brisbane voor Tasmania. Alweer ze een B&B begonnen van twee cottages in hun tuin. Hun enorme tuin met pruimen- en appelbomen, en een spectaculair overzicht over de Tamar River (en het huis van Rebecca Gibney uit Flying Doctors, maar dat ter zijde). Toen we vrijdag ons Getzje (auto - vermijd deze als je ooit harder dan 120 zou willen rijden) hadden geparkeerd bij Cherry Cottage, onmiddelijk door ons omgedoopt tot Cheery Cottage, kwam Ann ons met versgebakken warm brood tegemoet lopen. Geoff, met zijn prachtige lichtblauwe ogen kwam even later melden dat er verder zelfgemaakte yoghurt, ham en koekjes waren. En dat ik me tegoed mocht doen aan de pruimenboom. We waren nog geen 24 uur hun gast, maar sloten dit prachtige echtpaar in ons hart. Soms komen er mensen op je pad die je leven simpelweg verrijken, doordat je ze ontmoet. ¶ §

Tassie

Tasmania.... Goed voor 40% van 's werelds opiumproductie en ongewtwijfeld een vergelijkbaar percentage aan road kill. Een enorme hoeveelheid wallabies langs de weg, evenals possums en wombats. Maar oh, was was Tassie veel meer dan dat. Waanzinnig mooie natuur. Bossen, stranden, velden, meertjes. Allemaal even mooi. Super lekker seafood en prachtige 'cold country' wijnen. Ik dacht dat ik na ZA wel uitgewijnd was, maar ik heb weer vrolijk een winery of zeven bezocht. Mooie pinot gris', rieslings en pinot noirs. Paar late harvestjes gekocht voor mee naar huis.  En het road trip gevoel van deze week met Emily was zo heerlijk. Radio aan, beetje toeren in onze Getz (die net de 120 haalde), kletsen, stoppen onderweg, bijna iedere nacht ergens anders slapen: helemaal lekker.

En nu weer in m'n tweede thuis: Sydney. Fijn.

¶ §

New Year's Eve

Een aparte NYE dit jaar. Vrienden van Em gaven een pool party en ik was ook uitgenodigd. Superleuk al haar vrienden te ontmoeten natuurlijk. Leuke mensen allemaal. Creatieve types. En E-gebruikers. Ik was een van de weinigen daar die zonder pillen 2010 inluidde. En da's toch minder. Gesprekken worden oppervlakkig. Er was veel drank maar geen eten. That was a first: een feestje zonder zelfs maar crisps of olijven. Toen een zwangere vriendin tegen 2en naar huis ging, maakte ik graag gebruik van haar aanbod me thuis af te zetten. Een goed besluit - ik werd gisteren wakker met een mega mega helse kater, in een leeg huis. Om negen uur kwam de rest binnenstrompelen. Ik ging even terug naar bed, en via de McDonalds naar vrienden die ik een paar jaar niet gezien had. En een dagje in de speeltuin met hun 2yo en een barbecue met wat wijn, vind ik toch leuker dan een zuipfeest met pillenslikkers. Vriend L en ik sloten de avond af door in de stromende regen onder een paraplu de door bliksem verlichte skyline van Melbourne te bekijken. Een met de elementen.