¶ §

Weekje chill

Als werk even heel rot is, en tot heel veel tranen leidt, dan moeten er een paar dingen gebeuren. Tijd met vriendinnen. Check. Gesprek met baas plannen. Check. (Baas: I see some good thinking, but think you have a confidence issue. No shit, sherlock.....) Paar dagen gefocused werken en paar dagen niet zo hard werken. Check. Nadat ik gisteren van 8 tot 6 doorbikkelde op kantoor, heb ik vanochtend slecht een document afgerond dat ik ter review aan iemand zou mailen. Zometeen ga ik even hardlopen, schoonmaken, en het winkelcentrum in in de hoop dat de afgeprijsde funky zijden top bij Whistles er nog hangt. Vanavond kapper en etentje met Nederlandse collega die net ook naar Londen is gekomen. Langzaam voel ik de rust in m'n hoofd terugkeren. Hopen dat ik de weg omhoog gevonden heb. ¶ §

En dat is ook Kaapstad....

Mail van programme leader: "Some tragic news, A.B. was hijacked on Tuesday night and had his throat cut. He is doing well in hospital and visitors are allowed today. "

Wij rijden een B-klasse huurauto (zeg maar net geen renault twingo), gaan doorgaans voor 7pm naar huis, over een drukke snelweg, met altijd minstens twee mensen. Het risico zal voor ons dus denk ik laag liggen.  Maar een risico blijft het.

¶ §

Nick the Dick en fijne buren

Oftewel de leider van de BNP. Vergeleken bij hem is Wilders een eitje. Nick Griffin ontkende lange tijd de holocaust. Nick vind dat Londenaren uit een stad kwamen die niet langer Brits is (zit wat in met al die nationaliteiten hier, en daarom is Londen zo geweldig - alleen hij noemt het ethnically cleansed).  En zo vindt Nick nog van alles. Donderdag zat Nick Griffin bij Question time, een wel bekeken BBC programma. Veel controverse begreep ik vanuit ZA, maar ik vind het goed. Door groepen mensen de mond te snoeren ben je op een hellend vlak. Laat ze hun onzin maar op nationale TV uitkramen, in een gestructureerd interview.

Maar er is meer met BNP aan de hand. De Britse politie wil geen leden in dienst. En zo zijn er meer werkgevers. Toen enige tijd geleden de BNP ledenlijst uitlekte, was er dan ook grote paniek. Het heeft tot nogal wat ontslagen geleid.  20 oktober is opnieuw de lijst uitgelekt, met telefoonnummers erbij dit keer. En zo juist kwam ik er achter dat er een website is waar je je postcode in kunt voeren, en dan de leden bij jou in de buurt te zien krijgt. Zo te zien wonen er een stuk of wat bij mij de buurt. Een buurt met een groot niet-blank huurdersbestand. In een stadsdeel waar maar 50% blank is, het laagste percentage in Londen. Als je BNP lid bent, en ik ga er nu vanuit dat je dan de mening van Griffin deelt dat niet blanken hier niet horen, waarom ga je dan in het minst blanke stuk Londen wonen? Of ben ik nu echt heel erg kort door de bocht?

¶ §

Proletarisch winkelen

Zondag was ik even gauw de Gap ingerend voor een paar werkkleren. Zomerse werkkleren moesten het zijn, en da's lastig te vinden in oktober. Maar in no time stond ik bij de kassa met een wit overhemd, een grijze nette broek, een grijs mohair topje en een schattig geruit bloesje. Net geen negentig pond. Leek me weinig, maar het is overal uitverkoop en ik was er niet echt bij met m'n kop dus nam aan dat er wel iets afgeprijsd zou zijn. Toen ik vanochtend echter de boel uit de tas haalde, zag ik op het bonnetje drie artikelen staan. Broek, topje en bloesje. Dus heb ik min of meer het overhemd gejat. Per ongeluk. Of gratis meegekregen, zou je kunnen zeggen. Ik overwoog even terug te gaan, maar besloot al snel dat mijn tijd te schaars is om een half uur uit te trekken om de Gap £25 pond te besparen. Moeten ze maar opletten. Nu maar hopen dat ik het overhemd zonder schuldgevoel kan dragen. En dat er geen slecht karma op rust. Ik zie al een lading tomatenketchup er op landen ofzo. ¶ §

Loge

Een paar weken geleden belde m'n Nederlandse director met wat vragen over de kosten van hotels enzo in Londen. Dit omdat een van de juniors mogelijk een opdracht ging doen hier, en hij wilde kijken of het financieel een beetje haalbaar was tegen het geboden tarief. Daar hotels hier duur zijn, hotels niet fijn zijn week in week uit, en ik voornamelijk weg ben de komende tijd, bood ik mijn appartement aan. Een week later belde de junior. Dat 'ie graag van het aanbod gebruik maakte. De deal werd dat hij er sowieso niet is de weekenden dat ik hier ben, en dat we de weken dat ik hier ben door de week gewoon proberen om te kijken of het werkt. De weken dat ik er niet ben, kan hij sowieso mijn stekkie z'n thuis noemen. En dus komt over een uurtje een loge. Ik ga lekker voor ons koken, we kunnen uitvoerig bijkletsen, en dan maar eens zien hoe het deze week gaat. In elk geval vind ik het een prettig idee dat m'n appartement nu niet steeds een paar weken leeg staat. En wie weet vind ik het wel super gezellig, zo een bijdehante gast over de vloer! ¶ §

Vliegen

Elf uur vliegen is lang. Na vier uur kom ik al niet helemaal frisjes aan, maar elf uur..... Dan ben ik echt zo een bezweet gekreukeld verschijnsel. Zoals vanochtend. En dan vlieg ik nog business class voor deze opdracht. Dus fijne kopjes thee. Vers fruit bij het ontbijt. Clarins (Southafrican) danwel Elemis (BA) cremepjes enzo. Rust. Dekbedje (SA) of dekentje (BA). Flatbed stoel. Toen we aankwamen in Kaapstad, konden we nog even snel op kantoor douchen voor we naar de klant gingen. En nog zei een van de klantmannen later dat we er verwilderd uitzagen. Er vanuitgaand dat verwilderd in het Afrikaans dezelfde betekenis heeft als in het Nederlands, was dat bepaald geen compliment. En toen had ik nog kunnen douchen. Als ik volgende week weer terugvlieg, lukt douchen niet eens. Zal ik droogshampoo kopen om in elk geval schoon haar te hebben? Met koffer en al een plee induiken om me te verkleden? Me helemaal onderspuiten met bodyspray? Ziekmelden? Daar de komende week maar eens een oplossing voor vinden. Nu eerst genieten van thuis zijn. Het mag hier dan grijs en regenachtig zijn en ik mis m'n collegas' gezelschap nu al maar dit is thuis. Where the heart is.

¶ §

Bijna thuis

Mijn eerste tour zit er bijna op. Tweeneneenhalve week Kaapstad. Maar het had net zo goed ergens anders kunnen zijn. Ok, de wijn en het eten zijn goed en goedkoop, maar verder merk ik weinig van dat ik hier ben door de week. We gaan om 7.15 de deur uit. Snel koffie halen, 8am morning prayers (een UK consulting term - het zijn korte team meetings waarin iedereen even deelt wat hij die dag gaat doen), en dan meetings hebben en meetings uitwerken. Om half zeven of zo gaan we weer de auto in om eten te halen, te bestellen, of in een resto te eten, en dan tukken. In geval van room service is er tijd voor een bad, boek of skype gesprek. En dat was het wel. Valt het u op dat sporten in het rijtje mist? Dat klopt. Twintig minuten op de treadmill is alles wat lukte deze 2,5 week (mede door een nare verkoudheid die maar niet weg wilde). Als ik terug kom ga ik de gym bij de klant joinen. Voor 3 pond per klasje kan ik daar lekker aerobicen of yogaen. Enniewee.... De helft van het weekend kom ik bij van de druk van de week en de andere helft doen we leuke dingen. Wie denkt dat dit snoepreisjes zijn.....forget it. Deze klant betaalt een godsvermogen voor de UK consultants en verwacht terecht een hoop. En da's niet makkelijk. Maar gelukkig ren ik morgen om vier uur het pand uit. Met een fles Zuidafrikaanse port in mijn koffer. Om de Southafrican Airlines lounge in te duiken tot ik vlieg. En als ik zaterdagochtend dan in grijs Londen aankom, heb ik een hele week thuis in het vooruitzicht. Zo'n zin in!!

¶ §

Yuk

Ken je die variatie op Copa Cobana van Paul de Leeuw? " 't Was op koopa, koopa, koopavond....dat ik een rups in de sla vond...." Dat liedje zong net een beetje door mijn hoofd. In een poging de extra kilo's enigszins te temperen, eet ik veel sla. En gisteravond kocht ik een salade met artishokharten, avocado (ik ben in avocado country), sla en champs. Lekker. En veel. Dus nam ik de helft vandaag mee naar m'n werk om tussen de middag te eten. Na zes happen, zag ik iets zwarts. Iets kruipends. Iets zwarts kruipends. Een effing rups. In mijn sla. En 't was niet eens koopavond. Van de weeromstuit kocht ik maar een pepper steak pie. Blijkbaar was vandaag niet bestemd om een gezonde dag te zijn. En in een pie merk je in ieder geval niet als er een ontsnapte rups in zit. ¶ §

Ode of Joy

Gisteren was een belangrijke dag voor de klant. Een grote mijlsteen in het transitieproject was bereikt. Een punt waarop een paar honderd mensen ineens op een andere manier moesten samenwerken. Om dit te vieren en om de te verwachten issues te illustreren, was een bekende dirigent uitgenodigd met 9 blazers. Een orkest leent zich nogal voor parallelen: elkaar aankijken en soort bij soort zitten geeft betere resultaten, het geheel is meer dan de som der delen, enzovoort. Leuk, en erg grappig gebracht. Toen het orkest was uitgeblazen, verscheen de Duitse tekst van Beethovens Ode of Joy op het grote scherm. Fonetisch. Mijn Nederlandse collega en ik keken elkaar aan en moesten erg lachen. "Are there any German speakers?' vroeg de dirigent. 'Apologies, if so'. P en ik staken onze hand op. Vanaf rij twee. We zongen een end weg, waarop de dirigent ons opnieuw onderbrak voor een uitleg. Iets over de Berlijnse muur. "It fell on the 9th of November, right?" vroeg hij ons. Terwijl collega P (foutief) ja knikte, riep ik "We didn't say we were German!". Net iets te hard. Dus....nu kent in ieder geval het halve bedrijf me. Toch handig. En ik heb weer eens lekker gezongen. In de baas z'n tijd.

¶ §

Yum yum yum

Bij The French Laundry in de Napa Valley wil ik ooit eens eten om de naam. Die's cool. Bij Hakkasan in Londen at ik al twee keer en een derder en vierde zullen er ongetwijfeld komen. Cocktails en chinees (geen babi pangang) in een zwart met rood glimmende omgeving. Quay in Sydney kan ik afstrepen, daar lunchte ik ooit op het terras in het zonnetje. Als ik ooit bij de Fat Duck binnenkom, lijkt het moleculaire gepriegel van Heston Blumenthal me erg bijzonder. Sydney's Tetsuya's staat voor januari op de wish list. Het Spaanse El Buli moet ben ik bang tot een volgend leven wachten (ik geloof dat je een jaar of drie van tevoren moet boeken en al gauw € 600 kwijt bent).  Oud Sluis gaat zeker eens gebeuren als ik weer in Nederland woon, Maar zondag ga ik eerst nummer drie (mijn nummer drie dan he, niet de nummer drie op de lijst) van de vijftig beste restaurants ter wereld ontdekken, Voor twee tientjes een drie gangen lunch in een van de beste resto's ter wereld. Alleen in Kaapstad.... (ik herhaal nog maar eens: ik kom als verwend nest terug). La Colombe is een van de restaurants op Constantia Uitzig, een winery in de buurt van Kaapstad. Het wordt een graad of 20 en superzonnig. Zon, goed eten en goede wijn zijn de dingen die een mooi leven net even mooier maken. Uiteraard te consumeren in goed gezelschap.

¶ §

Hotelhuis

Het is een raar fenomeen, zakelijk in een hotel verblijven. Als ik prive in een hotel zit, ben ik er doorgaans slechts om te slapen en beetje op bed en in bad te hangen. Nu woon ik echter een beetje in een hotel. Anderhalve week zat ik in het Fire & Ice hotel (absolute aanrader als je hier ooit op vakantie gaat, niet briljant voor de zakenreiziger). Morgenochtend pak ik m'n spullen, ga ik naar de klant, en hoor ik daar wat m'n nieuwe hotel wordt. Hopelijk een wat geschikter hotel voor zakelijk gebruik. Maar los daar van. In hotels zitten betekent ook elke dag uit eten of room service. Vooralsnog is het altijd dat eerste geweest, maar hoe leuk m'n team is, ik zit een beetje aan m'n tax. Elke avond dezelfde mensen, elke avond pas laat thuis. Vanavond wordt het dan ook room service. Het derde boek uit de milenium trilogie heb ik het weekend uitgelezen, en de andere boeken zitten gewoon nog ongelezen in m'n koffer. Daar we allemaal ziek (bronchitis en chest infection), zwak (verkouden en grieperig) of misselijk zijn, rennen we om vijf uur het gebouw uit om ons terug te trekken in onze kamers. Zodat we het weekend elkaars gezelschap weer kunnen waarderen. Maar dat niet nadat ik zaterdagochtend mijn Zweedse massage heb gehad. Kaapstad op de euro of pond blijft een prettig fenomeen. Ik kom hier als luxepaardje weer vandaan ben ik bang.

¶ §

Au

Lion's Head beklimmen in een topje zonder zonnebrandspul is natuurlijk vragen om problemen. Prachtige rode schouders heb ik nu dan ook. Maar het was het waard. Een flinke klauter, maar de uitzichten..... Zo mooi. Zag ik Kaapstad 12 jaar geleden in de winter, nu is het lente en stond de berg vol met bloemen in prachtige kleuren. Het waaide als een gek, maar zodra je uit de wind en in de zon was, waande je je met gemak op een tropische locatie. We hebben intussen gezelschap gekregen van de Nederlandse collega, en zijn nu dus een soort van vijftal binnen het programma van 100 mensen. Vijf eet- en wijnliefhebbers. Mozambiques, sushi, italiaans, seafood, we hebben het allemaal al voorbij laten komen. En 't kost hier geen moer, voor 8 euro heb je een goede huiswijn, en meer dan 10 euro aan een hoofdgerecht uitgeven is ook nog niet echt nodig geweest. Daar ik zo gehaast heb ingepakt dat ik van alles ben vergeten , ga ik vandaag maar eens shoppen. Hopen dat kleding net zo goedkoop is. ¶ §

De wereld is een dorp

Ja hoor.... Ik ben nog geen uur in het land en ik sta bij de receptie van ons Kaapstadse kantoor. "Gypsy", zo stel ik me voor aan collega. Een dame die naast me staat draait zich om en zegt: "Gypsy? I believe you know my husband." Huh???? Maar jawel. Haar man werkte bij ons in Adam en ik heb hem weleens ontmoet. Schijnbaar had hij dat thuis verteld. En haar man bleek nu bij de klant te werken die ik vanmiddag bezocht. Smallllllll world. Ondanks alle start up perikelen ben ik nu wel positief. Heb zware rol gekregen op project en werk met leuke mensen. Een van de directors in m'n team is een Noordier, en wua uiterlijk een kruising tussen Dave Matthews en mijn Dublinse ex. Getrouwd overigens hoor. We delen een voorliefde voor goede wijn, goede gin tonics en goede whiskeys, zo bleek vanavond. Dat wordt gezellig! ¶ §

Familie

Zondag zag ik een groot deel van mijn familie. Tot mijn schande moest ik constateren dat ik de jongste twee kids van mijn neef nog nooit had gezien. Terwijl ik toch echt heel dol op mijn neef ben. Maar ja. Moet je niet in Hamburg danwel Londen gaan wonen.... Was de oudste een baby toen ik haar zag, nu is het een blond supervrolijk, lief, meisje, dat keurig Nederlands praat met een schattig Duits accent en door haar +-brilletje de wereld bekijkt. Ik werd op slag verliefd op d'r. En op haar broertje van 2. Mijn Amerikaans-Nederlandse nichtje dat ooit zo schattig was, is intussen een puber van 12, een brugpieper op het zelfde gymnasium als haar moeder, ooms, opa en achternicht. Een moody muppet maar wel lief. Zoals iedere keer dat ik mijn familie zie, nam ik mij voor er niet weer zolang tussen te laten zitten. En wie weet gaat dat dit keer lukken. Neef en gezin verhuizen volgend jaar naar Toulouse. Goede aanleiding aan de Franse kaas en Franse wijnen te gaan en de suikertante uit te hangen. Voor je het weet zie je elkaar alleen nog op begrafenissen en zo was familie toch niet bedoeld!

¶ §

Phone interview

Het zou kunnen dat het Kaapstad issue zich zelf oplost. Ik heb namelijk maandag om 8am een telefonisch interview met de klant. En als ik ergens niet goed in ben, zijn het telefonische interviews. Hetgeen gisteren in mijn testinterview met het project team weer eens bevestigd werd. Lachen schijnt heel goed te zijn. Al is het glimlachen, dat hoort iemand. Maar ik ben niet zo lacherig als ik tegen een witte muur moet glimlachen en ondertussen hard over slimme antwoorden nadenk. Mijn ogen zijn expressief en ik praat met m'n handen maar aan de telefoon is daarvan weinig merkbaar. In plaats daarvan klinkt er een soort van monotone Gypsy. En dan had ik in de test ook nog eens niet de goede antwoorden - niet zo raar overigens als je elke keer geen antwoord krijgt op de vraag wat nu eigenlijk je rol wordt. Vandaag heb ik een hele cheatsheet getypt voor het interview van maandag. Maar als het niet beter gaat dan gisteren, is Kaapstad dus gewoon van de baan. Heb ik m'n duidelijkheid in ieder geval!