¶ §

New York City

Je kunt het er maar druk mee hebben, vakantie.... Ben hier twee dagen en drie avonden en heb intussen een bandje (nogwat and I, van twee Nederlanders en twee Amerikanen) gezien, ontbeten met Nederlandse vrienden van mijn vrienden en hun kids, gebarbequed op een roof top terrace, en een beetje gewinkeld. En dan ben ik nog naar High Line Park geweest: een urban park dat vorige week nog in de Europese pers was omdat gasten van het hotel boven het park voor de ramen gingen lopen seksen, hetgeen nogal wat bekijks trok. Ben Lower Manhattan nog niet uit geweest maar ga zo even naar Dumbo (Brooklyn) om met een oud schoolvriendinnetje bij te kletsen die daar woont. Cameravrouw in New York, een stoere dame. En morgenochtend al weer door naar Seattle. Waar mijn vrienden me van het vleigveld ophalen en gelijk meesleuren naar een BBQ bij vrienden. Ik vind alles best. Het is vakantie!! ¶ §

Washington DC

M'n laatste dagje hier alweer. Het is warm en vochtig en enorm bewolkt. Prima weer om te gaan fietsen, hadden broer en ik gisteren bedacht. Zeiknatgeregend natuurlijk. Maar dat mocht de pret niet drukken. We fietsten naar het leuke Eastern Markets, dronken een Belgisch biertje bij Belga, bezochten een waanzinnige tweedehandsboekenwinkel: briefjes in boeken met opmerkingen, de foreign language section op de plee, overal stapels en chaos en zo een maffe liberal als eigenaar. Helemaal top.

Maar het meest bijzondere wat we deden, was een bezoek aan de Senate. Of specifieker: aan Ted Kennedy's office. Een bloemenzee. Wel honderd foto's aan de muur van hem en zijn beroemdste twee broers. Een iers plakkaat onder zijn naam bij de deur. Indrukwekkend. Humbling. Apart om nu net in DC te zijn.

¶ §

In bed in DC

Om mijn exacte locatie maar eens te vermelden. Terwijl broerlief en vriendin een Kennedy documentaire kijken, hou ik het voor gezien. Voor mij is het 1.30am. Een dode Kennedy bij het opstaan, afscheid van vrienden E&M die vandaag naar Barca verhuisden op Schiphol, en weerzien met broertje op het vliegveld van Washington. Na een heerlijk relaxte vlucht. Toch fijn, KLM. Thuis had broers vriendin al een zalige pasta gemaakt, wijntje erbij, en op het balkon zitten tot de muggen ons lekprikten. Alsof we gewoon in Amsterdam waren. Maar eens kijken wat morgen brengt. Het hoogtepunt wordt sowieso het eten: een nieuwe Italiaan met dakterras met uitzicht op het Witte Huis, waarbij broers collega en goede vriend die ik ook al sinds Groningen ken ook aanhaakt. Je kunt het slechter treffen!

¶ §

Moderne oom

Toen turbotaal nog een woord was, vertrouwde mijn oom erop dat ik hem wel de benodigde taalverrijking bijbracht. Oom, die intussen 74 ofzo is. Oom de professor. Zo een echte. Die meerdere malen zonder paspoort naar Schiphol is vertrokken, of de draadloze huistelefoon mee de deur uit nam in de veronderstelling dat het een mobieltje was.  Mijn oom die, werkzaam op de psychologie faculteit, mij altijd voorstelde als zijn 'bedrijfskunde-nichtje'. Zo van 'als ze domme dingen zegt, dan kan ze dat niet helpen, ze doet maar bedrijfskunde'. Hij minachte mijn studie met passie. Mij niet hoor. Oom beweert nog altijd dat ik op m'n tweede al kon lezen, hij dicht me meer talent toe dan ik heb. Met deze oom mailde ik over de 70ste verjaardag van mijn tante, waarvoor ik de intentie heb naar noord drenthe af te reizen begin oktober. In een van mijn mailtjes gebruik ik ';- )'. Oom mailt terug: "Ik kan tegenwoordig echte :D :p maken in plaats van mislukte met een ;".  Ik leg hem uit dat de punt komma voor een knipoog staat. Zijn reactie: "Nu je het zegt, ik heb dat vaker gezien. Bedankt, in het kader van mijn permanente e-ducatie." Zo zie je maar. Een professor is nooit te oud om te leren. En zelfs een nichtje op afstand is voldoende om bij te blijven.

¶ §

Shantaram

Een boek over een ontsnapte Australische bankovervaller die in de Bombayse slums gaat wonen en voor de lokale maffia gaat werken, sprak me nou niet echt aan. Maar omdat het een kado van een vriendin was, vond ik het nogal bot hem niet te lezen, en daarbij hebben we een vergelijkbare boekensmaak. En dus begon ik een paar weken geleden aan de 930 pagina's tellende sleutelroman. En binnen een paar bladzijden was ik verkocht. Het is een boek met zoveel lagen en zoveel inhoud. Over Bombay (het speelt in de jaren 80, toen Mumbai nog zo heette). Over liefde en vriendschap. Over martelling en mishandeling in Indiase en Australische gevangenissen. Over de mujahideen in Afghanistan. Over gewetenvolle criminelen. Over cold turkey gaan en heroine. Over Leopold, een beroemd cafe waar vorig jaar een bom afging, en haar clientele. En bovenal was het het meest filosofische boek dat ik in lange tijd las. Goed en kwaad worden uitvoerig besproken door de 'don' waarvoor de hoofdpersoon gaat werken. Het is een boek dat het zo ontzettend waard is gelezen te worden, dat ik het zeker aan mensen kado ga doen, zoals Zoe het mij kado deed. In een woord: prachtig. ¶ §

Verslagen (cricket alert)

Tussen 24,000 poms zat ik vandaag in de Oval (cricket stadion in Zuid London). Het green en gold van Australie zag je maar weinig. Australie had een klein wonder nodig gehad om te winnen, maar het had gekund. En ze begonnen zo goed gisteren. En vandaag ging het even heel slecht en toen top. Maar toen in no time top batsmen Ricky Ponting en Clarke vielen, toen wist ik dat het gedaan was. En dan zit je dus in een stadion met aaaaal die zingenende en joelende poms je lot af te wachten. Ze deden het overigens goed, die fans. Op de drie rednecks achter ons die weinig meer dan 'cunt' en 'fuck' in hun vocabulaire hadden na dan. Er werd gezongen, geklapt, geschreeuwd. Als ik niet zo een Australie-fan was geweest had ik het prachtig gevonden. Nu viel om half zes de laatste wicket, en pinkte ik een traantje weg. Mijn cricketzomerdroom aan diggelen. Engeland heeft de Ashes teruggewonnen. Met een laatste testwedstrijd waarin ze simpelweg de betere partij waren. Kon ik weer naar huis, in m'n hooly dooly kanga t-shirt... ¶ §

Morning run

Mijn lichaam is 's ochtends vroeg nooit zo sportief: half tien, tien uur is doorgaans het vroegst haalbare. Maar tot mijn grote verbazing lag ik vanochtend om acht uur klaarwakker in bed en vroeg mijn lichaam om een run. Een unicum. Twee nectarines, een biscuitje en een mok thee later rende ik de deur uit. Na een paar honderd meter waren m'n benen niet meer zwaar, en genoot ik alleen nog maar. Het Outer Dock bij de zeilschool was helemaal glad omdat er nog geen boten op waren. De enige andere mensen die ik tegenkwam waren lopers en bewakers. Geen auto's. Geen lawaai. Een paar roeiboten op de Thames. En dat alles met de ochtendzon op m'n gezicht. Wat een zalige start van de dag. Morgen weer. Dan moet het wel vroeg, want om half tien ren ik de deur uit om naar de cricket te gaan. Als Australie dan niet al ingemaakt is, want het gaat helemaaaaaal niet goed. Maar dat ter zijde. ¶ §

Baas

Best schattig: baas geeft toe dat hij zich ietwat ongemakkelijk voelt bij het feit dat een vrouw, een Nederlandse nog wel, comfortabel over cricket praat. Baas en ik gaan beiden zondag weer naar de cricket. Hoe ongemakkelijk zal hij zich voelen als hij me in m'n iets te strakke 'hooly dooly' kanga shirt ziet, met gele oorbellen, gele ketting, en green and gold flip flops! Met een cricketradio in m'n oor!

¶ §

Lekker getimed...

Vandaag:

Morgen:

• Light Rain Shower
• Max: 24°C 75°F

 En morgen heb ik dus vrij. Voor de cricket. Die niet gespeeld wordt als het regent. Grrrr.

¶ §

Cape Town?

Met een beetje geluk zet ik volgende maand, 12 jaar na mijn eerste bezoek, weer voet op Zuidafrikaanse bodem. We doen een megaproject in Cape Town, en het lijkt erop dat ik een van de deelprojecten ga leiden. Lijkt erop. Head honcho denkt dat ik de juiste persoon ben, maar als ik pech heb, blijkt bij de detailplanning dat dat niet zo is (ze had gevraagd of ik deze week al mee kon en dan had ik het kunnen beinvloeden, maar ik kon niet weg). Of blijkt dat ik met m'n residency status in de knel kom als ik drie maanden grotendeels in het buitenland ben. Of gaat de klant dit deelproject toch zelf doen.

Maar als het gewoon mee zit, dan zal ik het laatste kwartaal in een appartement aan het strand doorbrengen. In de lente, als het hier herfst wordt. Wat het aantal bezochte continenten in 2009 op vijf zou zetten (toch leuk). Wat een geweldig project zou zijn voor mijn ontwikkeling en promotie (en wat dus ook een dikke vette carrierebreker is als ik het niet goed doe). Het zou betekenen dat ik m'n Australische vriendin die in Johannesburg zit wat vaker kan zien. Ik kan naar de ICC - de cricket champions trophy zeg maar die in Zuid-Afrika gehouden wordt.  In de weken dat we niet op het project zitten (dit om budgetredenen), krijgen we een ticket naar waar we maar naar toe willen. Zal in mijn geval gewoon Londen zijn, maar ik zou dus net zo makkelijk in die weken vanaf ons kantoor in Mumbai of in Perth kunnen werken. Misschien kan ik wel een lang weekend naar Namibie. En wijn proeven in Franschhoek. En hardlopen over het strand, net als in de film. En da's dan werk.

¶ §

Bij de kerk

De Londense City is vol met saaie pakken en bankiers, maar er is meer dan dat. Het wemelt van de oude gebouwen, van plakaten van openingen door koningen, en: van kerkjes. Je vindt een Nederlandse kerk in het hartje van het oude financiele centrum, en tientallen andere kerkjes. Veelal nog in gebruik. En hoewel ik bepaald niet kerkelijk ben, geniet ik van de aanwezigheid van de kerkjes. Mijn nieuwe klant zit ingeklemd tussen de Gherkin (het beroemde grote glaze augurkvormige gebouw) en twee kerkjes uit de dertiende eeuw. Als ik op de oude (hoewel niet 13de eeuws...) houten bankjes m'n lunch eet, in het zonnetje, gaan mijn ogen van kerk, naar Gherkin, naar kerk. Oud en nieuw gaan prachtig hand in hand in dit bijzondere stukje stad. ¶ §

Stalker (cricket alert)

"Sheila, are you up for a bit of stalking in August?", vroeg vriendin Remy maanden geleden. En dat was ik. Stalking van het Australische cricket team welteverstaan. Die zouden dit weekend tegen Kent spelen, wat uiteindelijk tegen de Lions werd (een term die ik alleen uit cricket en rugby ken en wat zeg maar een best eervol b-team was).  In Canterbury, waar ik nog nooit geweest was. En dus stond ik gisteren weer eens veel te vroeg op voor de zaterdagochtend, om door Remy hier in de buurt opgehaald te worden. Het werden twee dagen in de brandende zon zitten. Kent is een country cricket club, een club waar provinciewedstrijden maar geen internationals worden gespeeld. Het wemelde dus van de locals met hun picknickmanden, opklapstoelen, en auto's die ongeveer tegen de reclameborden geparkeerd stonden (drive in cricket, ik wist ook niet dat het bestond).  En bij zo een vriendschappelijke wedstrijd nemen de spelers lekker de tijd om handtekeningen aan kids uit te delen, zelfs als ze staan te fielden, zoals op de foto.

Vijf sheilas en een bloke waren we. De helft aussie, de rest iers, hollands en engels. Hoeveel mensen ons niet vroegen hoe we elkaar kenden....veel! Het antwoord: warrig. Namelijk deels uit de Windies, deels uit India, deels uit Sri Lanka en deels uit Londen. Een mooi gezelschap. En vooral een heel leuk gezelschap. Over drie B&Bs verspreid logeerden we allen op steenworp afstand van het spelershotel. Dit was meer geluk dan wijsheid overigens, zulker stalkers zijn we ook weer niet. Gisteravond was ik ongeveer drie kwartier star struck terwijl ik oog in oog stond met Binga, Pup, Hilfy en Watto in de champagnebar van het hotel. Geen onappetijtelijke mannen (al zou je dat op basis van de gelinkte foto's niet zeggen). Maar goed, die gasten zijn ook maar gewoon een biertje aan het drinken na hun werk dus we hebben het bij perven gelaten. En vanochtend nog heel even verder gestalkt. De tweede dag eindigde fantastich: een wicket viel, en het dwarsstokje bovenop viel eraf (de bail), waarop een zeemeeuw dat ding opscoopte en ermee in z'n bek ging rondvliegen (zie foto, copyright Sarah Ansell). Brett Lee, die bowlde, rende lachend achter dat beest aan, maar beest won. Spel stil tot er een nieuwe bail gevonden was. Dacht dat ik wel het een en ander had meegemaakt op cricketgebied, maar dit toch niet.

¶ §

De anatomische les

Even leek het erop dat ik prive pilates zou krijgen vandaag, maar uiteindelijk waren we met z'n 3en. En docent Paul was helemaal in z'n element. Tussen de oefeningen door kregen we een soort college. Mijn voeten deden hem joelen: "You are a supinator, you are special!!". De twee anderen overproneerden, die waren maar gewoontjes. De voetballende man had door het voetballen goed ontwikkelde bilspieren waardoor z'n knieen niet dicht gaan als hij zit.  En helemaal enthousiast werd Paul toen hij mijn korte teres minor spier ontdekte (ja ja, ik zei het al, anatomische les). Want een korte teres minor betekent vaak semi wings bij je schouderblad (dat een scapula bleek te zijn in het engels, net als in het latijn, maar dat heb ik vroeger nooit bij latijn geleerd). En dus stonden in no time drie mensen aan mijn wings te voelen (altijd al geweten dat ik een engel was natuurlijk). De rest heb ik helaas niet onthouden, hoe fascinerend ook. Mijn Engels is zeer goed, maar al die lichaamscomponenten, die snapte ik toch niet altijd. Maar leuk was het. En fascinerend. En wat is het uberhaupt altijd inspirerend als iemand zo een enthousiasme over iets toont. Al zijn het mijn semi wings.

¶ §

Ogen

Het is weer gedaan met de rust. Voor de laatste twee weken tot m'n vakantie ineens nog een opdracht bij een klant gevonden. In Liverpool Street, een minuut of twintig lopen vanaf kantoor. Lekker over London Bridge, door de oude City, door Leadenhall Market (of zoiets - de director, waarover zo meer- liet me dat vanmiddag zien omdat het prachtig is), naar de klant. Een grote verzekeraar weer. Twee weken de gang in een project houden en de nieuwe project chef helpen opstarten. Maar die director dus. Net zo oud als ik geloof ik. Na paar jaar Singapore weer terug in Londen. Houdt van cricket. Is grappig. Is superaardige en goed met mensen. En heeft de mooiste ogen van kantoor. En dan is 'ie nog een beetje getrouwd geloof ik. Maar die ogen..... Ik verdronk er de hele tijd in. Scheelt dat hij net als ik -9 heeft en zich helemaal in kon leven in mijn lens-kwijt-dus-nu-oude-bril-op argument van het intens kijken, maar dat argument is natuurlijk niet meer houdbaar als ik morgen ofzo weer m'n lenzen heb. En dan heeft 'ie ook nog een mooie stem. Laat ik hem dan maar bellen de komende weken, in plaats van hem te zien. Misschien wel zo veilig. Maar oh oh oh. Die ogen. Het zou verboden moeten zijn op de werkvloer. ¶ §

Photoshop

Als je een celeb make up ziet aanprijzen in een blad, dan weet je dat ze wat opgeleukt is. Da's marketing. En ook ik heb weleens een breakout weggephotoshopt in een foto voor ik hem op Facebook zette. Maar wat ik vandaag in The Sunday Times las, schokte me toch wel ietwat. Je kunt hier bij fotowinkel je vakantiefoto's laten doen. Rolletje vet weg, beetje bruiner, grotere tieten, kleinere neus. U vraagt, zij draaien. Zodat je op Facebook foto's kunt opladen van een persoon die je niet bent. En daar betalen mensen dus voor. Volgens de krant is het big business. Hoe beroerd de economie er ook aan toe is: sommige mensen hebben duidelijk geld teveel.... (en zelfrespect te weinig).

Oh, en geheel off topic: ik was gisteren in Oxford. Onder andere in Christchurch College. In de dining hall. Waar een beroemde Harry Potter scene is gefilmd. Werd er best blij van.

¶ §

Friday drinks

Op verzoek van een werkvriendin had ik voor gisteravond een soort van vrijmibo mail rondgestuurd. Uiteindelijk moest ze zelf buiten Londen werken, maar een stuk of wat mensen zouden komen. Om half zeven was ik alsnog de enige, al had ik wel een mail van T gekregen dat 'ze' iets later zouden zijn. De cricket was afgelopen, en ik voelde me erg alleen zo op het terras vol gezellig kletsende mensen. Ik voelde me zeg maar weer zoals vroeger op school alleen met m'n boterhammen tijdens de lunch. Een ontzettend klotegevoel. Ik slenterde wat door het winkelcentrum toen een andere collega mailde, dat 'ze' eraan kwamen.

Ik liep terug naar de kroeg, en bevond me even later in het gezelschap van het grootste deel van het Yank Bank team van de laatste weken. Inclusief de partner. 'Ze' waren dus niet slechts de twee die de uitnodiging hadden geaccepteerd. En wat kort daarvoor een eenzame avond had geleken, werd een topavond. De partner werd om negen uur weggebeld voor een 'domestic emergency' maar ging pas nadat hij de gehele barrekening had betaald, en nog een emmer biertjes naar onze tafel had gestuurd. Met deze supercoole collega's had ik een van de beste vrijdagavonden sinds ik in Londen ben. Om half twaalf liepen we naar de tube. Dat wil zeggen, zij naar de tube, ik hoefde alleen maar een paar minuten verder te lopen en kon m'n bed in kruipen. Het eenzame tienermeisje mag dan nog in m'n hart zitten, ik kon 'r gauw uit m'n hoofd zetten.

¶ §

Verschil moet er zijn.....

Draadjesvlees a la Gypsy: vraag slager om draadjesvlees. Boter in pan. Vlees in pan. Nu en dan beetje water. Drie uur later klaar.

Draadjesvlees a la Jonnie Boer: nek van lam dag in pekel met thijm en zeezout. In 12 uur op 90 graden gaarverwarmen met knoflook. In overn. Nekje zes keer met lamsfond bestrijken, om de drie minuten. In knapperige croutons rollen. Fijne limoenschilletjes over raspen.

Hmmmm, krijg trek. Toch eens kijken of ik ooit eens in de Librije kan gaan eten. Ooit.

¶ §

Great British Beer Festival

In Nederland is bier bier. Wit, kriek, bock, het blijft bier. Aan deze kant van de plas heb je lagers, ales, bitters, stouts. Lager is het 'normale' bier, standaard veel te lauw en in een veel te groot glas geserveerd (doe mij maar een koud fluitje Brand als ik in Nederland ben). Niks aan. Maar dankzij het Great British Beer Festival, waar ik gisteren met het Yank Bank team naartoe ging, weet ik nu dat er hier ook fatsoenlijke bieren gemaakt worden. In een tentoonstellingshal in Earls Court proefde ik allerlei biertjes, varierend van 3 tot 7%. De kleinste biologische brouwers waren aanwezig, en overal kon je 1/3 pint kopen om te proberen. En proberen deed ik. Licht, donker, fruitig, hoppig. De fruitwijnen en honingwijnen liet ik aan me voorbijgaan, maar m'n collegas vonden ook die de moeite. Maar het ging natuurlijk om het bier. Ik zal nooit meer hard roepen dat de Britten bier niet snappen. Een koude bittere ale is helemaal zo gek nog niet! ¶ §

Op de bank

"Op de bank" is een veelgehoorde term in de consultancy. Met name bij de IT-boeren in Nederland, zijn er momenteel nogal wat bankzitters. En ook ik zit weer even op de bank. Hoezeer ik de reistijd (10 minuten lopen), kantine (food heaven) en de collegas bij Yank Bank (in het bijzonder de lekkere, flirtende T) ook ga missen, ik zat me er nu dusdanig lang te vervelen dat ik mezelf 'dismissed' heb. In goed overleg uiteraard. Dus zit ik weer op kantoor. Een leeg kantoor. Beetje business development, beetje intern werk. En beetje thuis werken. Beetje thuis 'werken'. Hopelijk tot eind augustus, als ik op vakantie ga. En dan in september weer hard aan de bank bij een nieuwe klant. Even een paar weken bank is best comfortabel, maar het moet niet te lang duren. Potje Wordscraper, anyone? ¶ §

The Dam

En toen was ik weer thuis na een weekend in Amsterdam. Beetje hectisch. Beetje boel. Eten bij Hostaria in de Jordaan met Mary, biertjes met vriend Gorkem na afloop, werken op kantoor Amsterdam en zo niet opletten dat ik via Utrecht van Amsterdam CS naar Amsterdam Bijlmer treinde, eten met collega, bieren met m'n oudste vrienden, baby van oud-collega bewonderen, lunch met Kaat en ga zo maar door. Hoogtepunt was de barbeque van kennis Pete, waar ik me zaterdagavond volgens het zwaan kleef aan principe bevond. Temidden van vrienden, kennissen en volstrekt onbekenden, stond ik uren op een groot dakterras in de Pijp. Een vriend had twee supercoole Amerikaanse homo-vrienden meegenomen, waardoor ik nu goed de verschillen tussen Prik, Arc, de Cockring en Ego ken. Enorm gelachen met die lui, en wat is het toch goed voor je ego, zo'n tripje naar huis waar iedereen je graag wil zien. Toen Kaat me op Schiphol afzette, liep ik op wolken, zo gelukkig voelde ik me. Beetje brak, beetje moe, maar geestelijk helemaal opgeladen.