¶ §

Oud

Hij is echt oud. Wel 120. Of toch minstens 80. Het mannetje met het rode kale hoofd waar aan de zijkanten nog een laagje zilver donshaar zit. Het mannetje dat achter de kassa zit bij de M&S Food waar ik vaak kom. Hij is een beetje langzaam. En hij gaapt vaak nogal terwijl hij scant. Hij lijkt soms niet helemaal van deze wereld. Maar hij's super vriendelijk. En ik heb zelden haast, dus meestal ga ik in zijn rij staan. En iedere keer vraag ik me af wat zijn verhaal is. Vindt hij z'n werk leuk en is het thuis maar eenzaam? Heeft hij geen pensioen opgebouwd en moet hij wel werken? Zou hij op z'n 20ste begonnen zijn en nu dus al 100 jaar werken? Of toch minstens 60? Een dame vraag je niet naar haar leeftijd, zegt men. Een heer evenmin lijkt me. Dus zal ik er vast niet achterkomen hoe oud deze heer is. 120, of minstens 80.

¶ §

Goede vakantie

"Goede vakantie gehad?", vraag ik collega Alex. "Ja, behalve de laatste twee uur", is z'n reactie. Wat was er gebeurd? Op weg naar het vliegveld in Athene hadden hij en z'n vriendin even de huurauto geparkeerd om naar de wc te gaan. En sneller dan een priester een koorknaap kan strippen, hadden dieven de auto leeggehaald.  Ruit ingetikt, deur open, stoelen naar beneden en de tassen uit de achterbak (waar ze uit het zich lagen). Irritant. Vooral irritant, als vriendin in kwestie een bikini en jurkje aanhad, maar geen schoenen. En Alex zelf een korte broek en een t-shirt, en flipflops. Paspoort, telefoon, kleren, portemonnee, werkelijk alles was gejat. Maar wat ik toch wel een geruststellend idee vind, is dat je dan dus toch wel thuis komt. Interview kamer in Athene, door de marrechaussee uit het vliegtuig gehaald (makkelijk te herkennen natuurlijk), interview kamer in Londen, ouders gebeld voor bevestiging dat ze waren die ze waren, en hup....ze konden het land in. Hoop nooit in de situatie te geraken, maar mocht het zo zijn, dan maak ik me in ieder geval geen zorgen dat ik het land niet meer in kom!

¶ §

Zwaan kleef aan

Het leuke van de buitenlander-gemeenschap is het zwaan-kleef aan principe. Dat was er toen ik in Sydney woonde, dat zie ik onder buitenlandse vrienden in Amsterdam en in Londen geldt het net zo goed. Volgens dat principe, is het de normaalste zaak van de wereld om op iemand verjaarsbbq te zijn en die persoon daar voor het eerst te ontmoeten. Omdat iemand anders je had uitgenodigd. Ik word geregeld voor feestjes uitgenodigd waar ik niemand anders ken dan de andere genodigde die me meevraagt. Of je ontmoet iemand via via, en hebt gelijk een uitnodiging voor een verjaardagsdiner te pakken. Waarbij je dan zelf ook weer gerust iemand mee mag nemen. Een leuk principe. En volgens dat zelfde principe bevond ik me zaterdagavond niet alleen in het gezelschap van vriendin Heather, maar ook van haar Chinese vriendin en de Chinese vriendin van de vriendin. Bij de Turk in Islington.

Chinese vriendin 1 gaat binnenkort met haar Chinees Nieuwzeelandse vriend naar Washington verhuizen. Hoewel ze elkaar nog geen jaar kennen en pas kort verloofd zijn, kwam het gesprek op kinderen. Die wil ze namelijk. En hij ook. En dan moeten ze in Nieuw Zeeland gaan wonen. Volgens hun cultuur. Daar wonen zijn ouders, en zijn ouders hebben het recht bij hun in huis te komen wonen en de kinderen mee op te voeden.  Zij vindt het vrij normaal, is in veel dingen heel Chinees, onlangs dat ze hier al vijf jaar woont. Heather daarentegen, vindt het helemaal niet normaal. Zij is in Amerika geboren en groot gebracht. Door haar Vietnamese moeder. Die het op haar beurt juist doodnormaal vindt dat ze bij haar kinderen gaat wonen, helemaal als er kleinkinderen zijn. Waarbij de kleinkinderen worden opgevoed volgens haar oude Vietnamese waarden. Waarden die die kinderen vooral op hun billen zullen voelen. Niet eerder had ik me echt gerealiseerd hoe complex het kan zijn om in een spagaat tussen twee culturen te leven. En je ouders in huis.....ik moet er toch niet aan denken! Gelukkig is dat denk ik geheel wederzijds!

¶ §

Dat u het even weet...

Voorpagina Sunday Times vandaag:

"Scientists have found that evolution is driving women to become ever more beautiful, while men remain as aestethically unappealing as their caveman ancestors."

¶ §

J en zijn harem

Vroeger hadden we het over J's harem omdat hij een enorme womaniser was. De grootste die ik ken. Leuke kop, slim, muzikaal, grappig, brede interesse, goede baan. Aardige chick magnet ben je dan. Tot jaren geleden de secretaresse van zijn afdeling bij een investment bank hem aan een vriendin koppelde. Bingo. De vriendin is een jaar of vijf, zes ouder (oogt dat overigens volstrekt niet), werkt in de mode, en bleek perfect bij hem te passen. Baby een werd in Nederland geboren, kort voor ze naar New York vertrokken. Baby twee volgende twee weken geleden. Toen J me net belde vroeg hij of ik m'n skype even aan kon zetten zodat hij de tweede dochter kon showen. Een mieniemensje met donker pluishaar. Over vijf weken komt super nanny uit Londen (zijn woorden...dat gaat nog tegenvallen). Drie dagen bij ze logeren in Soho. Kan ik weer met eigen ogen aanschouwen hoe gelukkig J met deze harem is. ¶ §

Soap and Glory

Ik ben nogal van de keuze. Heb graag drie soorten chocola in de koelkast, twee soorten cereal op voorraad en twee soorten nootjes voor bij de borrel. Niet verrassend dus dat in mijn badkamer met douche drie verschillende tubes doucheschuim en drie soorten shampoo staan. Je zult toch 's ochtends maar niet de geur kunnen kiezen. waar je hoofd op dat moment naar staat.... Om over het kastje nog maar te zwijgen. Vriendin Emily merkte ooit op dat ik wel een Boots kon beginnen vanuit m'n badkamer. Badspul ben ik helemaal erg mee. Dus heb ik met mezelf afgesproken dat ik er maximaal drie mag hebben (plus een voor zere spieren, die telt niet). Er staat REN rozenolie (voor de luxe), Dermalogica kruidenolie (voor de ontspanning), en de andere was op. Dus hobbelde ik vanmiddag naar de Boots voor een nieuwe fles van het een of ander. En zoals een vrouw betaamt, viel ik voor het etiket. Ok, het rook ook lekker. Maar het etiket! Het merk is Soap and Glory. Roze, pin ups, en woordspelingen op het etiket. Voor een paar pond. Ik ben verkocht! ¶ §

Verveling

Het is weer zo ver. Ik verveel me dood op m'n werk. Eind volgende week 'rol ik van deze klant' maar tot die tijd zit ik me nog stierlijk te vervelen. Soms een uurtje heel druk en dan weer niks.... De senior manager heeft een vrouw thuis die ieder moment kan werpen, en dan moet ik zijn rol overnemen. Dat kan me dus niet snel genoeg zijn. Hij lekker twee weken papaverlof, ik nog een dikke week hard aan de bak bij yank bank.

Maar gelukkig is er FarmVille. Een Facebook applicatie. Ik ben de trotse eigenaar van enkele hectare land waarop ik sojabonen, aardbeien, graan, eggplant, koeien, schapen en allerlei fruitbomen heb. Ik oogst en ploeg en zaai. Als ik de koe niet op tijd melk, ontploft de koe en ben ik koe en punten kwijt. Een soort van tamagotchi maar dan dus een hele farm vol. Drie vrienden hebben aangrenzend land, en nu en dan doen we elkaar een boom of beest kado. Klinkt suf en is het natuurlijk ook, maar toch... Toen ik eergisteren nog even 's avonds m'n bed uit kwam omdat ik bedacht dat ik de aardbeien nog moest plukken, realiseerde ik me dat ik weer even een verslaving rijker ben. Voor zolang het duurt. Want als werk weer druk is - vind ik dat toch een stuk leuker!

¶ §

Angel

Of "The Angel" zoals the locals het noemen. De wijk stond heel hoog op mijn hier-wil-ik-wonen lijstje toen ik naar Londen kwam. Tot ik erachter kwam dat voor mijn budget met name appartementen te huur waren met vloerbedekking in de badkamer of dodgy entrances op de begane grond. Het ene goed beveiligde appartement waarop ik een bod deed, ging aan m'n neus voorbij. Was er niet heel rouwig om, want intussen had ik ook in de gaten hoe enorm veel wannabe-hip-hollanders er wonen. Niet mijn scene. Was sowieso niet naar Londen gekomen om vooral met Nederlanders om te gaan. Heb aan die ene m'n handen vol (geintje C!).

Maar goed, los van de vloerbedekking in de badkamers en de cloggies, is Angel gewoon ook een hele leuke wijk. Daarom is het des te stommer dat ik er eigenlijk het hele jaar verder niet ben geweest. Tot gisteren. Met vriendin Viv at ik op de stoep van een turks restaurantje. Voorgerecht, hoofdgerecht, en samen een toetje plus drankjes voor £36 (voor al die mensen die elkaar altijd napraten dat Londen zo duur is: dat hoeft dus heus niet - als we de huur even wegdenken). Een scala aan hippe Londoners trok voorbij. Een scala aan kantoor Londoners trok voorbij. Hoe goed kan een maandagavond zijn? Mensen kijken, heerlijk eten, al fresco, en in goed gezelschap. Toch vaker naar Angel!

¶ §

Ashes at Lord's

Zoals ik al schreef, zijn de Ashes de meest traditionele cricket wedstrijd. En de test op Lord's, in St John's Wood, is weer de meest bijzondere van de Ashes. Op Lord's staan de ashes in een urntje. De leden zijn vrijwel zonder uitzondering chique en rood-geel gestropdast. En de Abbey Road zebra ligt er om de hoek. Lord's dus. Waar vandaag dag vier gespeeld werd. Australie stond heel erg achter, en werd vervolgens twee of drie keer hard genaaid door de umpire. Zeg maar twee of drie onverdiende penalties tegen die er in gingen. Maar dankzij een goede zesde en zevende batsmen, verliep de dag helemaal zo gek niet. Morgen spelen we dag vijf. En dit is dus wat ik het allermooiste vind aan cricket: Engeland kan winnen, er is een ieniemienie kans dat Australie wint, of het kan een gelijk spel worden. Na vijf dagen. Superspannend dus. Voor mij dan. Voor de gemiddelde Nederlander is de Tour nu waarschijnlijk belangrijk. En voor de iets minder gemiddelde Nederlander een of ander Golf Open. En voor de zwaar afwijkende Nederlander: de Ashes!!! ¶ §

So Dutch

Nadat vriendin Chantal, haar vriendin J (Russisch) en ik donderdag naar een musical waren geweest, mailde J "Your friend Gypsy has a very strong personality. I like it. She is so Dutch". Nu weet ik wel dat ik een sterke persoonlijkheid heb, maar dat iemand dat na twee ontmoetingen ziet, vond ik toch best snel. En is een sterke persoonlijkheid iets Nederlandse? Hoor op zich vaker van niet-Nederlanders dat onze vrouwen zo sterk zijn. Maar da's niet helemaal hetzelfde. Vriendin Viv raadplegen dan. Half grieks half engels, dus twee perspectieven in een klap. "Everyone likes you and you are not afraid to give an opinion. (But are willing to listen to others' opinions)" Ok. Geen probleem dus. Maar nu weet ik nog steeds niet of een sterke persoonlijkheid nou iets Nederlands is. Anyone? ¶ §

Aftellen

Holy crap, wat ben ik gaar. Te moe om te gapen zeg maar. Het duurt nog een paar uur maar dan..... Ik verheug me er nu al op thuis te komen. Fles wit koud te zetten. Bad vol te laten lopen. En na het bad met lekkere olie de hele avond met tijdschriften en een muziekje op de bank te hangen. Hmmmm...... ¶ §

How very cultured

Vrijdag musical. Dinsdag stand up comedy. Donderdag musical. Een meer culturele week heb ik hier nog niet gehad. Priscilla op vrijdag was geweldig zoals ik al schreef. De comedy op dinsdag waren twee stand uppers die aan het testen waren voor het Fringe Festival in Edinburgh. Aardig, niet geweldig, maar een gezellige avond. En vanavond Sondheim's A Little Night Music, in hetzelfde theater waar dit stuk in 1975 haar Engelse premiere had. Veel zin in, lijkt me erg mooi. En na al die cultuur, kan ik dan het weekend zonder enig schuldgevoel in de pub hangen en cricket kijken! ¶ §

Van alle markten thuis

Drukproeven reviewen. Met aangetekende stukken naar het postkantoor. Onderhandelen met de printer over enveloppen en envelopperen. Uitzoeken wat de opties zijn om post naar de Cayman Islands, Mauritius en Bermuda aangetekend te versturen (geen enkel risico nemen en persoonlijk afleveren, is mijn advies). Uhm...ik was toch consultant voor verzekeraars?

¶ §

Cake of biscuit?

Met een M&S in de buurt die een idioot assortiment aan zoete troep heeft, gaat er bij Yank Bank zelden een dag voorbij zonder Rocky Roadsters, Mini Flapjacks en ander spul. En bij verjaardagen Donkin Donuts. Toen collega's Alex, Tom en ik vandaag hadden geluncht, besloten Alex en ik dat het Tom's beurt was lekkers te halen. We brainstormden waar we zin in hadden. Cupcakes, chocolate cakes, mini lemon muffins. 'Anything the tax man would consider cakes', aldus Alex. In Engeland wordt namelijk geen BTW geheven op basisvoedsel. Biscuits worden als basisvoedsel gerekend, cakes als luxe. En er zijn enkele rechtszaken geweest, waaruit uiteindelijk is geconcludeerd dat wanneer iets zacht wordt, het biscuits zijn, en wanneer het hard wordt, het cakes zijn. Biscuitjes worden zacht: biscuits. Jaffa Cakes (van die koekjes met sinaasappelvulling en chocola er om heen) worden hard: cakes. Ik ben benieuwd waar Tom me terugkomt. Alles is prima, zolang er maar BTW op wordt geheven!

¶ §

Op

De miljarden vliegen me om de oren. Bij elke email die we versturen, elk ding dat we doen, houden we rekening met Judge John in Amerika die zich met Yank Bank bezig houdt. We houden de regulators van alles op de hoogte. Controleren elk cijfer zesduizend keer. Best een belangrijk project zeg maar. Met veel exposure en belanghebbenden en allemaal hele slimme partners die de boel leiden en allemaal mensen die heel goed kunnen plannen. En dan kunnen we vandaag niet de gewenste brieven versturen omdat de voorbedrukte enveloppen op zijn. Aaargh......

¶ §

Australie weekend

Het begon vrijdagavond. Met drie vriendinnen ging ik naar Priscilla Queen of the Desert. Met Jason Donovan. Een heerlijke show. De grijns op m'n gezicht verdween slechts bij een wat droevige scene. Voor de rest was het gouwe ouwes, compleet over de top kostuums, veel klappen, en veel herinneringen aan de Australische outback. De perfecte start voor het weekend.

Gisteren stond ik om stupid o'clock op om naar Cardiff te gaan voor de eerste test in de Ashes. Dag vier was het, en regen was voorspeld. Ik zag mezelf al £120 armer en 8 uur reistijd verspild om biertjes in Cardiff te gaan drinken, maar gelukkig, het was zonnig. Australie speelde waanzinnig goed. We zaten vooraan, vlakbij de ouders van Australische cricket legende Shane Warne, en andere bekenden (bekenden voor m'n die hard vrienden dan, ik had de ouders niet herkend).  Het cricket dat we zagen, was zo ontzettend goed (Aus, Engeland maakte nul indruk), ik wist niet wat ik zag. Meer dan waard hier vroeg m'n bed voor uit te komen. Maar alas.....terwijl de aussies goed op gang waren de Poms uit te bowlen, begon het te druppen. En nog wat harder. En nog wat harder. En dat betekende om 4pm einde cricket. We beleven nog wat hangen in de hoop dat het op miraculeuze wijze op zou klaren maar nee. Klote voor Oz, je weet nooit hoe de vorm en het veld morgen zijn. Maar ik vermaakte me alsnog wel. Met vage bekende Chris ging ik een hapje eten in Cardiff, en samen namen we de trein terug. Allebei nuchter tussen een heleboel dronken Engelsen en Aussies. Alsof we elkaar jaren kenden, zo relaxed en gezellig was het. Een dag met een gouden randje van begin tot eind.

En vandaag? Vandaag ga ik even sporten, om daarna met radio in m'n oor voor het commentaar op te ruimen, boodschappen te doen, schoon te maken en andere nuttige dingen waar ik al twee weken niet aan toe kom. Dat alles met gekruiste vingers in de hoop dat mijn mannen het net zo goed doen vandaag als gisteren!

¶ §

Gypsy wordt nog weleens verstandig

Voor het eerst sinds ik in het gezelschap van mijn baas dronken was, ging ik gisteren weer naar een werkborrel. Een paar mensen waren tot director en partner gepromoveerd, en vierden dat. Ik ben nooit zo van die borrels, maar met het oog op mijn geplande promotie, was het wel verstandig te gaan (eigenlijk belachelijk dat je moet netwerken om een promotie veilig te stellen, maar zo werkt het hier). Net als bij de vorige borrel was ik een super bui, na twee hele goede beoordelingen voor het Yank Bank project. Een wijntje. Een lang gesprek over cricket en rugby met een Zuidafrikaanse collega. Volgende wijntje. Partner en director die ik ken feliciteren met hun promotie terwijl ik nog vrij nuchter ben. Derde wijntje. Kletsen met bevriende collega die haar vriendje belt dat ze laat thuis komt omdat ze met mij gaat drinken. En dan......dan een lemonade. Hee hoo. Wat een verstand. En wat een timing, want net op dat moment kwam mijn baas binnen. Die even later vroeg of ik nog wat wilde drinken, waarop ik 'doe maar een fles wit' antwoordde en daarmee was denk ik het onderwerp gypsy-dronken-tijdens-etentje-met-baas afgedaan. Baas die ik in de tussentijd niet gezien had. Baas stelde nog voor dat ik misschien de workshops met de lastige niet-meewerkende Nederlanders op zijn project voor m'n rekening zou kunnen nemen. Na nog wat shoptalk was ik echt verstandig, en ging ik naar huis. Overigens niet geheel stabiel op mijn hakken. Op drie wijn (wat hier bijna een fles is). ¶ §

Ashes

"Cricket is basically baseball on valium" aldus Robin Williams. Voor mij is het de sport der sporten. En de Ashes de wedstrijd der wedstrijden. Morgen dag 1 van de eerste test.  Ik ben goed nerveus en kan niet wachten tot de eerste bal gebowled wordt!

Voor de niet-cricketkenner (zo'n 99.9% van mijn lezes schat ik): de Ashes worden twee keer per vier jaar gehouden, is de belangrijkste cricketwedstrijd die er is. In vijf test matches die 3-5 dagen duren en dan nog in gelijkspel kunnen eindigen, vechten Engeland en Australie om de titel. 2005: 2-1 voor Engeland. 2006/07: 5-0 voor Australie. 2009: we weten het eind augustus!

¶ §

Weer thuis

Zo mooi als Benjamin Zephania zou ik het nooit op kunnen schrijven, en daarom leen ik zijn woorden. Hoe heerlijk Amsterdam ook is - voor London ben ik 'hook, line and sinker' gevallen, en het is fijn om thuis te komen!

The London Breed  

I love dis great polluted place
Where pop stars come to live their dreams
Here ravers come for drum and bass
And politicians plan their schemes,
The music of the world is here
Dis city can play any song
They came to here from everywhere
Tis they that made dis city strong.
 
A world of food displayed on streets
Where all the world can come and dine
On meals that end with bitter sweets
And cultures melt and intertwine,
Two hundred languages give voice
To fifteen thousand changing years
And all religions can rejoice
With exiled souls and pioneers.
 
I love dis overcrowded place
Where old buildings mark men and time
And new buildings all seem to race
Up to a cloudy dank skyline,
Too many cars mean dire air
Too many guns mean danger
Too many drugs means be aware
Of strange gifts from a stranger.
 
It's so cool when the heat is on
And when it's cool it's so wicked
We just keep melting into one
Just like the tribes before us did,
I love dis concrete jungle still
With all its sirens and its speed
The people here united will
Create a kind of London breed.

¶ §

Gebreken komen met de jaren

Voelde ik me zaterdag nog heel wat omdat ik zonder kater wakker werd na al die wijn, gisteren was toch wel duidelijk dat ik zaterdag stevig had gedronken. Maar het was nog steeds een kater die wel kon. Zo een kater die je de hele dag eraan herinnert hoe leuk de vorige avond was, zonder dat er 'ik ga nooooit meer drinken' door je hoofd spookt. En met zonnebril op scheen je ook echt niet aan me te zien dat ik uberhaupt brak was. Die zonnebril is uiteraard pas op Schiphol afgegaan gisteren.

Maar vandaag merk ik het dus echt. Ondanks een uur of acht slaap, voel ik me gebroken. Had ik eigenlijk een siesta nodig vanmiddag. Verlang ik nu al naar m'n bed. Da's dus toch de leeftijd. En om die leeftijd er nog eens even lekker ingewreven te krijgen, stak er vanochtend dus een zilveren haar van 15 centimeter pontificaal uit m'n hoofd. Damn.

¶ §

Vakantiegevoel

Mijn weekendje was echt sjokvol leuke dingen. Lunch met twee vriendinnen en hun bubs bij Cafe Amsterdam op het terras. Eten bij Burgers Patio met een groep vrienden. Bitterballen en heel veel biertjes bij Cafe de Tuyn met nog meer vrienden. Waar ik overigens ex-vriendje Mark uit m'n studietijd tegenkwam, die in Oosteuropa woont, maar de weekenden bij zijn vriendin hier zit. Op zich niet heel bijzonder, ware het niet dat ik vorige week over hem had gedroomd, en hem sinds 2002 niet meer was tegengekomen. Bizar. Verder over Java-eiland lopen. De kersverse bub van oud-collega S bewonderen. Varen over het Ij. Door de Jordaan en Westerparkbuurt slenteren. Het geplande hemabezoek en de Chandler cuddle zijn niet meer gelukt, maar dat komt dan volgende maand wel. Een waar vakantiegevoel, dit hele weekend. Heerlijk! ¶ §

Keukentafel

Kaat schreef er ook al eens over: hoe geweldig avonden aan de keukentafel kunnen zijn. Mijn favorieten bij elkaar: vrienden, eten en wijn. Vanavond was er zo een. Collega P en zijn vrouw hadden me te eten uitgenodigd, en ik had gretig ja gezegd. Uren zaten we aan hun eettafel bij het museumplein. Lekkere wijn en veel verhalen. Over de fijne, maar ook over de nare kanten van het leven. Risotto en lamsbout, en meer wijn. En meer verhalen. Na drie of vier flessen viel P ongeveer in slaap, en was het mooi geweest. Over het museumplein, leidseplein, en prinsengracht liep ik weer naar 'huis'. In de verte hoor ik Hazes uit de boxen van Cafe Nol schallen. Vanavond was een avond waaraan ik nog vaak zal terugdenken. Nu slapen, morgen vroeg op. Weekend in Amsterdam, heerlijk!

¶ §

Stom

Kapotte diepvries bij de AH to go --> geen ijsje.  BBC streamer werkt niet in Nederland --> geen Wimbledon kijken. Dan zit er maar een ding op: collega's verleiden mee de kroeg in te gaan. De vrijmibo kan me niet vroeg genoeg beginnen vandaag!

¶ §

Amsterdam

Vanochtend werd ik in de Westerstraat wakker, en lopend naar CS kwam de ene gladjakker op zijn Vespa na de andere langs. Iets te glimmend haar, iets te witte tanden, danwel hard core kakker. Het viel me echt op, Vespa's zie ik in Londen haast nooit. Alleen....sinds ik onlangs het Vrij Nederland boek over Holleder las, zie ik achter elke vesparijder een witwasser, moordenaar of afperser. Vooral als het 'onroerend goed' van de man op de Vespa afstraalt. En terwijl ik de zoveelste vespaman zat te analyseren, stopte er naast me een taxi. Ik liep op de Haarlemmerstraat, vijf minuten van CS. Sowieso raar als een taxichauffeur je de weg vraagt, maar als een taxichauffeur je op die plek vraagt hoe hij bij Sloterdijk moet komen, dan is dat toch wel verontrustend... Gladjakkerige vesparijders en taxichauffeurs....niet echt een visitekaartje voor de stad. ¶ §

Terugkijken

Vandaag ben ik hier een jaar. Een jaar waarin ik 8 kilo, een portemonnee met inhoud, een aanzienlijk deel van m'n salaris en (tijdelijk) m'n hart verloor. Een jaar waarin ik nieuwe bijzondere mensen leerde kennen, veel tijd voor mezelf nam, drie sterrenrestaurants aan m'n been there - done that lijstje kon toevoegen, twee huwelijken in Nederland bezocht, en drie keer voor andere redenen terug ging. Een jaar met veel logees, veel Londen ontdekken, veel theater bezoek. Een jaar waarin ik Wimbledon, Twickenham, Lord's en de Oval bezocht. Een jaar waarin ik geregeld worstelde met werk, maar wist dat ik altijd er wel uit zou komen. En er ook uit kwam. Me gelukkkig prijzend dat ik werk had - bepaald geen vanzelfsprekendheid meer. Wat is dit jaar omgevlogen. Moge jaar twee net zo geweldig worden!