¶ §

Rare koninginnedag

Toch raar. Werken op koninginnedag voor het eerst van m'n leven. Zes jaar geleden in Australie vierde ik het evenmin, maar werken deed ik ook niet. Toen was ik in zo een 'knit your own tofu'-resort aan de oostkust waar geen alcohol was. En slechts een ander Nederlands meisje, met wie ik constateerde dat dit wel een rare koninginnedag was. Maar niet zo raar als nu dus. Terwijl mijn vrienden in Amsterdam hun roes uitslapen, buig ik me over depot breaks en rehypothecated aandelen (google maar niet, je wilt het niet weten) bij Yankbank. En waar ik normaal om een uur of zeven 's avonds in een roes verkeer, stap ik straks in een vliegtuig naar Lissabon. En ook maandag zal raar zijn. Niet naar de Dam om 8 uur, zelfs geen Dam op televisie. Geen twee minuten stil. Maar in een vliegtuig terug naar de UK.

¶ §

Next to the mayor's bungalow

Ongetwijfeld ten onrechte, krijg ik een heel romantisch beeld van ons kantoor in Mumbai. Het adres onderaan de emails van een collega daar geeft een straatadres en dan 'next to the mayor's bungalow'. Op Picasa was een foto van betreffende bungalow gauw gevonden. Dicht bij de zee. Met ernaast ons kantoor. Zou die net zo mooi zijn?

¶ §

Gym = chocola en wijn

Zaterdag lange wandeling, zondag aerobics, maandag pilates en nu zit ik met een ietwat rood hoofd bij yankbank na een steps class. Morgen hardlopen of yoga. Goed bezig, al zeg ik het zelf. Meer sporten equals meer chocola en wijn. En na wat ingelezen te hebben in Lissabon, plan ik veel chocola en wijn. 's Werelds beste chocolate cake wordt op vele plaatsen verkocht en Lisbon is daar een van. Die moet natuurlijk gegegeten worden. En alle seafood die ik plan te gaan eten, moet ik natuurlijk ergens mee wegspoelen. Vinho verde is toch Portugees? Ik sport me dus nog even suf om me straks vier dagen te buiten te gaan aan chocoladetaart en wijn. Yum yum.

¶ §

26.2

"Ik neem aan dat jullie je allemaal hadden ingeschreven voor de marathon maar uitgeloot waren en daarom hier staan?", zo begon mijn aerobics instructeur vanochtend de les. 35,000 rennens gingen vanochtend in Greenwich van start. Ik woon bij het 17 mile punt, en zo tussen de 16 en 19 mile liep ik te kijken, te klappen, en gesloopte renners van jelly babies te voorzien. Niet warm maar geweldig zonnig, een perfecte dag. En wat heb ik een respect voor die renners. Mannen van 60, vrouwen van 70, lopend soms meer dan rennend, maar wel die 42 kilometer hollen. En wat de Londonse marathon bijzonder maakt, is het enorme aantal mensen dat voor een charity rent, al dan niet in fancy dress. Ik zag een gorilla voorbijkomen, een drommedaris (twee mensen in een pak), een draak (vijf in een pak), ballerinas, supermen, and what have you. Wie het vertrouwen in de mensheid kwijt is, zou een paar uurtjes langs de lijn hebben moeten staan. Ik was ontroerd te zien hoe iedereen wildvreemden aanmoedigde, steun toeriep, en hoe men joelend de renners over de moeilijke momenten heen hielp. Prachtig om te zien. Ik sloot de dag af met een wijntje met Chantal en Julia, gevolgd door dim sum en duck pancakes aan de Thames in het zonnetje met Chantal. Happy days.

¶ §

Chillin'

Mijn Singaporese vriendin had gevraagd of ik als introducee mee wilde naar Singapore Day vandaag. Een event voor Singaporezen. Met Singaporese comedians. En Singaporese muziek. En Singaporese DJ's. En Singaporees eten. Om dat laatste had ze me uiteraard meegevraagd. Maar een zaterdag thuis tussen weekenden de hort op was aanlokkelijker. Boodschappen, wandelen langs de Thames naar Greenwich. Punt. Want toen viel ik in slaap en was de dag om. Hoe moe kun je zijn van een weekendje werken? Weird.

Gelukkig was daar John Barrowman op BBC1. Ik kijk zelden iets anders dan nieuws of sport op TV, vind het doorgaans pure tijdverspilling (dit uiteraard in tegenstelling tot het lezen van fashionbladen, wat ik buitengewoon zinvol vind ). Series vervelen na drie afleveringen, en Idols, Goede Tijden en Big Brother heb ik uberhaupt nog nooit gezien. Maar dit is toch leuk!  Ontroerend hoe sommige mensen reageren op het uitkomen van hun droom, altijd in relatie tot zang en muziek. Ik had de aflevering van vorige week gekeken omdat collega's meededen aan de 'bedrijvencompetitie' (en niet konden zingen, sukkels). Deze week genoot ik van een social worker met het vriendelijkste gezicht dat ik ooit zag, die de sterren van de hemel zong in een nummer van Jersey Boys, met de west end cast. Lekkere ouderwetse televisie. Prima aan me besteed! En al is het nog geen negen uur, ik duik nu toch met een boek m'n nest in. Morgen lekker sporten en dan naar de marathon kijken, die ongeveer langs m'n huis komt.

¶ §

Project Rijbewijs

Project Paspoort mag dan succesvol zijn afgerond, project Rijbewijs loopt nog. Mijn rijbewijs is een beetje een zielig verhaal. Twee keer gejat in negen maanden tijd. De eerste keer omdat ik hem volkomen onnodig in m'n portemonnee had zitten met K-dag, de tweede keer omdat ik hem ietwat onnodig (ietwat, want als legitimatie waar nooit een bobby om vraagt) in mijn portemonnee had zitten in Londen. Eigenlijk had ik hem tussen de eerste en twee keer jatten amper gebruikt. Maar goed.

Had ik in Australie gewoond, dan had de RDW me gewoon een nieuwe gestuurd. Maar nu ik in een EU land woon, moet ik hier een nieuwe aanvragen. Stap een daartoe was de RDW om een brief vragen dat ik kan rijden (Snip....geen commentaar graag). Verder moest ik op het postkantoor een formulier halen, en pasfoto's laten maken. Engelse pasfoto's, dus de Nederlandse van het paspoort konden niet (wat maar goed is ook anders zie ik er ook nog tien jaar als malloot uit in m'n rijbewijs). Pasfoto's maken hier in de docklands leek niet te kunnen maar toen broerlief en ik ergens een fotozaak voorbij liepen, deed ik dat dan eindelijk donderdag. Dan het betalen.....in de folder stond geen tarief voor het verkrijgen van een UK license als je buitenlandse rijbewijs gejat was. Afgaand op de folder leek het me dat ik £25 dan wel niets hoefde te betalen dus ik belde (tig keer, want iedere keer werd wegens te druk de verbinding verbroken) het nummer uit de folder. £50 toch, met cheque te betalen. En ik moest m'n paspoort opsturen zodat ze zeker waren dat ik het was. Opsturen my ass. Ik heb dat ding iedere paar weken nodig. Volgens de dame aan de telefoon waren er vier locaties in het hele effing koninkrijk waar ik het aan de balie kon laten verifieren. Waaronder Wimbledon, toch al gauw een uur reizen vanuit oost Londen. Maar gelukkig ben ik eigenwijs. En ging ik de website checken. En volgens de website kan het ook op een van de grote postkantoren, waarvan er een hier in de docklands zit.  Morgen dus naar het postkantoor om te laten zien dat ik ik ben. Dan m'n chequeboek (zooo jaren 90) zoeken, £ 50 op de stippellijn schrijven en de boel opsturen. En met een beetje mazzel heb ik dan na een maand of vijf weer een rijbewijs. Fingers crossed.

¶ §

Beetje jammer

Als ik in het verleden met collega's bevriend raakte, had ik doorgaans al met ze samengewerkt voor we vrienden werden. Met Amerikaanse collega Heather is het net andersom. We raakten bevriend, en sinds een week of zes werken we op hetzelfde project. En Heather de collega vind ik helemaal niet leuk. Ik vind 'r onvriendelijk, kortaf, veel te direct en de woorden 'I need' of 'I can't' hoor ik veel te vaak naar mijn zin. Wat tot gevolg heeft dat ik veel vaker nee zeg tegen verzoeken dan ik anders had gedaan. Dus Heather zal mij als collega ook niet zo leuk vinden. Volgend weekend gaan we met een andere collegavriendin (die ook bij Yankbank zit maar met wie we daar niks te maken hebben) een lang weekend naar Lissabon. Best raar. Zijn Heather en ik daar weer de vriendinnen die we al waren, of blijft er een soort van spanning?Jammer dat ik nu deze kant van haar ken, had die graag onbekend gelaten. ¶ §

Shadow of the Wind

Het is een 'vol' boek. Niet van het type omgevallen boekenkast als De Ontdekking van de Hemel, maar toch. Vol. Zoveel informatie, sferen, details. Zodra hoofdpersoon Daniel de Cemetery of Forgotten Books binnenstapt, stap je met hem mee. Set in het Barcelona van eerste helft vorige eeuw is het een boek over boeken, over mensen, over relaties, over vriendschappen. Daarnaast krijg je het een en ander mee over het Spanje van rond Franco's tijd. Volgens sommigen zal dit boek een klassieker worden die 'iedereen' gelezen zal hebben. Lijkt me niet onterecht. Ik vond het prachtig. Stom dat ik acht jaar heb gewacht het prachtige verhaal van Julian Carax te lezen!

¶ §

Dental nurse

"I was just in a meeting when someone in the room suggested a dental nurse had walked past. Was that you?" Goed, dat is dus de laatste keer dat ik m'n witte jurkje naar kantoor aan trek. Vond het zelf wel kunnen als tegenwicht van het vele zwart. Maar de hint is duidelijk. Al vind ik het zelf nog altijd beter dan de collega die vijf jaar jonger is dan ik en zich twintig jaar ouder kleedt. Vermoed dat het een godsdienstreden heeft maar toch...... Om je nou iedere dag te kleden alsof je naar een begrafenis gaat.....

¶ §

2.13 planeet

Mijn schoonmaakmiddelen zijn grotendeels biologisch. Ik eet grotendeels bilogisch. Ik heb slechts een week of twee per jaar de CV aan. Gebruik nooit de wasdroger. Draai nooit bijna lege (af)wasjes. Doe altijd alle lichten uit. Rijd geen auto maar gebruik tube en bus. Ik gooi geen spullen weg die nog goed zijn. En ik vlieg zo'n 40,000 km per jaar.  En door dat laatste zouden we 2.13 planeet nodig hebben als iedereen net zo zou zijn als ik. Vandaag is het Earth Day. De quiz die de planeten berekent vind je op http://www.myfootprint.org/en. ¶ §

De blind date

Ik weet dat na het lezen van de kop een aantal lezers erg teleurgesteld zal zijn bij het verder lezen (jullie weten wie jullie zijn Snip, John W, Remment en Oxysept). Maar eigenlijk was het gewoon een blind date. Een gezamenlijke vriendin van ons besloot dat we af moesten spreken in Londen. Net als ik heeft de Iers/Schotse Emma in Amsterdam gewoond, waar ze samenwerkte met onze gemeenschappelijke vriendin bij MSF. En zoals ik geen zin had in die enkele blind dates die ik mijn leven heb gehad, had ik ook geen zin in de ontmoeting met Emma. Vind m’n leven druk genoeg, wilde liever met m’n Liverpool buddies eten voor de wedstrijd, en was eigenlijk te moe om ‘leuk te doen’. Maar Emma bleek erg leuk. Vol verhalen. Over haar werk, dat haar naar New York, DC, Uganda en Kenia brengt. Over eten in Londen, waarbij bleek dat we beide een weerstand tegen de grote ketenresto’s hebben waar Londen zo vol mee is. Over musicals en ballet. En toen ik na een uur weg moest om Liverpool-Arsenal te gaan kijken, vond ik het eigenlijk jammer. En zij ook. ‘Shall we go on a second date?’ vroeg ze met een knipoog. En dat zullen we. Een vriendin in wording erbij, denk ik! 

Oh, en de wedstrijd? Holy crap. Twee wedstrijden achter elkaar 4-4. What are the odds? Het verdedigen was Liverpool verleerd, de goals van Arsenal hadden nooit mogen vallen en de kansen op de League zijn nu echt verkeken (11 keer gelijkspel, ruim een derde van alle wedstrijden.....). Maar dat mocht de pret in de LFC-friendly-pub (daar is een website voor, weet ik dankzij vriendje Sameer) niet drukken. We zongen You Never Walk Alone in de rust, andere liedjes tijdens de wedstrijd en schreeuwden en joelden alsof we in het stadion zaten. Topervaring, deze kroeg.

¶ §

Back home

De champagnefles (leeg, uiteraard) en glazen staan nog op het aanrecht en het logeerbed is nog rommelig. Dat en twee nieuwe boeken in mijn boekenkast zijn de sporen van het bezoek van broerlief. Het was super. Ik schoot spontaan vol toen ik hem de terminal uit zag komen, en vond het heerlijk twee dagen samen door te brengen. Hoe leuk zijn vriendin ook is, het oeverloze geouwehoer over eten had niet gekund als zij er bij was. Broer en ik zijn daar ietwat typisch in. We aten bij een sterrenchinees, een oude pub aan de Thames, snackten op Borough Market en dronken cocktails in het leuke Clerkenwell. En het bekvechten zijn we ook nog niet verleerd, bleek.

Het bezoek aan ouders was leuk, maar christ, wat vermoeiend. Na de zesde keer 'hoe is het nou in Londen?', kwam er niet echt een enthousiast verhaal meer uit. Wat niet aardig is voor de vrager, want oom of buurvrouw was echt geinteresseerd. Broer en schoonzus kregen dezelfde vraag over Washington, en zullen het vast ook zat geweest zijn na enige tijd. Vooral als zij op hem wordt aangesproken. Ik sloot het weekend af met een paar sneaky beers in de Jordaan (damn you Cafe de Tuyn, geen bitterballen om 4 uur 's middags!) en een etentje met een goede vriendin in Haarlem. Half in slaap en kotsmisselijk zat ik vandaag achter m'n buro op kantoor Amsterdam. En nu weer thuis. Soepel en snel dankzij de vriendelijke Hongaarse minicab man. Is het al weer weekend?!

¶ §

De leukste en de liefste broer

Op Koninginnedag zag ik hem voor het laatst. Dat ik dat nog weet is op zich een wonder want kan me van die laatste uren niet echt veel herinneren dankzij de champagne en wodka jus op de boot, de bieren tijdens Champions League kijken en de GT's om het verdriet van mijn gejatte portemonnee en camera te verdrinken (om over dat K-Chelsea maar te zwijgen). In die staat at ik met broer, schoonzus en haar zus en zwager bij Nassau. Aan het water op het terras. Ik geloof dat het leuk was. En sindsdien mailen we ons suf, sms-en we geregeld en bellen we af en toe. Maar zien? Dat lukte steeds niet. Niet leuk, elkaar een jaar niet zien als je zo close bent. Hij is de enige persoon die ik echt vaak mis. Maar over een uurtje stapt 'ie aan boord van een vliegtuig. Naar London. En vanavond sta ik hem op Heathrow op te wachten. De glimlach is al dagen niet van m'n gezicht te krijgen (close call overigens, met al die berichten over zonnig Nederland). En dit keer gaan we geen jaar wachten. 26 augustus land ik in DC. Maar eerst.....London onveilig maken! ¶ §

Paasei

Da's nog eens leuk op kantoor komen! Heather had donderdag wel gezegd dat ze iets in m'n la bij Yankbank had gelegd - maar dat het een megapaasei met mijn favoriete chocolaatjes (Cadbury Roses) zou zijn, dat had ik nog niet verwacht!!  En daar de komende dagen toch alleen maar in het teken van eten en drinken staan, kunnen daar ook nog wel 1000 calorieen paasei bij. Broertje is er straks om te helpen eten. ¶ §

Fashion police

Echt, ik weet dat het er in de gym om gaat dat je sport en niet om wat je draagt. En mijn gym is ook niet zo een 'kijk mij eens'-gym - behalve de gewichtenmannen dan. De meeste mensen dragen hele gewone sportkleren. Nu en dan zie je een kort topje boven flabby abs, waarbij ik dan zoveel mogelijk de andere kant op kijk, maar verder.... Doe lekker wat je wilt. Maar mijn gymbezoek vanochtend was toch wel ietwat shocking op dit vlak. Allereerst was daar in de kleedkamer een vrouw in maat 46-48 ofzo in een badpak. Hardstikke goed, zwemmen als je te zwaar bent. En zwemmen doe je in een badpak. Maar zwemmen doe je niet per se in een badpak met een enorme v aan de voorkant waar je G-cup tieten bijna uitvallen. Echt niet. Gewoon saai zwart Speedo was een beter idee geweest. Nu keek werkelijk iedereen alleen maar naar die tieten. Van de kleedkamer liep ik naar mijn pilates les. In m'n yogapants en top, beide kleur raisin. Mosgrijs achtig. Saaier kun je het niet krijgen. Vind ik wel fijn, voor yoga en pilates, een beetje saai. Zo niet de vijftiger voor me. Die presteerde het in knalroze leggings, een zwart balletpakje en blauwe beenwarmers in de pilatesklas te gaan staan. Pijn aan de ogen. What was she thinking?! En waar is de fashion police als je ze nodig hebt?! ¶ §

Jesus Camp

Hoewel overtuigd atheist, vind ik godsdiensten interessant. Jaren geleden in Jerusalem, ging ik van grieks orthodoxe kerk via synagoge naar de moskee (zij het niet bij de laatste naar binnen). Sommige van mijn vrienden zijn in de kerk getrouwd, en de woorden van hun dominees vond ik soms prachtig om naar te luisteren en vol ware boodschappen. Maar de hard core christians, joden en moslims, vind ik eng. De hard core christenen misschien nog wel het meest. Ik vind er iets heel hypocriets aan. Hoewel ik me niets kan herinneren van het zwarte kousendorp waar ik ben geboren, ken ik de verhalen van mijn ouders maar al te goed. A zeggen en B doen, de lokale bevolking was er goed in. De tien geboden leken voor iedereen te gelden, behalve voor hen. Een miskraam werd afgedaan als een straf van god, als je niet kerkelijk was.

Tegenwoordig heb ik geen idee wat zich in dat dorp afspeelt, maar staat Amerika meer op mijn radar. Dankzij documentaires, bladen als Vanity Fair, kranten en blogs volg ik hoe sommige Amerikanen met hun godsdienst omgaan. In de documentaire Jesus Camp wordt dat nog eens goed benadrukt. God zegt 'this, that and the other' volgens de vrouwen in de film. Blind vertrouwen ze op een externe kracht in plaats van opzichzelf. Jesus Camp refereert aan een kamp waar de christelijke kinderen naartoe worden gestuurd. Waar ze lekker worden gebrainwashed en waar hen wordt geleerd vooral niet zelf na te denken. Misselijkmakend. Een obese vrouw met raar haar schreeuwt tegen de kinderen dat Harry Potter gedood was, had hij in het eerste testament gezeten. De kinderen wordt angst aangejaagd op een manier die mijn maag zich doet omdraaien. Geen lekker verhaal, deze evangelicals. Maar als documentaire een aanrader.

¶ §

Travel bug

Terwijl ik op de bevestig-knop druk van het ticket naar Amerika in augustus, realiseer me dat ik dit jaar vier continenten aan doe. Azie in januari, Europa het hele jaar, Amerika in augustus en Oceanie in december. In landen vertaald: Hong Kong, Macau, Thailand, Engeland, Nederland, Denemarken, Frankrijk, Portugal, Verenigde Staten, Australie. Tien landen en Oostenrijk staat nog ongeboekt in de planning. In twaalf maanden tijd. Het is datgene wat ik het allerallerleukst vind. Of ik nou alleen met m'n cameratas door Kopenhagen ga zwerven, of vrienden opzoek in andere oorden, ik geniet van iedere minuut. Van elke kop koffie, van elke foto die ik maak, van ieder moment mensen kijken, van lekker lokaal eten. Ik slaap in guesthouse, hotels, in een logeerkamer of op een bank. Ben blij met m'n eigen gezelschap of dat van anderen. Dit jaar staat vooral in het teken van vrienden bezoeken. Vrienden in Melbourne, in Sydney, Seattle New York, en Wenen. En met stip op een broerlief in Washington. Het is pas april maar ik wet het zeker: 2009 wordt een super reis-jaar! ¶ §

Inburgeren deel x

Damn it. Had ik een heeeeeeeel log geschreven over mijn eerste roast, doet pivot raar. Dus die roast moet u missen. De headlines: de roast was heerlijk en de chocoladetoetjes van Gu moeten echt binnen twee jaar naar Nederland komen. Chogasmic. ¶ §

Goede vrijdag

Voor het eerst in tien jaar hoef ik op goede vrijdag niet te werken. En dat voelt toch lekker!! Vier hele dagen vrij. Ik hing een uur aan de telefoon met een Nederlandse collega (die lekker wel moet werken morgen), ging uitvoerig in bad, surf wat, lees de glamour en nog hoef ik niet te gaan tukken want morgen is een extra vrije dag. Boodschappen, sporten en schoonmaken, meer staat er niet op m'n lijstje voor morgen. En bieren met vriend Mark. En na morgen gewoon nog drie hele dagen. Kan het iedereen aanraden, op goede vrijdag werken, want als je hem dan een keer vrij hebt, is dat toch zo reteprettig!! ¶ §

De jury duty

Een week of zeven geleden schreef ik over de jury duty van een van onze PA's. Deze week is ze weer begonnen. Zeven weken heeft ze 'opgesloten' gezeten met haar elf mede-jurors. Twee mannen werden van moord verdacht en een van hen daarnaast van een minor crime. Voor dat laatste is hij veroordeeld. Voor de moord werden de mannen door resp 9 en 7 juryleden schuldig geacht, waar er minstens tien nodig zijn. Geen veroordeling dus. Er was iets met corrupte politie, en afpersing en meer. Spannend spannend maar ze kan het me niet vertellen. Het rare is, dat ze niet weet wat er nu gebeurt. Komt er een nieuwe rechtzaak? Wat zijn de andere opties. Ze voelt alsof ze een boek heeft gelezen maar het laatste hoofdstuk mist. Maf hoor. Zeven weken zo intens bezig en dan nul resultaat. ¶ §

Only in The Netherlands...

Als er iets over Nederland in de krant staat hier, lees ik dat. Alle gedoe over Wilders, de zoekgeraakte porno van de gemeente Leeuwarden (haalde de London Paper) en de Donor Show. Vandaag las ik iets waarvan ik zou zweren dat het een 8 april grap was. Behalve dat er geen 8 april grappen bestaan. Komt er in Nederland echt een show op televisie waarin collega's beslissen wie ontslagen moet worden op basis van salaris en prestatie? Met de titel Someone's gotta go? Geproduceerd door [tussendoor juich ik voor de mooie aanzet van Kuyt en de goal van Torres] Endemol? Afschuwelijk! Je bent toch ziek in je hoofd als je dat soort tv maakt? Of er naar kijkt? Of heeft de London Paper de klok wel horen luiden maar niet begrepen waar de klepel hangt? ¶ §

Paspoort

Na twee ambassade bezoeken (geen straf, 's ochtends rond acht uur van Gloucester Road tube naar Hyde Park lopen) heb ik dan eindelijk mijn paspoort. En waar de laatste twee paspoorten een stukje naam was afgebrokkeld, sta ik er nu weer volledig in. En christ, wat ben ik blij dat ons paspoort maar vijf jaar mee hoeft, en geen tien zoals bij de engelsen. Ik was speciaal in Adam pasfoto's gaan laten maken omdat slechts enkele fotozaken hier dat kunnen. En ik was speciaal naar die aan het Muntplein gegaan, waar al generaties lang gefotografeerd wordt. Het mocht niet baten. Mijn vorige paspoortfoto stond ik echt leuk op, al zeg ik het zelf. Een toevalstreffer, want fotogeniek ben ik niet. Maar niet fotogeniek op de foto onder de nieuwe regels, da's echt hel. Als een konijntje in de koplampen van een grote gele maserati glimlach ik naar de fotografe. En dan is m'n paspoort ook nog eens niet biometrisch. Was dat niet standaard tegenwoordig? Nou ja.... In ieder geval ben ik nu trotse bezitter van een paspoort dat door de Ambassadeur te Londen is afgegeven. Namens Hare Majesteit. ¶ §

This would never happen in the Netherlands

Vriend Mark, die van de verjaardag, mailt dat hij en Lynne graag komen eten met pasen, maar dat de Jubilee Line dan wel moet gaan. Die ligt er namelijk nogal eens uit in het weekend, en zij wonen niet in de buurt van een andere tube line. Een snelle blik op de lokale GVB-site leert me dat het haast niet te doen is voor ze om van Dollis Hill hier te komen met baby en zonder Jubilee Line, die er inderdaad grotendeels uitligt in het weekend. 'This would never happen in the Netherlands' is zijn reactie. Mark is groot fan van Nederland. Als tour guide heeft hij menig weekend door het Amsterdamse Bos gefietst en in Cafe de Kluis goedkoop bier gedronken. En hij kent mij natuurlijk .  De volgende keer dat ik Mark zie, zal ik hem eens over de Noordzuidlijn vertellen. Dat Amsterdam voor 15 jaar opengebroken ligt. Dat het budget € 850m was, en intussen richting de € 2.4 miljard gaat. Dat die Vijzelsgracht die hij zo leuk vond even een paar huizen minder telt. Nee, normaal onderhoud, waarover ruim van tevoren via de website en per email wordt gecommuniceerd, dat zou inderdaad nooit gebeuren in Nederland!

¶ §

Testosterone

De eerste keer dat ik hotties in de yogaklas zag, was ik aangenaam verrast. Na die ene keer, heb ik het liefst dat de hotties (en alle andere mannen) gewoon aan de gewichten blijven hangen. Vrouwen die yoga doen, concentreren zich, luisteren, buigen, stretchen en proberen zo zen mogelijk met hun linkerteen hun rechtoor te masseren.  Mannen lijken yoga te beschouwen als gewichtheffen: competitief en met een hoop gekreun. Vrouwen spieken vast wel een beetje bij elkaar, en ergeren zich stiekem als die bitch rechtsachter moeiteloos haar rug om haar as draait. Maar mannen? Alsof er een podium in de hoek staat met van die grand prix-kittens, zo gedragen ze zich. De vrouw die zich in haar positie ademt, doet dat zachtjes en rustig. De man ademt nog net rustig in, maar ademt uit met een kracht alsof hij tien kilo aan z'n tenen heeft hangen en die de lucht in trekt terwijl hij ernstig astmatisch is. Echt....daar kan geen sexy uiterlijk tegenop. Wieberen die mannen!

¶ §

Trip

Al ruim een jaar probeer ik broerlief in de US te bezoeken, en al ruim een jaar gooien verkiezingen en de recessie roet in het eten. Broerlief is journalist, vliegt voortdurend het halve land door, en komkommertijd laat al een paar jaar op zich wachten. Maar intussen vraagt vriend J in NY elk gesprek wanneer ik weer kom. En vrienden in Seattle hebben een te grappige dochter als ik de facebook foto's en commentaren moet geloven, maar ik heb 'r nog niet ontmoet. En dan is J's vrouw ook nog eens in juli uitgerekend van dochter nummer twee. Hoogste tijd dus voor een trip. Boeken moet nog, maar als het allemaal past, vlieg ik eind augustus naar New York (net op tijd voor J's 35ste verjaardag - die hij dus niet net in Nederland moet gaan vieren), trein ik enige dagen later naar DC en vlieg ik vandaar door naar Seattle. Vijf dagen Seattle, en ik ga weer naar Londen. Thank god zijn tickets nu relatief goedkoop want het zijn me nogal wat kilometers voor die paar dagen hier en daar. Maar dat mag de pret niet drukken. Shoppen en goed eten (J kookt als een keizer) in New York, eindelijk de Philips Collection bezoeken in DC en brunchen bij Kramers (met broerlief dus, als het een beetje mee zit), en naar een of ander kunst- en muziekfestival in Seattle. En koffie drinken (zijn koffieshops niet in Seattle uitgevonden?).  En proberen toevallig Dave Matthews tegen te komen. En de peuter leren kennen. Ik krijg het nog druk in Seattle, in september. ¶ §

Marktonderzoek

Vanochtend molde ik per ongeluk de broodrooster. Van de huisbaas. En daar ik alleen het brood van Wholefoods echt lekker vind en deze in Soho of Kensington zit (drie kwartier reizen en geen wijken waar ik dagelijks kom), rooster ik nogal wat af in dit land. In het weekend dan. Door de week doe ik niet aan brood. Maar goed, ding stuk dus. Bij de Waitrose hadden ze alleen dure. Toen naar de soort-van-blokker die heeeeele lelijke plastice goedkope had en verder ook alleen maar dure. Amazon dan.  Vier bladzijden met toasters. Waaronder de Siemens by Porsche Design Toaster van £ 90.  Die wel goed gerate wordt, dat dan weer wel. Wat de Dualit precies voor z'n £ 223.41 doet? Geen idee. Ik mag hopen dat het ding voor dat geld het brood ook voor je bakt en bebotert. Uiteindelijk bestel ik de Philips met de beste recensies. Nooit gedacht dat ik ooit broodroosterrecensies zou lezen. Waar is verdorie de Hema als je hem nodig hebt?! ¶ §

Oranje

Engeland is vol oranje meisjes. In Liverpool schijnt het het ergst te zijn, maar de Londense chav kan er ook wat van. Het wemelt hier dan ook van de zonnestudios. Ik snap niet zo goed waarom je huidkanker zou riskeren als er zelfbruiners bestaan, maar dat moeten die meisjes verder zelf weten. Dat ze voor lul lopen met hun oranje gezichten eveneens. En sinds enige tijd zoeken Engelse meisjes hun toevlucht tot een nieuw bruiningsmiddel. Huidkanker veilig, maar als ik de artikelen lees, kun je er een hoop ellende van krijgen. Het middel? Melanine-injecties. Je schijnt er een kleurtje van te krijgen, en alle zon die je vervolgens op je huid krijgt, maakt je bruiner dan normaal. Daarvoor moet je je dus twee keer per dag injecteren. Nu hoop ik mijn hele leven geen ziektes te krijgen die maken dat ik me moet injecteren. Injectienaalden horen niet bij een gezond persoon. Maar daar denken sommige mensen dus anders over. En als het mis gaat, dan heb je je de rest van je leven een vernaggelde huid. Of vernaggelde organen. Of wat je er ook maar mee vernaggelt. Engelse meisjes zijn maar raar... ¶ §

Gypsy in disguise

Zoals ik wel had verwacht was er vanochtend in Bank Street geen soap dodger te bekennen maar wemelde het van de politie. Maar goed, al maakte ik me geen zorgen, een kans om casual naar kantoor te komen is er een die je in deze stad moet grijpen. Jeans ging me dan weer wat ver (veel collega's weten dat ik ongeveer naast Yankbank woon), maar leggings en flats onder een chambray tuniek vond ik wel kunnen. Leggings en laarzen onder een chambray tuniek vond ik laatst op vrijdag ook al kunnen maar leggings en flats zijn toch net even casual-er. Ik vond mezelf prima vermomd. Had zo naar strand, theater, of reclamebureau gekund.

De eerste de beste collega die ik in de lift tegenkwam was ook vermomd. Op zijn manier. Chinos, loafers, een overhemd en een spencer. En dezelfde bankiersbril als vele anderen. Je ruikt het van een mijl afstand. Collega twee deed het beter. Die was meer Indy. Goede ruige jeans, stoere schoenen, een leuk overhemd en warrig haar. Goed incognito. En zo druppelen de hele ochtend mensen binnen. Mensen kijken op kantoor was nog nooit zo leuk. Zo blijkt het Meisje met de Parelketting ook een casual MmP te zijn. En denkt een man dat casual hetzelfde is als camping. Ik ga maar eens voorstellen dress down Friday in te stellen. Elke week mensen kijken.