¶ §

Obamapedia

Z'n auto kan nog geen 100, en is een slome optrekker (15 seconden van nul tot bijna 100). De chauf is al sinds vorige week in Londen om aan de verkeerde kant van de weg te leren rijden. Er is zuurstof en bloed (type AB, mocht u het zich afvragen) aan boord voor als er ineens een transfusie nodig is.

200 man geheime dienst, 300 state department officials, 4 speech schrijvers, 12 teleprompters (dat zijn autocues volgens google), 35 auto's. Hij gaat met de Marine One naar Regent Park om uit logeren te gaan bij de ambassadeur (die de grootste tuin van Londen heeft na Buckingham Palace, zal ook geen yank zijn). En met dezelfde heli gaat hij dan naar de Excel donderdag. En daar zie ik mogelijkheden vanuit mijn raam op de 24ste verdieping. Best cool als je Marine One voorbij ziet vliegen. Ik denk dat ik donderdag niet zo hard ga werken. Jamie Oliver gaat wel heel hard werken deze week. Die mag morgen het diner verzorgen met z'n Fifteen mannen. Maar zonder z'n mobieltje. Die mag 'ie van tevoren inleveren bij een van die 200 geheime mannen.

En dit weet ik dus allemaal dankzij de London Paper he?! Niks geen hoogstaande Economist of BBC website. De fijne krant met de lavendelkleurige balken. Vol met weetjes over een man die ook maar gewoon z'n werk doet.

¶ §

Gobama

"According to UK officials, the prime minister spoke to the president on the phone during his flight to "identify outstanding remaining issues" ahead of the gathering of world leaders. " Aldus de BBC website. Ik stel me het volgende gesprek voor.

- Gordon, Barry here, from the AF1. How's things?

- Same same Barry. Paar banken redden, Jacqui laten uithuilen op m'n schouder na die nasty business met de filmcatalogus waar haar man uit bestelt, the usual.

- Great Gordon, great.  Hey, we hebben nog wat outstanding remainging issues. Die moeten we even aftikken voor de boys er zijn. En Angela natuurlijk. Wat doen we met de banken? De bonussen? Zullen we Gaza even parkeren?  Afghanistan regelt Hills in Den Haag.  Sudan gaat ook nog niet helemaal lekker. Shit, gooit ik koffie over m'n presidential seal. Damn. Twee maanden in functie en dat jack al naar de klote.

Nou ja, zoiets dus. Zo een gesprek. Even de 'remaining outstanding issues' bespreken. As you do. Op tien kilometer hoogte. Ik vermoed dat ze morgen op Downing Street 10 bij een bakkie verder kletsen.  En donderdag kletsen ze dan bij mij om de hoek. Kletsen op niveau. Met de boys en Angela.

¶ §

The Boatrace

Grote T, grote B. Het is namelijk niet zomaar een bootrace. Vandaag roeide Oxford tegen Cambridge. Tot vanochtend had Cambridge 79 keer gewonnen en Oxford 74 keer, waarvan drie maal de laatste drie jaar. Van Putney roeien de 16 mannen via Hammersmith en Fulham naar Chiswick. Zoe en ik stonden te kleumen bij de start, en renden vervolgens naar het huis van haar vriend Dave (en zijn ouders, we hebben het over een Huis) op steenworp afstand van de Thames. Dave, zijn jongste broertje en alle aanwezig vrouwvolk waren voor Oxford. De middelste broer had aan Cambridge gestudeerd en was dus voor Cambridge. Dat de twee broertjes extreem mooi waren (een aziatische moeder en engelse vader, dat helpt) zal ik maar verder achterwege laten. Onder de 25 is echt te jong, zelfs om van een afstandje te bewonderen.

Nee, wat me opviel was niet zozeer hoe mooi de aanwezigen waren (al waren ze dat haast allemaal). Wat me opviel was hoe ze waren. Stuk voor stuk bevoorrechte twintigers, die uit Nederland, Texas en overal uit de UK waren gekomen om aan Oxbridge te studeren. Ik zag geen spoortje arrogantie, maar een enorme zelfverzekerdheid, zoals ik die in mijn vriendenkring, aan mijn universiteit, nooit echt zag. Zouden ze zich realiseren hoe bevoorrecht ze zijn? Hoe makkelijk het kan zijn om van goede komaf te zijn en een goed stel hersenen te hebben, die je op de juiste private en public schools (de laatste nog iets chiquer dan de eerste) kunt ontwikkelen tot een toelating aan een prestigieuze universiteit? En hoe straks als ze klaar zijn, heel veel deuren voor ze open gaan die voor anderen gesloten blijven? Ik hoop het voor ze. Dan blijven het de leuke mensen die het me nu leken te zijn.

Oh, en Oxford won. Vet.

¶ §

Spanning en sensatie

Terwijl we, vier opgedirkte vrouwen (je bruncht ten slotte niet elke dag op stand), het Ritz-hotel uitliepen, liepen we linea recta de demonstratie tegen de G20 in. De demonstraten liepen van Embankment, via het chique Piccadilly naar Hyde Park. Langs Dover Street en andere Mayfairse straten. Ik zei de dames gedag en doorkruiste de optocht om naar Dover Street Market te gaan (Londens gaafste kledingwinkel, vol met Comme des Garcons en andere merken die ik niet kan betalen). Hier en daar zaten afgehaakte demonstranten op een terras. Het leek er peaceful aan toe te gaan, en als ik de BBC website zo even scan, vonden de autoriteiten dat eveneens.

De rest van de week wordt interessanter. Obama gaat naar DS10 - dat is ver bij mij vandaan. Demonstranten in de City - ik kom er komende week toch niet. Alleen Yankbank staat niet alleen vlakbij de Exel (waar de top gehouden wordt), maar eveneens vlakbij Citi, Morgan Stanley, Credit Suisse, Barclays, State Street en andere banken. Even niet de populairste categorie bedrijven. Er schijnen bankiers te zijn die op feestjes vertellen dat ze pianist in een bordeel zijn... Een officiele mail van mijn werkgever (niet in de City of Canary Wharf) meldde dat er extra beveiliging zou zijn. Collega's overwegen in spijkerbroek naar kantoor te gaan om niet voor bankier te worden aangezien. Yankbank-werknemers herinneren zich de angst die ze hadden toen ze half september naar hun werk probeerden te komen, en langs actievoerders moesten. Ik werk niet alleen in het gebied momenteel, maar woon er ook. Geen idee wat het gaat betekenen, maar de spanning zit er bij autoriteiten en bankiers goed in.

¶ §

En toen was het weekend

En het weekend begon zoals een weekend hoort te beginnen. Met een gin tonic. En twee vriendinnen op de bank. Van wie de een wegens lent geen kaas eet en van wie de ander kaas had meegenomen, dat niet wetende. Drankjes, hapjes, wat eten en kletsen. Heather die ik sinds september ken en Julia die in januari naar Londen is gekomen. Niks fijner dan een avond die klopt. En deze klopte. De rest van het weekend staat in het teken van brunch at The Ritz, verjaardag van de Australische vriend en de boat race tussen Oxford en Cambridge. En veel slapen. Heeeeeeeel veel slapen. En veel sporten. Om die kaas er weer af te werken. En de doughnut die Heather meenam naar Yankbank vandaag. En de brunch die ik morgen ga eten. ¶ §

Yankbank i.a.

Drie sollicitatiegesprekken voerde ik deze week. Voor de investment bank die er niet meer is. Laten we het Yankbank noemen. In een meeting met HR om onze 'recruitment needs' te bespreken bleek dat we 120 vacatures hebben in het onderdeel waar ik werk. De gehele Yankbank i.a. (in administration) zal er veel meer hebben. Bizar, hoe groot deze administration is. Veel groter dan Enron, en Enron is nog altijd niet afgerond. Yankbank i.a. zal de komende jaren nog een groot aantal werknemers hebben. Die met z'n honderden de boel afbouwen. Onder leiding van een leger dure consultants en ondersteund door nog veel duurdere juristen. Ik hoop dat ergens in de gelederen van Yankbank een Jeroen Smit schuilt, die een boek zal schrijven over de bank vergelijkbaar met zijn boeken over Ahold en Abn Amro. Want oh, wat valt hier veel over te vertellen.

¶ §

Shopaholic

Nu ik weinig uit eten ga en weinig drink, bespaar ik veel geld. Meer dan de £100 per maand die de sportschool me kost (ja ik weet het, dat is belachelijk maar het is het waard). En omdat ik veel bespaar en omdat veel kleren te groot zijn en omdat ik probeer van een hollandse met de natuurlijke elegantie van een bouwvakker in een hollandse met londense niet-council-estate-elegantie te veranderen, heb ik veel nieuwe kleren nodig. En schoenen. En lingerie.  En handtassen. En goede verzorgingsproducten van Ren en Dermalogica enzo. Heb ik allemaal 'nodig'. Maar nu ik vandaag mijn credit card afschriften eens bekeek, bedacht ik me dat dit het moment zou kunnen zijn om te besluiten eens even een maand geen geld aan dat soort zaken uit te geven. Dat in combinatie met kunnen lopen naar m'n werk (openbaar vervoer is hier 'iets' duurder dan in Nederland), is waarschijnlijk wel even verstandig. Lang genoeg de shopaholic uitgehangen. En verder afvallen zal toch niet de komende maanden met alle verleidingen in de kantine bij de klant, dus een nieuwe zomercollectie kleren hoeft er niet te komen. ¶ §

Australische birthday invite

Ik heb dus zaterdag een feestje...

Everyone gets kicked out by 8pm as Hayden is far more important to me than my birthday and needs her sleep.

If there is someone who is a friend of yours who is not on the invite then clearly that person is not invited. This of course, does not include partners whom you are welcome to bring, and I am talking about serious partners here, not someone you may have met the night before at the Walkabout.

If you feel obliged to bring a gift, DON’T, however if you do make sure it is very small or something I can eat, drink or otherwise use and exhaust so it will be gone by the time I move back to Australia and it won’t cost me to ship.

DO NOT bring food and drink unless you happen to have some Dorito’s or Home Made Sausages lying around, as everything will all be provided. I have heaps of cheap wine that is so awful I cannot stomach it thus I am putting it out for my friends to drink, drink it with coke if you must and pretend you are in Spain, but drink it you will. Plenty of out of date and near out of date beer will also be available. A small selection of spirits will also be available along with mixers.

If it is fine weather we will be in the back yard. If it is raining everyone should bring Lube, Rubber Gloves, Twister, a pack of Matches, Two Rocks, Paperclips, and one Straw…...

Please let me know if you are going to attend. If I do not hear back from you I will not expect you to turn up.

¶ §

Dutch

"I can tell you are Dutch" zei een van m'n teamleden vandaag. Nee he, dacht ik gelijk. Voor Nederlandse begrippen ben ik al direct (ik noem het graag 'duidelijk' en 'efficient in communicatie'), dus als ik hier m'n natuurlijke stijl los laat, dan schrikken die poms zich het ongeluk. Daarom doe ik enorm m'n best Engels te doen in plaats van Nederlands. Tevergeefs, leek het, na deze opmerking. Maar het viel mee. Hij zag het aan m'n knalrode panties. Schijnbaar is het Nederlands om knalkleuren te dragen... Pfew.... ¶ §

Overleden

Ze was Big Brother 2002 ofzo. Haar eigen nagelsalon, vele rode lopermomenten, een autobiografie, een geurtje en twee fitness cd's volgden. Celebrity Big Brother volgde eveneens, en bracht nogal een rel toen ze een Indiase actrice in het huis voor Shilpa Papadum uitmaakt, en vervolgens vol hield geen racist te zijn. Vorig jaar werd bekend dat ze baarmoederhalskanker had, live op televisie (http://www.youtube.com/watch?v=DUT9jO7J-BI), in het Indiase Big Brother huis. En vannacht is ze overleden, 27 jaar, twee jonge kinderen, onlangs voor de tweede keer getrouwd. 27 is natuurlijk veel te jong, en die twee kinderen hebben geen moeder meer. Allemaal heel erg. En door Jade Goody's kanker hebben heel veel jonge vrouwen ineens een uitstrijkje aangevraagd, wat toekomstige kankergevallen zal beperken, en een enorm positief bijgevolg is van alle aandacht voor Jade's kanker. Alleen.....de absolute fascinatie van de Engelsen met iemand als Jade Goody zal ik nooit begrijpen. In Nederland zijn de Big Brother 'sterren' toch na een jaar of twee wel weer uit de picture. Hier kun je nog makkelijker beroemd zijn om het beroemd zijn. Haar trouwerij leverde £700k op ofzo, plus een designer jurk van Mohammed al Fayed. De reality show over haar leven schijnt tot op heden gewoon door te zijn gelopen. Haar doop twee weken geleden stond in alle kranten, kwaliteitskranten incluis. En wat ik in Nederland ook niet echt zie gebeuren: vrijdag lag al de OK-magazine in de winkel met een zwarte rand en opdruk Jade Goody 1982-2009. Ze was nog niet eens dood... ¶ §

Amsterdamn it

Er zijn soms van die momenten dat je heel graag even thuis wilt zijn. Toen ik in Australie was had ik dat gevoel op koninginnendag. En nu heb ik dat gevoel ook. Voor het eerst sinds de jaren '40 heeft Ierland een grand slam behaald in de Six Nations. Het is Mary's verjaardag. En Mary is de grootste Ierland fan die op deze aardbol rond loopt. Bij mijn afscheidsfeest gaf ze me de officiele jersey van het Ierse team. En oh, wat had ik graag in dat shirt met haar in een Amsterdamse pub de wedstrijd van vandaag bekeken. In plaats van alleen voor de tv in Londen. Ze was hier vorig weekend gelukkig, maar dit waanzinnige rugbymoment had ik graag live met 'r beleefd in plaats van per SMS...

¶ §

Land of hope and glory

Het waren het duet uit de Parelvissers en enkele andere stukken die me deden besluiten te gaan. En de locatie, de Royal Albert Hall. Dat het concert 'Classic Spectacular' heette baardde me ietwat zorgen, het klonkt wel erg corny. Toen bij binnenkomst Britse vlaggetjes werden uitgedeeld wist ik genoeg, en besloot ik me er maar aan over te geven. En dus zong ik vrolijk mee met Rule, Brittania en Land of Hope and Glory. Het zwaaien met de union jack liet ik graag aan Zoe over, maar ik klapte en zong als geen ander. De tenor en bariton die het Parelvissers duet en enkele andere stukken zongen waren geweldig, evenals vele andere stukken. Een van de cellisten was alleen al het toegangskaartje waard, maar dat ter zijde. Zo een vrijdagavond is een heerlijk begin van het weekend. Met veel zon, veel rugby, een beetje werk en lekker sporten. Bring it on!

¶ §

Werkmuts

Verwacht de komende weken weinig gezellige logjes. Hoewel ik deze week wel tijd had voor harlopen en yoga, is het verder vooral werken wat de klok slaat. Stel je voor, een gebouw van 31 verdiepingen, dat voor de helft leeg staat. Ik zit in een enorme ruimte, met midden in de kantoor tuin voor de mindere goden, en er om heen aardig luxe kantoren met veel glas voor de hot shots. Dat vele glas zorgt gelukkig dat het gepeupel wel naar buiten kan kijken (voor de goede orde: ik ben gepeupel). Vanaf de 24ste verdieping kijk ik uit over Canary Wharf, de City en de rest van Londen. Ik zit sinds half acht vanochtend achter mijn laptop en twee grote flatscreens, met de naam erop van een bank die eigenlijk niet meer bestaat. Een heel bedrijf is opgebouwd om een bedrijf af te wikkelen. Ik zit met m'n neus in de assets administratie, moet elk uur prioriteiten bijstellen, en een team managen waarin een nogal ongemotiveerde ex-trader zit. Die volgens mij best hersens heeft maar er voor kiest ze niet te gebruiken. Het hoogtepunt van mijn dag is de lunch. De sushibar blijkt er niet elke dag te zijn, maar de wokbar, pastabar en saladebar zijn dat wel. Allemaal snoeivers. Er is een 'carvery' voor je roast beef of roast chicken, soms is er een Amerikaanse section en een Indiase section. Er zijn iedere dag verse smoothies, taartjes en een heet dessert. Gisteren was ik apetrots dat ik salade en sushi verkoos over potato wedges en chocolate sponge pudding. Doe ik dat niet dan groei ik binnen drie maanden dicht. Deze opdracht trekt me uit m'n comfort zone, is bij tijd en wijle frustrerend en geeft dan weer heel veel energie en is vooral heel bijzonder om mee te maken. Dit gaat waarschijnlijk (en hopelijk!) nooit mer voorbijkomen.

¶ §

Bye bye bank

De bank waar ik nu zit, is eigenlijk geen bank meer. Het grootste deel van de juridische entiteiten is in faillissement. Ik werk dan ook niet om aan een betere bank te bouwen, maar ik werk voor de curator, en breek de bank af. Met heel veel collega's, en met ex-bank-mensen, zoals de jongen in mijn team. Toen hij in september hoorde dat zijn bank niet meer zelfstandig zou bestaan, zal hij vast gedacht hebben z'n baan kwijt te zijn. Gelukkig voor hem zit hij er nog. Niet meer in z'n oude vak als trader, maar in de back office. Honderden miljoenen worden uitgegeven, om de schuldeisers van de bank nog zo veel mogelijk geld terug te geven.  Bij Enron leidde dat er toe dat schuldeisers bijna 80 cent op elke dollar nog kregen. Waar dit op uit komt? Geen idee. Maar ik ben me dus de komende maanden dag in dag uit aan het bezighouden met aandelen die klanten van de bank bij de bank hadden. Overal ter wereld. Sommige klanten gaan failliet als ze niet snel die aandelen terug krijgen. Ik zie brieven van advocaten die uitleggen waarom het zo belangrijk is. Mijn werk heeft zelden directe impact op het leven van mensen, maar dat voelt nu anders. Door dit zo goed mogelijk te doen, tegen zo laag mogelijke kosten, kunnen zoveel mogelijk mensen en bedrijven terugkrijgen waar ze recht op hebben. En het is best een fijn gevoel daaraan bij te kunnen dragen.

¶ §

Lekker fout

Ik ben groot fan van lekkere mannen. Gewoon, om me heen. Of eventueel in bed. Maar ze in de tube of op straat zien komt vaker voor. En dan wordt er weleens wat geflirt en geglimlacht. Alleen lekkere mannen op m'n werk, dat vind ik niet zo handig. En nu heb ik er een. Een blonde schot met blauwe ogen, een beetje een schorre stem, een zelfverzekerde houding en een arrogant smoel. Een foute lekkere man, was mijn conclusie. Aan het eind van de dag sprak ik met m'n baas op deze opdracht (een leuke Ierse meid met een prachtig zacht accent) en die waarschuwde me voor de lekkere foute schot. Dat zijn collegas hem niet mogen, en dat hij er om bekend staat anderen voor zijn karretje te spannen en zelf z'n handen niet vies te maken. Nu ben ik assertief genoeg om zaken terug te duwen, maar dat gaat toch makkelijker bij mannen die niet met van die [censuur] ogen naar je kijken. Damn. Foute lekkere mannen op kantoor zouden echt verboden moeten worden.

¶ §

Eerste schooldag

Echt, zo voelt het. Vanaf morgen ga ik drie maanden bij een voor mij nieuwe klant aan de slag. Een grote investeringsbank. Twee vriendinnen en vele andere collega's werken eveneens voor deze klant en iedereen is enthousiast. Mijn andere twee opdrachten zijn afgerond en goed tot zeer goed beoordeeld, en ik ben klaar voor wat nieuws. Met een hele schone lei zo voelt het, gesterkt door de beoordelingen die ik afgelopen week kreeg. Ik ga werken voor een Ierse collega die ik niet ken, ga een team aansturen waarin ik niemand ken, en ga me verdiepen in een onderwerp waar ik niks van weet (securities). De vereisten waren goede people manager, goed leer vermogen en stress bestendig. Die hokjes durf ik wel aan te kruisen bij mezelf. Het wordt nieuw en chaotisch en uitdagend, maar ik heb er echt veel zin in. De grootste bonus: het is is vijf minuten lopen van m'n huis. Ok, dat en de kantine met sushi bar. Kom maar door met de nieuwe opdracht!

¶ §

Eten

Gisteren stond in het teken van eten. En niet zo een klein beetje ook. Het begon al bij het ontbijt. Ik had irish soda bread, maple bacon en crumpets (oh zo lekker met lemon curd) in huis gehaald voor Mary. Eitje bakken en hup, een koningsontbijt. Vervolgens togen we naar Borough Market. Waar we gebakken brood met ui en kaas aten, wat, zo opgeschreven, heel smerig klinkt maar werkelijk goddelijk was. En dichtslippende aderen waiting to happen als je er teveel van eet. Volgende stop was uiteraard Monmouth.  We snackten wat op brownies en andere dingen die je kon proeven, om af te sluiten met paella bij Cafe Brood naast de cathedraal. Een punt chocolade-frambozen taart in de tas voor thuis bij de thee. En oh, het is gevaarlijk dat ik die ontdekt heb. Schunnig lekker echt. We keken rugby, probeerden de fish & chips chips (geen succes) en vierden de Ierse overwinning met een GT. Volgende stop The Narrow, een van Gordon Ramsey's gastro pubs (een gastro pub is een pub die een net even wat meer bijzondere menukaart heeft dan een normale pub, kende het uit Sydney en ook hier een populair fenomeen). Nou viel The Narrow nogal tegen. Voor en hoofd waren lekker, nagerecht was de slechtste bannoffee pie die we ooit hadden gehad. Jammer. Gelukkig was de wijn goed, het uitzicht over de Thames geweldig en had ik goed gezelschap.  Maar goed, het was dus nogal wat eten allemaal. Dat betekent dat ik straks maar eens even extra lang ga hardlopen.  En de komende week heel gezond ga eten. Gelukkig heeft de klant waar ik morgen begin een sushi bar en een erg goede saladebar in de kantine.  Voor de balans. ¶ §

Pauperparadijs

Op wiens log ik er over las, kan ik me niet herinneren, maar het was de aanleiding het boek voor mijn verjaardag te vragen. Ik ben gek op moderne geschiedenis, en kom uit de buurt van Veenhuizen (met de klemtoon op -ui-, voor de westerlingen), dus het boek was me op het lijf geschreven. Dat er ook uitvoerig over Amsterdam wordt geschreven, had ik niet eens door, maar dat maakte het boek nog interessanter voor mij. Het is geschiedenis van Veenhuizen (van hervoeding van landlopers to gevangenis). een beetje politiek, de opkomst van Amsterdam Noord (had geen idee hoe Floradorp ooit ontstaan was), het leven in Amsterdam eind negentiende eeuw (grachtenpanden en Jordaan, en de tegenstellingen daartussen), ontwikkeling van de psychologie (Van Mesdag, onder andere), enorm divers. Ik las het boek in een paar dagen uit, en was erg onder de indruk van de berg kennis en informatie die op zo een leesbare manier over me werd uitgestoten. Aanrader! ¶ §

Wackomania

Eerst zouden er tien concerten zijn. Toen waarschijnlijk meer. Uiteindelijk werden het er vijftig. En dat is nog lang niet genoeg. Zelf vind ik het een rare quibus en sinds begin jaren negentig kan z'n muziek me ook gestolen worden. Maar tien miljoen mensen denken daar in ieder geval anders over. Dat is hoeveel mensen geprobeerd hebben kaarten te krijgen. Op woensdag lagen ze al bij de O2 (de lokale muziektoko), en binnen anderhalf uur was de boel uitverkocht (al gaan er nog kaarten korter voor de concerten in de verkoop, mocht er iemand interesse hebben). Recessie? Vanochtend even niet. Michael Jackson comes to town.

¶ §

Chippie?

Cajun Squirrel. Fish and Chips. Onion Bhaji. Chili Chocolate. Builder's Breakfast. Crispy Duck Hoisin.  De menukaart van het nieuwste fusion restaurant? Nou nee. De tijdelijke chips smaken van Walkers. Door engelsen verzonnen. De cajun squirrel heb ik geproefd. Soort paprika maar dan anders. De fish and chips ligt in de keuken. De onion bhaji was super super lekker. Meer smaken had m'n Tesco Express niet.  Builder's breakfast lijkt me nog wel aardig. Crispy duck hoisin al een stuk minder. En chili chocolate? Ik ben dol op chili chocolade en op chips. Maar gecombineerd?? Don't knock it 'till you've tried it, ik weet het. Maar geloof dat ik die echt aan me voorbij ga laten gaan. Kan Gary Lineker ze nog zo leuk aanprijzen. ¶ §

Spijbelen

Meestal als ik thuis werk, werk ik ook echt. Of op z'n minst net zoveel als op kantoor. Wat soms heel intensief is en soms, zoals deze week, bestaat uit veel spelletjes Word Twist met Kaat. Nu had ik woensdag al een beetje gecheat door een uur te ontbijten met neef en vriendin. En dinsdag al door drie kwartier te kletsen. Maar goed, het kan deze week en na twee weken extreem lange dagen, voel ik me ook bepaald niet schuldig over wat verloren tijd. Maar morgen, zo heb ik besloten, ga ik echt spijbelen. Tussen de middag lekker sporten. De Grazia, Marie Claire, Company, Vanity Fair, Linda Wonen, en Elle Wonen lezen (of op z'n minst twee daarvan). Stofzuigen. Logeerkamer klaarmaken voor Mary. Boodschappen doen. En tussendoor gewoon on line zodat het lijkt of ik werk. Paar telefoontjes, mail afhandelen, en verder lekker niks. Lekker spijbelen. Lekker puh. Lekker nu al een beetje weekend. ¶ §

Beetje moe

Echt, het was heel erg gezellig dat neef en vriendin er waren. Allebei enorm leuke mensen. Lief, gezellig, enthousiast, betrokken, super. Alleen.....net afgestudeerd. En nog een fatsoenlijke alcoholtolerantie. Donderdag nam ik ze mee uit eten bij het beste Spaanse resto van Londen (vijf minuten lopen bij mij vandaan). Fles wijn met z'n drieen, heel beschaafd. Maar toen wilde neef de pub in. Twee pints en zes uur slaap later zat ik weer achter m'n laptop. Niet al te fris en fruitig zeg maar. Gisteren besloot neef te koken, dus we togen naar de Waitrose ("Wat een vette supermarkt zeg"), en kwamen met ladingen ingredienten voor een verse spag bol thuis. En twee flessen wijn. En weer werd het laat. En weer ging om zes uur mijn wekker.  En weer zit ik niet al te fris en fruitig achter m'n laptop. Ik geloof dat ik vanavond maar eens om negen uur m'n nest induik. Mijn 34-jarige lichaam eens even rust geven! Damn, wat had ik altijd gehoopt dat ik dat punt nooit zou bereiken, dat dat nodig was! ¶ §

Lehman Brothers

Toevallig moest ik deze week twee keer in het pand zijn waar ook Lehman Brothers gehuisvest is. En dat je daar de boel bewaakt, dat kan ik me goed voorstellen. Er zijn genoeg scenario's denkbaar van mensen die verhaal willen halen bij de curator en wat er over is aan Lehman personeel.  Maar er staan daar dus gewoon vier mannen bij de ingang. 'Bouncers', noemde onze secretaresse ze, geen 'security'. Het is inderdaad het type man dat ik ook wel bij de Waterhole zou kunnen aantreffen (note voor de niet met waterhole bekende lezer: de hells angels doen daar de deur).  Lange zwarte jassen. Hoeden. Een beetje KGB meets Blues Brothers. De gejaste behoede mannen kijken je indringend aan (alle vier!) en dan is er eentje die om je ID vraagt. En dan een beetje met z'n schouder wiebelt. En dan mag ik door. De hal in, want vervolgens moet je natuurlijk weer langs security om door de toegangspoortjes te komen. Maar die mannen doen niet aan lange zwarte jassen en hoeden. Die mannen zijn meer van het type 'Oh love, don't stand there waiting, there are comfy seats on your left, dear'. Heb die mannen toch liever. ¶ §

Andere tijden

Mijn oma heeft denk ik nooit gevlogen. Ze is geboren in Indie, en met de boot naar Nederland gekomen, om hier later, na de oorlog, in behoorlijke armoede haar kinderen alleen groot te brengen. Ze had wel de wereld willen verkennen, maar had de mogelijkheden niet. In plaats daarvan geniet ze nu van wat haar zes kleinkinderen doen. De meeste van ons zijn reislustig, en ze hoort graag onze verhalen en deelt mee in de voorpret. Wat we ook met onze levens doen, oma steunt en geniet.

Toen mijn moeder van de week bij oma was en vertelde dat mijn neef en zijn vriendin bij mij langskwamen, was oma echter licht verontwaardigd. Hij is net afgestudeerd (cum laude en na een jaar rector van zijn studentenvereniging te zijn geweest....niet erg onbemiddelbaar dus qua baan), is net zes weken wezen reizen, en is net gaan samenwonen in Amsterdam. En dat hij dan ook nog, na al die dure dingen en zonder inkomen naar Londen ging.....dat vond oma toch maar raar. Vliegprijzen, die heeft oma duidelijk niet zo meegekregen de laatste jaren. Neef en vriendin vlogen voor € 15 inclusief tax, legde mijn moeder uit. Toen was oma gerustgesteld. Maar ik geloof niet dat ze begrijpt dat je tegenwoordig soms goedkoper van Amsterdam Eindhoven naar Londen dan naar Groningen kunt komen.... Ik begrijp het prima, en vind het maar gezellig familie over de vloer te hebben!

¶ §

Arme A

A is de vriend van een van mijn beste vriendinnen. Hij komt uit een andere cultuur, is een minderheid binnen zijn cultuur, en heeft mede daardoor nogal wat bagage. Zoveel bagage, dat hij nu en dan het liefst dood wil. Dat hij soms huilend wakker wordt. Dat hij zichzelf echt niet leuk vindt. Hij wordt omringd door mooie mensen (van binnen, bedoel ik daarmee), die er voor hem zijn. Hij heeft therapie. Mijn vriendin steunt hem door en door. Maar hij moet het zelf doen. Ik vind het zo erg voor hem, en kan zo weinig doen, zeker op afstand. Een mail, waarin ik hem een virtuele knuffel geef, en hem vertel hoe belangrijk hij voor mijn vriendin is, en wat een geweldige vent hij is, dat kan. Dus die schreef ik. En ik hoop dat lieve gekke A hier uit gaat komen.  Voorlopig is hij in mijn hart, en in het hart van onze vrienden.  In het koude Amsterdam, zo ver van waar zijn wortels liggen. ¶ §

It's just not cricket

Sri Lanka is een beetje het Zwitserland van het internationale cricket. En toch werd het Sri Lankese team vorige week slachtoffer van de grootste aanslag op sporters sinds Munchen in 1972. Vorig jaar zou Australie na tien jaar weer in Pakistan spelen, en ik had graag willen gaan. Het werd echter niet veilig genoeg bevonden. Sri Lanka ging wel deze maand. En moest dat met een aanslag op de spelersbus bekopen. Ik was geschokt toen ik het nieuws vorige week las. Juist Sri Lanka! Geen dode spelers, wel enkele andere doden. Vandaag las ik in de Sunday Times een interview met een van de engelse refs die in de bus zat toen deze werd aangevallen. Shocking hoe weinig de speciale politie deed. Dat de bus al de derde dag dezelfde route nam.  In 2011 zou Pakistan met India, Bangladesh en Sri Lanka de world cup hosten. Het leek zo hoopvol toen dat bekend werd gemaakt. In plaats daarvan zal wat eens een groot cricket land was, waarschijnlijk nooit meer herstellen. ¶ §

Limehouse, eend en Monmouth

Het plan was om een wandeling met gids te maken van Canary Wharf naar Limehouse. En die wandeling maakten we. Julia, een vriend van haar die klant van haar was in Sing, en ik. De gids vertelde over de geschiedenis van de docklands, de protesten tegen Canary Wharf (de protesterende locals lieten een kudde schapen en lading stinkdieren los bij het chique buffet dat op het plein gehouden werd bij de opening), over hoe handarbeid door hoofdarbeid werd vervangen, en nog veel meer. Het kerkje op de foto is St Anne's Church, beroemd vanwege de hoogste kerkklok in Londen. Het veld erom heen stond vol paarse krokussen met een paar verdwaalde narcissen. Prachtig. Mijn plan was om vervolgens naar huis te gaan en te rommelen. Julia had andere plannen: of ik meeging naar een restaurant in Queensway (de andere kant van Londen) dat beroemd was bij Chinezen, Singaporezen en Maleisiers om de roast duck. Dat wilde ik wel. En toen tijdens het eten Borough Market ter sprake kwam, wilde haar vriend daar heel graag heen. En dus gingen we weer dwars Londen door, naar de markt. Die vrijwel afgelopen was toen we er kwamen. Gelukkig was Monmouth nog open. Een Londense koffiemaker met de beste koffie die ik ooit heb gedronken. We zaten aan de grote houten tafel, dronken flat whites, vertelden verhalen en waren alle drie extreem relaxed en gelukkig. Toen zij weer westwaarts gingen over de Southbank, besloot ik dat ik Londen wel genoeg doorkruist had vandaag. Mijn avond breng ik lekker op de bank door. Met een moe lijf en ontspannen hoofd. En met de vraag of ik niet iets harder had moeten toehappen toen de extreem aantrekkelijke east londonner met de koele sneakers  en het gekke groene t-shirt tegen me begon te praten over zijn favoriete indiase restaurant. Ik kwam niet veel verder dan dat ik het ook zo'n goede tent vond en heb de rest van de toer een beetje schaapachtig om hem heen zitten kijken. Doos. ¶ §

Ribbon lift

Ouder worden komt met gebreken. De katers duren langer, je krijgt rimpels en de kilo's vliegen er zoveel makkelijker aan dan af. Allemaal jammer maar hey, als je gezond oud wordt, zijn dat toch geen issues. Dan drink je wat minder, smeer je wat meer, en zoek je de sportschool vaker op. Botox, facelift, liposuctie....in een gezond lichaam moet je niet snijden is mijn motto. Vrouwen met dat motto, lijken een steeds kleinere groep te worden. Er wordt wat afgesneden en gespoten zonder psychische of lichamelijke reden. Wat is er mis met een Emma Thompson of Helen Mirren? Madonna en Nicole Kidman vind ik met de jaren lelijker worden persoonlijk. Madonna's hoogtepunt (of dieptepunt, eigenlijk) was net voor de Oscars. Deze week zag ik de foto van haar met een ribbon lift. Een ribbon lift? Ik had er ook nog nooit van gehoord. Er gaat een soort van buisje onder de huid onder je oor en dat trekt dan de boel recht. In 10-12 weken lost het buisje op, maar de eerste dagen loop je dus goed voor lul met zo een ding onder je huid. Nee bedankt. Ik hou het bij cremes, maskers, scrubs, toners, serums, de hele rattaplan. Dat dan weer wel. Maar snijden? Nope. ¶ §

Gewieberd

Soms heb ik een raar vak. Het komt best geregeld voor dat ik weet dat een persoon ontslagen wordt, terwijl die persoon het nog niet weet. Ben het daar in de meeste gevallen wel mee eens (klinkt hard maar vaak zijn er heus goede vertrekregelingen), maar soms is het heel vervelend. Gisteren had ik een interview met de CFO van de klant waar ik nu voor werk. Hij heeft ons ingehuurd, terwijl hij weet dat hij ontslagen gaat worden zodra er een opvolger is. Hij zal vermoed hebben dat ik het wist, en ik wist toen al dat hij het wist. Maar je doet beide alsof je neus bloed. Ik werk gelukkig niet bij het type consultant dat grote snij-opdrachten doet. Mijn klantengroep, verzekeraars hebben juist enorme moeite om financieel en actuarieel talent te vinden. Dus mensen die ontslagen worden, komen ook heus wel ergens anders weer aan de bak. Maar het blijft een raar fenomeen. Als hij mij ooit overkomt, hoop ik het zelf als eerste te horen. ¶ §

Lief

Vandaag was K. De partner was duidelijk nog lang niet tevreden en ik heb gewoon echt de kennis niet om te doen wat hij verlangt. En collega Paul die de kennis wel heeft, was in St Herejezusga mensen aan het interviewen voor ons project. Dus ik had een k-dag. En toen de concierge vroeg hoe m'n dag was geweest, zei ik dat ook. Soort van. Wat gelijk het bewijs is dat ik nog lang niet geintegreerd ben. Al had een Engelsman in een dag z'n winnende lottery ticket in de shredder gegooid, ontdekt dat z'n vrouw het al jaren met de buurman deed, en z'n baan verloren, dan nog zou hij zeggen dat z'n dag prima was. En waarschijnlijk iets over hoe fris het toch was. Anyway, ik zei dus dat m'n dag k was. De concierge gaf me m'n ikea spullen (dekbed, overtrek, dat soort shabba) en ik sprak af later het matras te komen halen.

En dat hoefde dus niet meer. Want net klopte de concierge op m'n deur met de matras. Ik woon zeg maar niet in een vijfsterren appartementencomplex waar je de concierge als loopjongen dan wel butler gebruikt. Onze concierges zijn er voor de veiligheid en om pakjes te bewaren.  Dus wat deze man deed was alleen maar heel lief. En het maakt dat ik niet met een rotgevoel maar met een fijn gevoel m'n bed in duik. Morgen nieuwe dag en lekker klaar voor de loges van volgende week!

¶ §

Too much

Echt, het project is leuk. De partner is aardig en de actuaris (helaas niet DE actuaris) ook. En hard werken ben ik ook heus niet bang voor, meer dan 40 uur hoort een beetje bij het type beroep dat ik koos en daar krijg je ook wel een beetje voor betaald (in NL overigens een stuk beter dan hier - maar dat ter zijde). Gemiddeld genomen heb ik bij deze werkgever de meest relaxte weken gemaakt, terwijl de consultancy juist een andere reputatie heeft. Alleen schiet dat gemiddelde deze twee weken de verkeerde kant op. Werken, eten en slapen is alles waar ik tijd voor heb momenteel. En slapen schoot er gisteren zelfs bij in, ik was pas om kwart voor twaalf thuis en om kwart over zes ging de wekker weer. Geen vrienden, geen sport, geen boeken, nada.

En ik merk dat ik een enorme interne weerstand heb hiertegen. De klant gaat door een crisis, maar met ons rapport gaan ze tot eind maart toch niks doen. Anders dan dat de CFO aan z'n baas en de toezichthouder wil laten zien dat hij echt bezig is de problemen op te lossen, is er geen reden om dagen van 12-14 uur te maken om de boel af te krijgen.  Deze partner schijnt de reputatie van een slavendrijver te hebben, en hoewel ik daar vaak wel tegenin ga, lijkt het me nu niet handig, ik wil niet een reputatie opbouwen van iemand die niet oplevert. Tegelijk wil ik ook niet de reputatie van iemand die zonder morren debiele dagen maakt. Want daar leef ik niet voor.

Kortom: ik worstel. Ik denk dat ik deze week gewoon doe wat moet, en volgende week als het rapport af is, mijn grenzen even heel hard ga bewaken. Wil sporten, krijg neef en vriendin te logeren, en wil gewoon weer het gevoel hebben dat ik leef. En ik leef nu eenmaal niet om te werken.

¶ §

Netvlies

De partner met wie ik dit nieuwe project doe is nogal dik. Of niet 'nogal dik'. Gewoon obees. Hij houdt naar eigen zeggen erg van eten en dat laat zich aanzien. Ik schat dat zijn omvang ongeveer mijn lengte is. Humongous. Toen hij vanochtend iets liet vallen over spierpijn, gisteren en gym, dacht ik wel even 'jij? 'gym?', maar verder dacht ik er niet echt bij na. Totdat de partner naar een lunchafspraak ging en ik met een collega naar buiten ging om iets te eten op te snorren. 'Can you imagine Scott in the gym?', vroeg de collega. En vanaf toen was het raak. Had ik de rest van de dag visioenen van Scott die aan de gewichten hangt. Geen prettig beeld, kan u melden... ¶ §

Boekenwurm

Zoals een gokverslaafde een casinoverbod kan krijgen, zo zou ik een Waterstoneverbod moeten krijgen. Echt, ik ging alleen even een Australisch-Engels woordenboekje voor Heather kopen. Die kent namelijk veel woorden die ik gebruik (en ongetwijfeld in die contrijen heb opgepikt) niet, en gaat donderdag naar Oz dus dit leek me een handig kadotje. Op weg ernaar toe bedacht ik dat ik dan ook gelijk Top Ten (mijn fav stedentrip reisboekjes) van Lissabon en Kopenhagen kon halen voor mei. Maar ja. De reisafdeling is linksachter. En de ingang is rechtsvoor. Dus moest ik langs stapels 3-for-2 boeken. De chicklit loop ik zo voorbij, de detectives eveneens (de laatste categorie koop ik eigenlijk altijd tweedehands) maar de rest....tsja. Die stapels keken me aan en schreeuwden 'koop mij, koop mij'. Dus liep ik weer met drie boeken die ik niet nodig heb de winkel uit. Dinner with Mugabe was de eerste, niks over gelezen maar het is een boek over hem van een journaliste die hem in 1975, toen een 'idealistic freedom fighter' volgens de cover, te eten had, en hem in 2005 opnieuw mocht interviewen. Cityboy is een beetje een mannenversie van chicklit, een beetje McDonaldslectuur, maar het gaat over de City en de bankcultuur hier in Londen, dus die wilde ik toch wel lezen. En tot slot viel me een prachtige cover op, van een boek dat van Salman Rushdie bleek te zijn. Een van mijn favoriete schrijvers, dus ik hoop dat Enchantress Florence niet teleur zal stellen. 

The Unknown Terrorist, het boek dat broerlief me stuurde, heb ik bijna uit. Een spannend verhaal, met strippers en sex en terroristen, maar vooral met heel veel Sydney. Waar de hoofdpersoon loopt, loop ik. Alle locaties uit het boek ken ik. Een heerlijke trip down memory lane.