¶ §

Laarzen

'Mooi' kun je m'n gebreide laarzen niet noemen. Grappig wel, en comfortabel helemaal. In juni waren ze in Nederland vrijwel niet meer te krijgen, had er geloof ik voor naar Maastricht gemoeten. Hier lagen ze gewoon in drie kleuren in de winkel. Zou dus denken dat ze hier niet zo populair zijn. Maar stiekem blijkbaar wel. Heb nog nooit zoveel complimenten voor laarzen gehad. Zaterdag stond ik bij Harvey Nichs douchespul af te rekenen, toen een verkoopster me complimenteerde met m'n laarzen. In een van de beste modewinkels van London, waar ik even daarvoor kwijlend de Louboutins had bewonderd (die hakken....dat er vrouwen zijn die daarop kunnen lopen....) en met een Marc Jacobs jas in handen had gestaan! En vandaag was het hoogtepunt. Toen ik met m'n boodschappen Waitrose uitliep, rende een vrouw me achterna. Ik nam aan dat ik iets vergeten had, maar nee. Ze wilde per se weten waar je deze laarzen kunt kopen. Voelde me een heel klein beetje Kate Mosserig dit weekend. Qua schoeisel dan. Qua kapsel was ik meer Cher op een slechte dag. Even vergeten m'n haar te borstelen voor ik boodschappen ging doen... ¶ §

Holy crap

Nu ik dit heb gezien slaat het X-factor virus misschien toch wel een klein beetje op me over. Tranen in m'n ogen en kippenvel.

¶ §

Thanksgiving - 2

Chinese fried rice, kipfilet-mint-salade, eigengemaakte vietnamese loempia's, spinazie en appeltaart van marks & sparks toe. Prima thanksgivingdinner. De fles Moet die Heather van haar landlord kreeg toen ze het huis huurde (doe mij zo een landlord!) ging open, evenals de Japanse whiskey die de Japanse jongen had meegebracht. Ik heb ze naar Anouk laten luisteren, we hebben de 200 dvd's die H heeft doorgenomen, zongen mee met Girls Aloud, en voor ik het wist moest ik echt gaan om nog met het OV thuis te komen.

Om 11.15 werd ik wakkergebeld nadat ik om 8 uur weer was ingedommeld. Niet eerder in deze vijf maanden ben ik zo laat uit bed gegaan, het zal nodig zijn geweest. Sta stijf van de spierpijn van yesterday's yoga en het is pisweer. Sluit me maar op met de Sunday Times en enkele koppen koffie verkeerd. Morgen december, en dan nog maar 23 nachtjes te gaan tot m'n vakantie (er vanuit gaand dat tegen die tijd de airport weer open is).

Overigens: ik was vast niet de enige die gisteren keihard moest lachen om het nieuws van Kay van de Linde? Ongetwijfeld wel de enige die dat in een drukke tube deed, maar heerlijk, die lezing.

¶ §

Mumbai

Nu de terroristen dood zijn, wordt de balans opgemaakt. En zoals altijd met groot naar nieuws, gaat het bij mij vooral leven door persoonlijke verhalen. Thank god niet van vrienden, de twee die in Mumbai waren zijn veilig gebleven. Wel van de manager van het Taj hotel, wiens vrouw en zoontjes in de brand omkwamen. De serveerster die er al 20 jaar werkte en graag rustiger aan wilde doen. Het jonge Amerikaanse stel dat het Joodse center runde, en hun twee-jarige zoontje die het overleefde. De engelse acteur, die in 2005 nota bene een van de 7/7 terroristen speelde in een tv-film. Een Engelse vrouw vertelt hoe ze met een Hong Kongse zich in de hotelkamer hadden opgesloten en via internet en tv zagen wat er in datzelfde hotel gebeurde. De verhalen zullen nog lang door m'n hoofd blijven spoken. ¶ §

Terrorist

Terwijl bekend wordt dat een aantal van de terroristen in Mumbai Brits is, lees ik in de krant van een student hier in Londen die voor terroristische plannen is veroordeeld. Het heeft me vaker bezig gehouden: wat maakt dat deze hoogopgeleide, kansrijke mensen, terrorist worden? Er moet een enorme frustratie zijn. Maar waar zit hem dat precies in? Londen draait op zijn multi-etnische bevolking. Al zou een werkgever willen discrimineren, hij kan het zich simpelweg niet veroorloven. Zijn het clubs waar deze mannen niet binnenkomen door hun kleur? Op mijn werk is een derde tot de helft van de mensen die ik zie niet blank. Veel van hen zijn eerste of tweede generatie Pakistani en India-ers. Partners zijn wellicht overwegend blank, maar ook op partnerniveau zie je veel mannen met Indiasche achtergrond (de vrouwelijke partners die me zo te binnen schieten zijn allen blank). Zouden mijn gekleurde collega's zich minder serieus genomen worden? Of raar aangekeken worden in de tube? Het zijn geen vragen die je even bij de koffieautomaat stelt. Zijn wij uniek als bedrijf qua diversity? Kan het me niet voorstellen. Londen is een enorme melting pot. Misschien dat ik er ooit een beetje achterkomt. Al zal ik nooit ervaren hoe het is om een niet-westers uiterlijk te hebben. ¶ §

Big fat blauwtje

Gisteravond mailde Chris dat hij onverwacht vandaag al in Londen was, en tijd had om aan iets te werken. Dus planden we van vier tot stupid o'clock om dit te doen. De spanning was voelbaar, het grootste deel van de tijd raakten onze ellebogen en heupen elkaar en ik moest me bedwingen om niet m'n hand op z'n knie te leggen. Stupid o'clock viel uiteindelijk mee, om half acht waren we klaar. Hij (en dan met name z'n maag) had al enkele malen aangegeven trek te hebben, maar om nou eten voor te stellen, dat vond ik net weer raar. Dus stelde ik een biertje voor. 'Ah, no, I really think I need to eat'. Punt. Ik zei vrolijk dat dat prima was, en raapte m'n spullen bij elkaar. De sfeer werd heel raar ineens en ik kon wel janken. Maar dat staat weer zo raar in de tube, dus me maar groot gehouden. Maar oh wat baal ik. Niet eens een biertje. Wtf? ¶ §

Quote van de dag

Door Carly Zucker (engelse WAG):

"Money can be a burden....I could choose anything I wanted so I ended up indecisive." Briljant!!

En het mooie is dat dit op pagina 2 van de krant staat, terwijl het nieuws van Bangkok airport op pagina vijf pas aan de orde komt. Twee pagina's na het eventuele vreemdgaan van Gordon Ramsey. Gotta love the english...

¶ §

Thanksgiving

Feestdagen zijn niet echt mijn ding (anders dan dat ik graag niet werk en luier op zo een dag), maar toen ik twee jaar geleden voor mijn eerste thanksgivingdinner werd uitgenodigd, vond ik die feestdag toch wel leuk. Vriendin Heather had al tijden geleden iets gezegd over een Thanksgiving dinner aanstaande zaterdag. Maar niks meer over gehoord. Ik had er zaterdag zelfs chocolaatjes voor gekocht maar die ben ik zelf maar gaan opeten (vond gebrek aan formele uitnodiging een valide excuus).  Maar de uitnodiging kwam alsnog. Voor een Thanksgiving dinner Vietnamese Style (kalkoen vond ze teveel gedoe, en ze heeft vietnamese ouders). Ben benieuwd. Deze thanksgiving breng ik door met een hyper Vietnamees Amerikaanse, een ubercoole Vietnamees Australische, een hippe Japanner en een naieve Chinese. Dat te kunnen doen, is al een reden om dankbaar te zijn. Nu alleen nog even een alternatief voor de chocolaatjes regelen. ¶ §

Studeren

Het geeikel met vlinders is toch nog ergens goed voor.... Al maanden neem ik me voor nu echt de materie waar ik mee werk te bestuderen, maar al maanden komt het er niet van. Nu heb ik echter van C wat documenten gekregen, en heb ik vrijdag een afspraak met hem om me het eea uit te leggen. En dan wil ik natuurlijk zo slim mogelijk overkomen. Dus....aan de studie!! ¶ §

Beetje dom?

Als ik Chris' voicemail inspreek of hij me z'n uren voor ons project door wil geven, een vraag die ik iedere maandag stel (wij registeren gewerkte uren, om die later aan de klant te kunnen doorberekenen), en hij belt me in z'n cursus-pauze terug omdat hij m'n vraag niet begreep.....wil hij dan gewoon graag m'n stem even horen of is dat wishful thinking? Either way, het was voldoende om me de rest van de dag te doen grijnzen. Zelfs toen ik om half acht nog op kantoor zat te verzuipen in alle urenstaten, forecasten en budgetten. Moet overigens wel gaan uitkijken, want de tweede collega vroeg zich vandaag al af wie ik aan de lijn had tijdens een Chris-gesprek. Gelukkig had ik haar direct na mijn kennismaking met Chris al verteld dat ik een 'you had me at hello'-moment had gehad. Maar toch. Het hoeft natuurlijk niet de hele afdeling op te vallen... ¶ §

Hotel Chocolate

Zaterdag waren Zoe en ik een dagje in Brighton. De afschuwelijke kermispier bekeken, en het stadje. Best aardig, maar denk dat je met een local moet zijn om de juiste winkels en cafes enzo te weten. Het viel dus nogal tegen, op een ding na: Hotel Chocolate. Ik heb altijd chocola in huis en kan er altijd goed afblijven. Soms een stukje bij de koffie en dan weer dagen niet. Zo niet met de ganaches die ik bij Hotel Chocolate kocht. Ik hou me in hoor. Gisteren twee bij de koffie, en vandaag eveneens. Terwijl ik liefst de hele doos zou leegeten. De raspberry-prosecco, en de kir royal. Gelukkig zit er ook een aantal in London. Zodat ik af en toe m'n fix kan gaan halen. Of thuis kan laten bezorgen. ¶ §

Cricket mates

Toen ik begin 2004 in m'n uppie naar Sri Lanka toog om cricket te kijken en te reizen, werd ik bij de one dayer al opgenomen tussen de Flaggers. De Flag is een toerorganisatie voor Australische cricketfan-backpackers. Luke, de eigenaar, reist al twaalf jaar de wereld rond om cricket te kijken en organiseert tours en werkt nu en dan in resto's om rond te komen. Aardig wat Flaggers wonen in London, en nu en dan zien we elkaar ergens. Eigenlijk heb ik de meeste vaker in Sydney gezien dan in Europa, maar met een aantal ben ik door de jaren heen goed bevriend geraakt, en die zie ik dus vaker. Luke heeft al eens bij me in Adam gelogeerd, evenals enkele anderen. Vandaag spraken we in Clapham Common af omdat cricketvriend Wisden even in London was. Cricketvriendin Cass was onlangs naar Melbourne terugverhuisd, maar een weekje over voor werk dus zij kwam ook even langs. En zo waande ik me in no time weer in Australie. Alleen maar geklets over de cricket tests, de falende captain, en de recente India trip. Altijd als ik met deze groep mensen ben, voel ik me speciaal. Speciaal omdat zij speciaal zijn, en mij zo vanzelfsprekend opnemen. Het is de meest diverse groep mensen die je maar kunt bedenken, met een hele grote bindende factor. De liefde voor green and gold en de bat. ¶ §

Bye bye, zwaai zwaai

Engeland is in de ban van X-factor en Strictly. Dat eigenlijk Strictly come Dancing heet, maar zo heb ik het nog nooit iemand horen noemen. En Engeland is al een week zwaar verontwaardigd over de ontwikkelingen in beide programma's. Zo zwaar verontwaardigd dat MPs en andere politici zich er mee bemoeien. Wordt er racistische taal gebezigd of wordt tot drugmisbruik aangezet ofzo dat de politiek er iets over meent te moeten zeggen? Welnee. Laura White is uit X-factor weggestemd. Schijnbaar een schandaal omdat ze veruit het beste kon zingen, en schijnbaar had het iets te doen met het feit dat ze mollig was (we hebben het hier over maatje 38-40, schat ik). Een nationale schande. Tientallen Faceboek groepen zijn opgericht, waarvan de grootste meer dan 20,000 leden heeft.

En dan is er John Sergeant, ex politiek correspondent van de Beeb. Qua populariteit vergelijkbaar met Haye Thomas destijd vermoed ik, een waar icoon. En een dancing pig, aldus een van de juryleden. Maar wel een dansend varkentje dat door de kijkers iedere keer in de show werd gehouden. Begin deze week kondigde Sergeant aan dat vandaag zijn laatste avond zou zijn, en dat hij uit de show stapte omdat dit nergens op sloeg: een man die niet kan dansen door laten gaan. Mijn god, de mannen op kantoor waren in shock. Zijn aankondiging werd als Breaking News op de BBC-site gebracht. Het hele land was in rep en roer. Oproepen tot boycot van de show, speculaties over hoeveel hij nu voor after-dinner-talks kan vragen, grote nationale verontwaardigdheid. En ik sta erbij en kijk ernaar. Heb geen van beide shows gezien, snap werkelijk niet wat de engelsen bezielt om hier zo een punt van te maken maar vind het heel, heel erg komisch. ¶ §

Under scan

Toen Zoe en ik gisteren van de (overigens teleurstellende) Annie Leibovitz exhibition weer naar Waterloo liepen, zagen we mensen op Trafalgar Square nogal raar doen. Lopen, stilstaan, naar links draaien, naar rechts draaien, even doorlopen, en voorgaande weer herhalen. Die mensen deden niet zomaar raar. Under Scan is deze week op Trafalgar Square neergestreken. Het is 's werelds grootste interactieve video installatie, van een bekende 'electronische' artiest. Geavanceerde apparatuur registreert als iemand op een bepaald punt staat, en dan wordt op dat punt, in jouw schaduw, een video afgespeeld van iemand die op de grond ligt en wakker wordt of naar je zwaait ofzo. Iedere dag van zonsondergang tot middernacht. Heel gek, en heel vrolijk stemmend.

 Een google search leerde me dat mensen in september in Tate videos vanzichzelf hadden kunnen laten maken voor dit project. Toch geinig, als een bekende vanaf de stenen van Trafalgar Square ineens naar je knipoogt!

¶ §

I don't quite know how to say how I feel

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me and just forget the world

I don't quite know
How to say
How I feel

Ik ben de hele dag misselijk, bij elk mailtje van hem slaat m'n hart over (en dit zijn mailtjes van het type "de embedded value van de UK moet 444 zijn", weinig gezellig dus), maar ik heb besloten er niets mee te doen zolang we samenwerken uit angst dat hij het helemaal niet zo voelt. En als we niet meer samenwerken zie ik hem niet meer dus volgens die redenering gebeurt er ook niks als we niet meer samenwerken. Maar dat laatste weet je nooit. Nu vind ik het niet handig, niet professioneel. Een deel van me wil het liefst dat hij a la minute van het project gaat omdat het dan makkelijker is, een ander deel van me is oh zo blij dat 'ie er is. We hebben onze eigen stopwoordjes in gesprekken, nemen de telefoon op met een langgerekt 'heeeeeeeey' en meer van die dingen die me een warm gevoel geven, hoe onbenullig ze ook klinken. Ik ben heel erg verliefd en ga heel erg wachten tot het overgaat. En me tot die tijd afwisselend geweldig en heel erg qut voelen.

¶ §

Manchester calling

Terwijl in het schermpje van m'n mobiel 'Chris' oplichte, bliepte m'n Sametime "Manchester calling".  Ik was extreem cranky vandaag (twee nachten weinig geslapen en twee dagen niet gesport) en had hem twee heerlijk Hollands-directe mailtjes gestuurd vanochtend dat 'ie een issue niet begreep. Was dus blij toen hij na de cursus me vrolijk belde om een presentatie te bespreken en niks zei over de toon van m'n mailtjes. En sinds dat telefoontje heb ik buikpijn. Van de vlinders.  Vind het maar niks dat meneer de hele week in Manchester zit. Morgen is 'ie paar uur in Londen bij de klant maar ik ben juist weer niet bij de klant. Voor volgende week staat uberhaupt geen Londen in z'n agenda. Zo worden vlinders toch iets minder leuk. ¶ §

Paradiso maar dan anders

Zo kom ik weken niet in een museum, theater of concertzaal, en zo is m'n agenda er vol mee. Gisteren zag ik Donovan Frankenreiter in de Shepherd's Bush Empire. Een oud theater dat als concertzaal wordt gebruikt, vergelijkbaar met Paradiso. Erg mooie zaal, en erg goed concert met snoeiharde gitaren waarvan ik iets minder gecharmeerd was (vooral de day after, m'n hoofd bonkt). Maar wat miste ik good old Paradiso gisteren. Niet zozeer om de venue, maar voordat ik van Shepherd's Bush weer huis was, was ik een klein uur verder. En op de een of andere manier hoort voor mij bij een concert het na afloop op je fiets stappen en over de grachten fietsend nagenieten. Lange zit in de tube is het gewoon niet. Vermoed dat m'n concertfrequentie hier aardig omlaag zal gaan. Counting Crows en Nitin Sawhney wil ik zeker graag zien, maar maandelijks bandjes kijken op doorgaans doordeweekse avonden zal er deze Londense jaren wel niet inzitten.

¶ §

Royal

Je kunt niet in Londen wonen zonder ooit het Royal Ballet in de Royal Opera House gezien te hebben, zo was me verteld. Geen probleem, ik ben dol op ballet. En daar collega Heather dat ook is, toog ik gisteren met haar naar de Royal Opera House. En als je daar rondkijkt, dan geloof je dus echt niet dat er ergens iets van een recessie gaande is. De stakaarten van £10 waren niet uitverkocht, alle dure plaatsen zo te zien wel. £95 pond waren de beste plaatsen. Heather is nogal New York, nogal ex-investment banker en drinkt dus champagne cocktails alsof het water is (nou ja...alsof het wijn is). Dus wij naar de champagne bar. Daar zag je de een naar de ander aan glazen champers (vanaf £11) nippen en in finger sandwiches met zalm bijten. Op een doorsnee maandagavond. Chique chique. Prachtig gebouw overigens, enorm mooi hoe klassiek en modern is samengebracht. Het ballet zelf, Manon, was mooi. Drie doden, veel vrolijk gehuppel en mooie muziek. Realiseerde me wel weer dat modern ballet me toch een stuk meer doet dan klassieke stukken. Maar het was de moeite, en een prima start van de week!

¶ §

Geintegreerd?

Toen ik in Sydney woonde, heb ik me aardig wat lokale gewoontes eigen gemaakt. Ik las de Sydney Morning Herald, keek sport in de pubs, ging lunchen met m'n collega's, en deed eigenlijk gewoon wat veel Sydneysiders ook deden. Behalve dat ik die dingen deed met Europese vrienden, daar het bijkans onmogelijk was bevriend te raken met de Aussies. Mijn Australische collega's woonden al gauw 1 of 1,5 uur van werk, dus blijven hangen en wat leuks doen 's avonds doe je niet. Wel ging ik met de Europese collega's veel om, en met Engelse en Ierse vrienden die ik in mijn eerste maand tijdens m'n call center baantje had ontmoet. En zoals ik weinig Australische vrienden had, klagen mijn buitenlandse vrienden in Amsterdam dat hetzo verrekte moeilijk is met Nederlanders bevriend te raken. Vooral de twintigers valt het op dat Nederlanders die zij ontmoeten vaak een afgebakende vriendenkring hebben, van huis, jaarclub enzovoort. Voor de meeste van die vrienden ben ik de enige Nederlandse vriendin.

En nu in London, merk ik eigenlijk hetzelfde. Ik heb welgeteld twee Engelse vrienden, met wie ik beide bevriend ben geraakt toen zij in Amsterdam woonden. Een Engelse collega die eerder dit jaar van Bristol naar London is verhuisd, reken ik ook wel een beetje tot m'n vriendenkring. De rest zijn Australisch (het grootste deel), Nederlands (wel eentje), en Amerikaans (ook eentje), de meeste van hen met Aziatische roots en een multiculti opvoeding. En dat is prima. Ik mis het hebben van Engelse vrienden niet, met de vrienden die ik hier heb, doe ik de leukste dingen. In tegenstelling tot sommige Nederlanders in den vreemde, blijf ik niet als een gek aan Nederlanders hangen, maar begeef ik me in een mix van culturen. Als ik af en toe in de krant lees over het gebrek aan integratie van immigranten in Europa, dan moet ik toch aan m'n eigen ervaringen denken. Echt integreren blijft lastig. Hoe vaak ik ook bangers & mash eet, hoe goed ik de taal ook spreek, en hoe goed ik ook mee kan praten over politiek, sport en Strictly Come Dancing, echt integreren doe je pas als je onderdeel bent van de lokale samenleving. Dat is in London verrekte lastig, en tegelijk is dat het prachtige aan London. Dat veel groepen naast elkaar en een beetje met elkaar leven, maar hun eigen ding blijven doen: Diwali festival op Trafalgar Square, Caribisch feesten tijdens het Notting Hill Carnaval en Dragon Boat Racing op de Thames. Daar zouden we in Nederland nog wat van kunnen leren.

¶ §

Go wallabies!

Argh wat een topdag was gisteren! Alleen wat me bezielde het drinktempo van Australische mannen bij te houden, is me een raadsel. Ik voel me aardig rough nu, en ben erg blij dat ik nog net de discipline kon opbrengen gisteren om geen peuken te kopen. Die kater was helemaal erg geweest.

De morning bloody mary had ik aan me voorbij laten gaan, slaap had even voorrang. Ben direct naar de Twickenham Tup gegaan (een aussie owned pub in Twickenham), waar Chantal en de mannen waren. Bij vriend Hodge aten we nacho's en dronk ik m'n eerste pint. Drie verlegen in roze geklede blonde meisjes dartelden wat door de keuken terwijl we de wedstrijd bespraken. Hodge woont in de straat die naar het stadion leidt, en werkelijk de hele straat was chockers met mensen. Links en rechts waren kraampjes met eten, en de bomen waren prachtig herfstig. Alleen de wandeling naar het stadion al vond ik bijzonder. Australie speelde geen heel bijzonder rugby, maar Engeland deed dat nog minder, waardoor we met 14-28 wonnen. Schijnbaar was er een Cup aan deze wedstrijd verbonden, dus nog even de mannen extra toegejuicht. In een stadion overigens waar denk ik 95% Engels was.  

Na de wedstrijd zijn we terug naar Hodge's gegaan, meer bier, meer kletsen en de drie blonde meisjes waren ineens niet meer zo verlegen - ik vermoed dat de meegebrachte Jelly Babies daar verantwoordelijk voor waren. Ze stonden stijf van de suiker en kleurmiddelen. Het aanbod dat ik altijd welkom ben om op te passen, heb ik afgeslagen, maar had erge lol met de meiden. Ik vond het toen eigenlijk wel prima geweest, maar nee, we moesten terug naar de pub. Voor meer pints. Uiteindelijk ben ik als tweede afgehaakt. Op Waterloo nog even de BK binnengerend voor een cheesburger en friet (wat toch echt stiekem wel lekker is na die hoeveelheden bier) en om een uur of elf lag ik in m'n nest. Om daar vanochtend brak weer in wakker te worden. Het was het zo waard. Het feit dat Hodge bij het stadion woonde en zo gastvrij was, maakt zo een verschil met kroeg-wedstrijd-kroeg. Een dag om nog heel lang met een grote glimlach aan terug te denken.

¶ §

Yours truly, L. Cohen

Wat een waanzinnig concert. Tweeeneenhalf uur Leonard Cohen en zijn band met topmuzikanten. Het begon rustig, aangenaam, een soort live-CD. En langzaam kroop hij onder onze huid. Het publiek werd uitzinnig op het einde. Zo mooi. Zo intens. Zo ontroerend. Zo een concert waarna complete vreemden tegen elkaar beginnen te praten hoe mooi het was, simpel omdat je het kwijt moet. Wat een poeet. Hij vertelde, hij zong, hij droeg voor. Ik ben gesloopt maar kan nu niet slapen. Nog helemaal vol van dit prachtige concert.

Off topic: ik had het idee dat ik na 4,5 maand Londen m'n Ierse accent wel een beetje kwijt was. Werd vanavond fijn uit de droom geholpen met een 'Which part of Ireland are you from?' van de Ier met wie ik aan de bar het concert besprak, wachtend op onze biertjes.

Off topic 2: vandaag de hele dag naast Chris gezeten. En ik ben me ervan bewust dat dit erg puberaal klinkt. Maar leuk was het. En hem 's avonds nog twee keer gesproken.  Hij blijft leuk. Erg leuk.

¶ §

Nobama

¶ §

Ruggers

Wat heb ik een zin in zaterdag! Mijn tweede 'echte' rugbywedstrijd (wil niemand beledigen, maar de keren dat ik met een portje in m'n handen langs de lijn bij de Rugby Studs stond, tellen toch niet echt). De eerste was in 1997 in Pretoria: Zuid-Afrika-Australie Tri nations wedstrijd. Zaterdag staat Engeland-Australie op de agenda, in Twickenham, een stadion dat al lang op m'n to see-lijstje staat. En het leuke van met Australiers gaan (en vriendin Chantal, die dreigt een Engeland shirt aan te trekken), is de preparatie. Zo word ik om een uur of tien bij Chantal en vriend M verwacht voor een Bloody Mary. Een vriend van M woont vlakbij het stadion en heeft mensen voor brunch uitgenodigd ('in between beers and the match'). Zoals gebruikelijk bij Australiers, nodigt M mij eveneens uit, wat ik niet afsla. Mijn zaterdag-dieet wordt dus thee, gevolgd door Bloody Marry, bier, een fry up en meer bier. Met heel veel water tussendoor vermoed ik, anders lig ik er al af voor de kick off om half drie.

Maar eerst morgen Leonard Cohen! Die volgens welingelichte bronnen 2,5 uur speelt. Can not wait!

¶ §

Vlinders

De rupsen zijn wel vlinders geworden. Als ik langs zijn kantoor loop (de actuarissen zitten in een eigen pand bij ons om de hoek weggestopt), maakt m'n hart een sprongetje. Maandag zou hij studiedag hebben, maar liep hij ineens toch de meeting room binnen. En net terwijl we het over onze weekenden hadden, liep m'n baas  de meeting room binnen.  Bij elk oogcontact sloeg ik verder nerveus m'n ogen neer. Vanmiddag wilde hij even afspreken voor iets dat ook prima telefonisch kan. Maar ik wilde vroeg weg en naar de gym (dag vier op rij sporten om niet knettergek van mezelf te worden), dus nu wordt het vrijdag. Of ie een vriendin heeft, geen idee. Weet ook nog altijd niet of hij de 26 gepasseerd is (jonger dan dat wordt wel heel jong). Los daarvan werken we waarschijnlijk tot maart 2009 samen. Dus het zal echt wel nergens toe leiden, deze vlinders. En eigenlijk vind ik dat wel best. Een vent inpassen in m'n leven is iets waar ik nu helemaal niet op zit te wachten, laat staan eentje die uren van Londen woont. En met een collega klooien voor een paar weken lol doe je ook niet. Dus ik laat de vlinders maar een beetje fladderen en bouw afstand tussen ons in. In stilte een beetje 'smitten', tot dat weer over gaat.

¶ §

Champers!

Het schijnt dat de champagneverkoop in Londen zwaar omlaaggeschoten is sinds 15 september. Misschien is het daarom dat de wijnbar bij ons om de hoek 50% korting geeft op de huischampagne als een jarige er luncht. En daar het best vrij gebruikelijk is hier dat mensen mee uit lunchen genomen worden op hun verjaardag, vroeg baas vandaag collega D uit voor lunch. En mij voor de gezelligheid ook. En dus had ik om twee uur al twee glazen champagne achter de kiezen. Twee glazen die recht naar m'n hoofd gingen. Maar leuk is het wel. Heb gelijk even laten vallen dat mijn verjaardag over een goede maand is. De venison carpaccio (klinkt toch stuk minder bambi dan hert carpaccio, wat het geloof ik is) was erg lekker! Mijn  baas is trouwens helemaal een mooie. Bestel je in een wijnbar champagne, eet je er 'egg, ham and chips' bij. Een erg Britse combi, die volgens mijn tafelheren echt heel erg lekker is. Maar toch....met champagne?! ¶ §

11 november alweer??!!

Nog maar een aantal weken en het jaar zit er al weer op... Een jaar dat ik inluidde in Siem Reap, ziek boven de WC grotendeels. Een jaar waarvan het eerste kwartaal zo spannend was: zou ik de baan in London krijgen of niet? Het tweede kwartaal was bijzonder. Broertje even over uit Washington, wennen aan het idee weer uit Amsterdam weg te gaan (Amsterdam wilde duidelijk van me af: voor het eerst in tien jaar gerold en met m'n fiets in een tramrail blijven steken), dubbel genieten van alles omdat het straks niet zomaar meer kan, een EK dat zo waanzinnig begon, en m'n afscheidsfeestje en alle lieve kaarten die ik kreeg. Het derde kwartaal in London begonnen, en qua werk niet zonder slag of stoot. Alle werk was zowat bij Investment Banks en ik ben een verzekeraars-meisje. Van alle interne klussen werd ik goed ongelukkig, maar de stad maakte veel goed. Vier keer per week sporten eveneens. En in dit kwartaal, dat alweer op de helft is, valt alles op z'n plaats. Werk gaat lekker en London in de herfst is fijn. Terwijl een aantal van m'n beste vrienden dit jaar het liefst willen vergeten door de ellende die ze hebben meegemaakt (sterfgevallen, miskraam, terminaal zieke vader), is mij vooralsnog alle leed bespaard gebleven. Hopelijk mag dat zo blijven, en kan ik op 31 december ergens in Bangkok terugkijken op een bijzonder jaar, met 'gewone punten' en hoogtepunten maar geen dieptepunten.

¶ §

Maken we elkaar gek?

¶ §

If I were a rich man (or woman)

Als ik fantaseer over het winnen van de loterij (vrij onwaarschijnlijk daar ik geen loten koop), dan zie ik mezelf in een heel mooi huis wonen. Een Amsterdam grachtenpand ofzo. Toen ik vanmiddag in Notting Hill ging brunchen bij de Tea Palace sloeg m'n fantasie hard op hol. Van de tube naar de Tea Palace kwam ik langs een Paul & Joe winkel, een schoenenwinkel die Paul Smith schoenen verkocht, een Mulberry winkel, en legio kleine designer boutiques. If only.... Scrambled eggs en een potje thee waren het hoogst haalbare. Maar je zou toch in zo een prachtig pastelkleurig pand wonen, met al die winkels die je je kunt veroorloven, en de biologische winkels op elke hoek.  Vriendin Trang en ik liepen simpel weg naar Kensington High Street. Waar je goedkopere winkels vindt: Uniqlo (een soort Japanse Hema voor kleren), Zara, Urban Outfitters.  En waar de enige Wholefoods van de UK zit. Wholefoods ken ik uit NY waar het erg popluair is (althans: in Manhattan): het is een gigantische supermarkt met biologische producten. Een kaasafdeling zo groot als die van Harrods, een visafdeling groter dan menig Amsterdamse visboer, en ga zo maar door. Megamega. Ook megamega duur als je daar al je boodschappen doet, maar als ik die miljoen zou winnen, zou ik het wel weten. Nu kocht ik er biologische tandpasta, groente chips (net als van aardappels maar dan met biet, sweet potato en parsnip) en brood. Ik verlekkerde me aan de salades, de kazen, de twintig soorten tomaten (een beetje bijzondere tomaat doet £8 per kilo) en de cheese cakes.

En toen ik met m'n drie artikelen bij de kassa stond, was ik wel weer uitgefantaseerd. Hoe rijk wil je het hebben? Ik mag dan nooit zo een huis kunnen betalen, ik heb een baan die me laat doen waar ik het meest gelukkig van word: reizen. Ik woon in een stad waar ik zo ontzettend van geniet. Ik kan m'n vrienden in Amsterdam vaak genoeg zien, en heb hier andere bijzondere vrienden. Ik voel me volledig in balans en gelukkig. Laat me maar lekker af en toe naar Notting Hill gaan om me even te verlekkeren aan de levensstijl van de rich and famous. Maar laat het maar geen werkelijkheid worden. Het kan alleen maar tegenvallen.

¶ §

Rupsen - voor Lisa ;-)

Het is best ernstig. Vrijdag trok ik m'n leukste kleren aan. In de hoop hem te zien. En dat lukte, in de rij bij de Pret (Engelse keten waar je koffie en soep en broodjes enzo kunt krijgen). Hij was weer met de Manchester collega's dus we kletsten maar kort. We sametimeden nog wat over het project, een chat die persoonlijk werd en eindigde met zijn 'You worry too much'.  Dat heeft 'ie toch snel door. Maandag heeft 'ie studiedag, en ik vind het maar niks hem drie dagen niet te zien.

Overigens moest ik erg lachen toen ik Chris (zo heet 'ie) gisteren met mijn Ivy League-educated Amerikaanse collega besprak. Zij snapte niet dat ik hem niet had gevraagd 1. of hij single was, 2. waar hij had gestudeerd, 3. hoe oud hij was. Dat zijn haar eerste drie vragen aan een man. Terwijl het mij bijvoorbeeld echt geen moer interesseert aan welke universiteit hij heeft gestudeerd. De eerste vraag is uiteraard wel relevant, maar heb nog niet een natuurlijk moment gevonden om dat te vragen. En leeftijd? Hij heeft geloof ik drie jaar werkervaring. Jong dus. Snapte zij ook niet. Zij is op zoek naar een ambitieuze carriereman, die aan de goede universiteit heeft gestudeerd en liefst iets ouder is dan zij. En hard op zoek ook. Ik val op jong, lief, grappig, sportfan, slim en niet te carrieregericht. En single niet te vergeten. Dat hebben we wel gemeen.

¶ §

Yellow fever

"Jij lijdt dus echt aan yellow fever!", aldus collega Trang tegen collega Alex gisteren in de pub. De twee andere collega's met wie ik was vielen haar bij. Ik vroeg me af hoe zij allemaal wisten dat hij gele koorts had en of je met gele koorts wel in de kroeg moest gaan zitten. Maar weer wat geleerd: yellow fever kan ook een hele andere betekenis hebben. Alex valt namelijk op aziatische vrouwen. En mannen die op aziatische vrouwen vallen, lijden aan yellow fever. Als ik het goed begrijp, is het overigens een woord dat je alleen mag gebruiken als je een aziatische roots hebt, anders is het racistisch. Dat heb ik ondanks de wijn goed onthouden. Deze nieuwgeleerde term ga ik dus verder niet gebruiken!

¶ §

Liquid dinner

Ik dacht echt na twee wijntjes wel weer thuis te zijn gisteren. Maar nee, het werd ongeveer een fles. Oh, wat werd ik beroerd wakker vanochtend. En dan was ik nog zo verstandig geweest de tequila shots aan me voorbij te laten gaan. Het geplande hardlopen zal er niet van komen. Zodra m'n hoofd weer een beetje ok voelt, lijkt Pilates me het hoogst haalbare.

En dus hou ik maar een extreme relaxdag. Brunch met de zaterdagkrant in een cafe in de buurt, Arsenal - Man U kijken, straks Liverpool kijken, geen boodschappen doen maar eten laten bezorgen vanavond en een poging tot schoonmaken. Morgen wordt wel weer actief: aerobics, brunch in Notting Hill en winkelen. Zonder kater!

¶ §

Flirtalitious

Toen Vicky en ik het afgelopen weekend over relaties hadden, zei ik dat ik single zijn helemaal prima en leuk vind, maar dat ik die heftige vlinders die je soms kunt hebben wel mis. De Zuidafrikaan van juli was een klein vlindertje, maar ik realiseerde me al gauw dat dat meer een reactie op zijn handelen dan op hem zelf was. Op de roltrappen wordt wat afgeflirt, maar dat is het dan ook echt. Tot gisteren.

Gisteren ontmoette ik ons nieuwe project teamlid, een actuaris van kantoor Manchester. We hadden al leuk gemaild, maar toen we gistermiddag samen door de deliverables gingen, was dat errug gezellig. Binnen een uur hadden we al ons werk af, en wist ik dat hij Liverpool fan is (met seizoneskaart), sinds enige maanden in Manchester woont, een zus heeft die met haar aussie en zoon in Alice Springs woont, en dat z'n beste vrienden in maart naar Oz zijn geemigreerd. Toen ik weer achter m'n buro ging zitten, voelde ik een rups. 's Avonds sametimeden we weer, en vandaag zocht ik een excuus om hem te zien. Om zes uur spraken we af om lopende zaken te bespreken, ik in de stiekeme hoop samen te kunnen gaan eten. Helaas, hij had met kantoorgenoten afgesproken en ging er om half acht vandoor. Aarzelend. Misschien woont 'ie hartstikke samen, weet ik het. En we werken samen en ik ben min of meer z'n senior op het project. Dus een snog zal er vast niet inzitten (al vind ik dat sowieso een stuk minder aantrekkelijk sinds Snip het van de week plastisch omschreef door me te vragen of ik nou al mijn tong in iemands huig had gepropt hier). En wie weet zijn de rupsen volgende week weer weg. Maar nu zijn ze er erg. Van het niveau rode vlekken in mijn nek. En een beetje flirten op kantoor is stiekem best leuk.

¶ §

City men

Toen ik gisteren de Nederlandse Kerk in de City binnen liep, zag ik alleen maar pensionado's, die elkaar allemaal enthousiast begroetten. Even had ik de neiging me om te draaien en weer weg te gaan, ondanks dat ik echt graag de Dutch City Lunch wilde bijwonen. Hans Hoogervorst zou komen spreken over de credietcrisis. Los van het feit dat ik het erg interessant vind, doe ik ook weleens compliance opdrachten en dan is de AFM-baas iemand die je altijd in je achterhoofd hebt. Dus ik bleef. Al gauw spotte ik een journalist wiens blog ik lees. Hij stelde me voor aan een andere journalist, en zo hoorde ik uitvoerig over verslaggeving en hun blik op de verkiezingen enzo. Ik heb maar vijf kanalen, maar zij hadden de verkiezingen op Fox, Sky, CNN en weet ik het kunnen volgen. Intussen druppelden de bankiers binnen, 90% man en slick. Niet echt het gezelschap waarin ik doorgaans kies te verkeren. Maar de lezing was erg interessant, en ik hoorde veel nieuwe dingen daar ik de crisis eigenlijk alleen in het Engelse nieuws heb gevolgd. De pensionado's stelden stuk voor stuk extreem slimme en relevante vragen. Was het een katholieke kerk geweest, dan had Hoogervorst graag de biecht bij de bankiers afgenomen. Maar helaas, het is een oecomenische gemeente. Toch bijzonder dat ik weer eens veertig minuten in een kerkbank heb gezeten. Dat was sinds het huwelijk van vriendin N twee jaar geleden niet meer gebeurd!

¶ §

In slaap gevallen

¶ §

Bijna

Damn, wat irritant zo een tijdsverschil. Ik zal straks heus gaan tukken maar het liefst zou ik de hele nacht aan de buis gekluisterd blijven. En is het feit dat m'n cluppie met 1-0 achter staan een teken dat ik al mijn geluk nog heb voor het laten winnen van mijn favoriete kandidaat? Of ben ik vandaag een pechvogel en met mij hij? Of scoren de reds straks nog en wordt het 1-1 wat een soort van equivalent is van nog tig keer stemmen tellen en voorlopig geen uitslag?

Hoe dan ook....het drong dus pas vorige week tot me door dat Bush straks het witte huis uitgebonjourd wordt. Errug dom, ik weet het, maar ik had de verkiezingen nog niet echt gekoppeld aan het afscheid van Bush. Als ik nu diep in jullie achting daal: volkomen terecht. Broerlief zal het overigens niet verbazen. Ik vroeg hem jaren geleden, nadat hij vertelde dat hij in DC Cheney in tig auto's van het witte huis naar huis had zien rijden, hoe groot de colonne van Bush dan wel niet moest zijn. Van het witte huis naar huis. En dan niet begrijpen waarom broer in z'n broodje stikte. Geheel off topic maakte hij het overigens een week later goed. Hij ging met mijn leaseauto tanken en vroeg me of hij de kilometerstand voor danwel na het tanken moest opgeven. Aan jullie de keus wie van ons het minst snugger is.

Iets anders dat me pas deze week opviel, is hoeveel het voor mijn gekleurde vrienden betekent dat Amerika wellicht een gekleurde president gaat krijgen. Het is ook bijzonder, maar voor hen betekent het nog iets extras. En ik zou het heel erg mooi vinden als ze iets gaan meemaken waarvan ze in een optimistische bui misschien hadden gehoopt dat hun kinderen dat ooit mee gingen maken.

¶ §

Halloween

Als je vier uitnodigingen voor Halloween-feestjes afslaat, moet je natuurlijk niet na afloop de foto's gaan bekijken om te zien hoe leuk ze waren. Maar dankzij Facebook ontkwam ik daar bijna niet aan. De feesten waren top zo te zien. Maar ik heb de goede keuze gemaakt door niet te gaan. Ben blij dat ik vrijdag uitvoerig met Vicky heb kunnen bijpraten. Ze verloor in april haar moeder en had in juli een miskraam. Email en telefoon zijn dan onvoldoende om echt te kunnen vertellen hoe het met haar gaat. En ik ben niet zo creatief met verkleden, al hoop ik dat na twee jaar in het land van de fancy dress parties wel te zijn. Was ik gegaan, dan was het Sarah Palin geworden overigens, maar echt crea is dat niet. En was ik gegaan, dan was het wellicht een ideale snoggelegenheid geweest en had ik minimaal vier trouwe lezers tevreden kunnen stellen, maar niets van dat dus. Maar oh, wat waren sommigen van mijn vrienden leuk verkleed. En wat waren de foto's leuk. Niet zo creatief echter als de foto's van de 'pumpkin carve party' waar een collega geweest was. De foto geeft maar een paar van de prachtige pompoenen weer. Geweldig idee!

¶ §

De witte bollenjas

Na onlangs commentaar te hebben gekregen op m'n jurkje-legging combo, was vandaag m'n jas aan de beurt.

Mijn jas is wit met gekleurde bollen, en heel erg opvallend. Een Nederlandse partner riep ooit 'Jezus, Gypsy' toen ik hem bij een klant aanhad, en m'n partner hier kreeg ogen op schoteltjes toen hij de jas zag maar liet het bij een 'Crickey!'. Vanochtend was eerst collega David ernstig gechokeerd door mijn jas. En net vroeg baas James 'Gypsy, what's the story with the coat?'. Uitgelegd dat er een klein Nederlands merk is dat hele mooie jassen maakt, en dat in een lage oplage (hun antwoord laat zich raden). Ik word zo overigens wel uitgedaagd. Wat zal ik volgende week aandoen om te shockeren? Het blauwe vest vandaag ontlokte slechts een opmerking over dat ik normaal geen blauw droeg. Misschien daar maar eens op voortborduren. Overigens zijn dit dezelfde mannen die werkelijk de gruwelijkste das-overhemd combi's dragen. Maar dat ter zijde.

¶ §

Weekendje weg

En toen was ik weer in London. Thuis, toch echt wel, hoewel ik zaterdagavond in de Kingfisher volstrekt niet het gevoel had dat ik niet meer in Adam woonde. Het weekend was ultiem relaxed. Chandler uiteraard weer geknuffeld, hij moest geloof ik even wennen me in deze omgeving te zien. Onze Ladies who....lunch werd een credit crunch lunch bij een van mijn vriendinnen thuis, wat supergezellig was. Heb na vijf maanden m'n ouders weer even gezien en samen gegeten. Uren bijgepraat met Vicky. Met m'n oudste vrienden bieren in de Pijp. Ontbijten in het Westerpark, en zelfs nog even snel geshopt in m'n favoriete winkel in de Utrechtse Straat vanmiddag. Met een koffer vol Engels eten voor Vicky en mijn ouders was ik naar Amsterdam vertrokken, in de veronderstelling dat deze halfleeg meer terug zou gaan. Maar nee. V, die bij Nike werkt, toverde een doos samples te voorschijn en vroeg me alles te pakken wat ik leuk vond, omdat ze er zelf niet in past. En dus ging ik met een stuk of 10 sportkledingstukken weer naar huis, een vroege sinterklaas lijkt het wel!