¶ §

Naughty Ross and naughty Russ

Jonathan Ross and Russel Brand zijn al dagen het grote nieuws in Engeland. Ze zijn namelijk een beetje ondeugend geweest. Tijdens een radioshow twee weken geleden belden ze Andrew Sachs (Fawlty Towers) en lieten ze flauwe berichten achter op z'n antwoordapparaat. Waarbij Brand zei "I f*&cked your granddaughter". Wat overigens niet gelogen was, en vervolgens weer ingezonden brieven in de kranten opleverde dat het shocking was dat hij het met zo een lelijk wijf had gedaan. Iemand bij de Beeb had zitten snurken, want de uitzending was niet life en dit had makkelijk geknipt kunnen worden, wat niet is gebeurd. Niet handig van de Beeb, niet netjes van Russ en Ross. Excuses, zand erover. Zou je denken. Maar niet dus. Duizenden mensen hebben geklaagd (en ik ben er van overtuigd dat 80% daarvan de show niet eens gehoord heeft), Russ en Ross zijn geschorst, en de controller van de Beeb heeft na 23 jaar gisteren haar ontslag ingediend. Brand deed enkele dagen geleden hetzelfde, en Ross mag drie maanden op vakantie (wat hem dan wel £1.3m pond gaat kosten, maar als je dat normaal in drie maanden verdient, kun je het vast wel even zonder salaris uitzingen). Godzijdank zijn dinsdag verkiezingen in de US, en gaat het nieuws in ieder geval vanaf woensdag weer ergens over. Allemachtig, hoe een groot land klein kan zijn! ¶ §

Tuttebel log

Tot ik in 2003 door Australie backpackte, was ik volgens mij niet op de hoogte van het bestaan van de hair straightener. Ik ben nogal een wash en go meisje, ga standaard met nat haar de deur uit 's ochtends en de fohn is er slechts voor gasten. Nu vind ik de combinatie 'in Australie backpacken' en 'hairstraightener' een wat rare, maar engelse meisjes die met zes paar hakken in hun rugzak reizen, vinden dat schijnbaar heel normaal. Sindsdien ben ik ietwat gefascineerd door dit gebruiksvoorwerp. Nu ik zelf in Engeland woon, valt het me op hoeveel vrouwen ze hier gebruiken. En eigenlijk leek heel glad haar mij ook weleens leuk. Dit weekend zag ik een Philips-ding voor drie tientjes bij de Boots liggen. Twee tientjes zelfs maar, zo bleek bij het afrekenen. En nu ben ik dus de eigenaar voor zo een strijkijzer voor je haar. Vanochtend werkte ik thuis, en wachtend op een telefoontje besloot ik m'n haar maar eens plat te strijken. En halleluja, de twee dames hier op de verdieping zagen net gelijk dat ik iets leuks met m'n haar gedaan had! Alleen schijn je het ondertussen ook te moeten kammen. Dus nu kan ik weer een kam gaan kopen... ¶ §

Kattenbeest

Nog twee nachtjes slapen en dan word ik weer met Chandler herenigd! Ik ga logeren bij de vrienden waar hij tegenwoordig woont. Waar hij tig keer zo veel cuddles krijgt (want vriend Craig werkt vanaf huis) en lekker naar buiten kan (voor wie mij nog niet zo lang leest: Chandler is ooit bij mij van het balkon gevallen en had een gebroken heup, wat mij een gebroken hart opleverde, zooo zielig! - dus balkon werd verboden terrein). Gek idee hem weer te zien. Toen ik op Ceebee's blog fotos van haar Max zag staan, miste ik Chandler ineens erg. Geen kat die op schoot springt als ik zit te werken, die me op de voet volgt als ik door huis loop, die standaard op de douchemat zit te wachten tot ik uitgedoucht ben. En toch mis ik hem in Londen veel minder. Dit appartement kent geen kattenvoetstappen. Was ik in Adam Chandlerloos geworden, dan had ik het veel erger gevonden. Nu ben ik vooral heel blij dat Chandler zo happy is bij Vicky en Craig. Als hij maar niet te happy is, en mij de 'cold shoulder' geeft vrijdag!! ¶ §

Liftmuziek

In een al vrij volle lift stapten nog drie mensen in, waarvan een met heel hard z'n iPod aan. Normaal goed voor aardig wat geirriteerde blikken, waaronder zeker de mijne. Zo niet dit keer. De thirtysomething banker had namelijk keihard de nieuwe Girls Aloud aan. En degenen onder ons die The Promise herkenden, keken elkaar grinnikend aan. Bankier had niks door. Ook niet toen drie van ons neuriend de lift uitliepen.

Het liedje vind ik stiekem wel heel vrolijk. En ik vind Cheryl Cole stiekem erg leuk met 'r Geordie accent en ubercoole kleren (nu ze geen WAG-outfits meer draagt).

¶ §

Broek aan

'Gypsy, you are wearing trousers today!', zegt mijn baas ten overstaan van een lading collega's. Die wat raar kijken, daar ik toch zeer geregeld broekpakken draag (voor diegenen die bij het woord broekpak Hilary Clinton visioenen krijgen: mijne zijn anders mooier). Baas is niet te beroerd om toe te lichten dat ik gisteren m'n broek vergeten was aan te trekken. Natneus! De legging is toch al enige tijd terug in het straatbeeld, en nog besluiten hij en collega D te doen alsof ik zwarte long johns (soort van lange onderbroek ofzo) onder m'n minijurk droeg gisteren. ¶ §

Bankers vs HR

¶ §

Maandagmorgen

Toen om 6.10 mijn wekker ging, was ik er van overtuigd dat het zaterdag was. Ik was zo moe, dat ik wel net en werkweek achter de rug moest hebben. Niet dus, realiseerde ik me snel, me nog even verbazend over hoe licht het al was. Om tien voor zeven sleepte ik me onder de douche, wensend dat het alweer vrijdag was. Maar toen was de tube lekker rustig (weliswaar geen zitplaats maar geen klotsende oksels half tegen me aan), werd ik begroet door mijn favoriete barista bij Pret. En mijn favoriete stationsomroeper was aan het werk. Nou lijkt dat een buitengewoon irrelevant detail op een maandagmorgen, maar het maakt dat mijn step net even lichter wordt en mijn mondhoeken net even wat omhoog gaan staan. "Ladies and gentlemen, this is London Bridge Station. Weeeeeelcome to it." En dan babbelt 'ie nog wat door. Maar dat welkom heten doet het hem voor me. Iedere ochtend als deze man aan het werk is, stap ik  vrolijk kantoor binnen. ¶ §

The Mighty Reds

86 keer won Chelsea thuis. Vandaag doorbraken the mighty reds deze reeks van overwinningen. En juist vandaag had ik uitgekozen om met vriendje Sameer in de kroeg te kijken, zoals we in Amsterdam ook wel deden. O'Neill in Wardour Street, voor degenen die Londen kennen. Ongeveer net zo Iers als de Tara dat is (oftewel niet), maar gezellig om voetbal te kijken. De meerderheid van de bierdrinkers leek voor Liverpool, of ze nou Engels, schots, Iers of Amerikaans waren. Dit had ik gemist, Liverpool kijken in de kroeg met vriend(en). In A'dam stap ik op de fiets en in twintig minuten sta ik op het Leidseplein (Dan Murphy's daar is goede Liverpool kroeg). Nu moest Sameer drie kwartier met de tube, en ik was ook al gauw zo lang bezig om in Soho te komen. Dat doe je niet iedere keer. En dus was het des te mooier dat we wonnen. Van Chelsea. En nu staan we lekker bovenaan. (Een blik op teletekst leerde me dat hometown Grunn in Nederland ook bovenaan staat trouwens. WTF?!) Men heeft het alweer over de bekerkansen. Zover denk ik niet voorruit. Ik geniet gewoon van de wedstrijden en juich dubbel voor Kuyt en Babel. En zo nu en dan hoop ik dat met Sam in de kroeg te kunnen doen! ¶ §

Nieuws

Je dacht dat de credit crunch, de amerikaanse verkiezingen of de nieuwe serie doden in Kabul nieuws waren? Tsssssss. Dat is zo 24 oktober. Vanochtend in de pers hier leek maar een ding echt relevant: er komt mogelijk een 2/3 pint, dankzij de National Weights and Measures Laboratory . Da's vloeken in de kerk in dit land. Een pint is een pint is een pint. Een half pint is vooru vrouwen (vinden sommigen) of voor mietjes (vinden anderen). Een geinterviewd stel zegt hoe belachelijk klein de schooners (285ml) in Australie waren, om van de Nederlandse eierdopjes maar te zwijgen (en dan vermoed ik dat ze vaasjes en niet eens fluitjes dronken). Persoonlijk zie ik het nut ook niet helemaal, je kunt toch half pints nemen als je moet rijden of langzaam drinkt? Maar schijnbaar denk ik te simpel. De 2/3 pint wordt de oplossing van alle ellende. Tot januari wordt 'geconsulteerd', en vervolgens besloten. We zullen het zien.

Overigens chargeerde ik natuurlijk met die eerste zin. Het kledingbudget van Palin is namelijk ook hot news. Seriously, hoe kun je je voor zoveel geld zo lelijk kleden? En dan hebben de Tories nog wat uit te leggen over al dan niet dodgy partijschenkingen. Maar ik vermoed dat de gemiddelde pom toch meer wakker ligt van de nieuwe biermaat.

¶ §

Kapper

Hij was obees, droeg een pradaheuptasje, had deels roze haar, lachte om alles wat ik zei (en ik was niet in een lollige bui) en was enorm irritant. De kapper bij Sean Hanna. Zo een salon met drie tarieven en de baas die alleen VIPs knipt. Ik moest twintig minuten wachten en had vervolgens haast omdat ik cocktails zou gaan drinken met collega's. Wassen, knippen, en de vraag hoe ik het gefohnd had willen hebben. Bol, straight, wavy, bol van boven en straight van onderen, straight van boven en wavey van onderen, whatever. 'Snel' was dan ook mijn antwoord. Zijscheiding of middenscheiding? Doe wat je leuk vindt, weet ik veel! En toen. En toen ging die gast dus heeeeeeele kleine bosjes haar om een borstel wikkelen en droogfohnen. Heeeeeeeel nauwkeurig. En heeeeeeeeeel langzaam. En ik heb heeeeeeeeeeeel veel haar. Na een klein uur stond ik buiten met van dat ontplofte haar middenboven zoals de gemiddelde Amerikaanse bankiersvrouw het draagt. En dat terwijl ik gebreide Uggboots aan had en een vage ketting om. Bepaald geen Tod's loafers en parelketting zeg maar. Toegegeven, van achter viel het heel mooi. Maar ik was dus wel te laat voor de cocktails. ¶ §

Nederlish

In de bijna viereneenhalve maand dat ik in London woon, spreek ik gemiddeld misschien 2 uur per week Nederlands. Schrijven in het Nederlands doe ik iets meer, maar ook dat houdt niet over. Dat ik zondag ineens Nederlands sprak tegen Engelse Wilson, kan veroorzaakt zijn geweest door het feit dat ik in Cinque Terre Engels, Italiaans en Nederlands (met m'n Amerikaanse vriendinnen) sprak, en daardoor in de war raakte. Maar waarom ik net verbaasd was dat mijn Engelse manager een Engelstalige in plaats van Nederlandstalige email aan een Engelse collega stuurde, kan ik toch niet verklaren. De wijn van gisteren kan het niet geweest zijn!

¶ §

Alcohol

Toen ik gisteren na een diner (in de Commonwealth Club, jawel) naar de tube liep, realiseerde ik me dat ik bij drie gangen maar een wijntje (laat dat 'tje maar weg trouwens, engelse maten zijn nogal ruim) had gedronken. In Amsterdam was in een vergelijkbare setting er minstens een halve fles doorgegaan. En nu vraag ik me dus af....ben ik oud aan het worden? Of verstandig? Of een lightweight? Als ik volgend weekend in de Pijp sta te bieren, ga ik dan na een paar biertjes onderuit? Bier drink ik hier al helemaal bijna niet namelijk. Aan de andere kant was ik dinsdag prima in staat nog een paar uur te werken na twee forse glazen wijn. Of anderhalf fors glas wijn, want de eerste knalde ik over tafel, zodat mijn collega's weer eens getuige waren van mijn onhandigheid. Over negen nachtjes zal ik het weten. Ben ik verstandig danwel een lightweight geworden? ¶ §

Bonussen

Heikel onderwerp, bonussen. Mijn allereerste bonus was ooit 700 gulden. Een vermogen, en al had ik nogal wat bankvrienden die vijfcijferige bonussen binnentikte, ik was er hartstikke blij mee!  Intussen is het iets meer, en kan ik er fijne weekendtrips van maken, maar als er geen bonus komt, dan ben ik voldoende tevreden met m'n salaris. In de kranten hier, en vast ook in NL, is er veel te doen over de bonussen nu alle bankmedewerkers ongeveer ambtenaar zijn en de overheid de teugels vasthoudt. Met de hoge korte termijn-bonussen van bankiers voor producten die pas op lange termijn op rentabiliteit beoordeeld kunnen worden, heb ik ernstig moeite. Dat heeft ons deels gebracht waar we nu zijn met alle ellende. Maar wat als je bijvoorbeeld een IT-er bij Fortis bent en je je een slag in de rondte hebt gewerkt aan de integratie met ABN met de afspraak dat het halen van je deadlines een extra maandsalaris zou betekenen? Ben je dan niet heel erg zuur als de overheid in een keer alle bonuskranen dicht draait? Of een secretaresse bij HBOS die tot laat doorwerkte om haar baas te kunnen ondersteunen toen zwaar weer zich aandiende? Zouden de banken zo veel harder het schip in gaan als die bonussen wel gewoon worden uitgekeerd? ¶ §

Ritje door Londen

Toen ik maandag aan het eind van de middag op Gatwick landde, was het grijs en nat. Miserable weather (sorry Oxysept).  Niet zo leuk na een aantal weken veel zon en drie dagen heel veel zon. Maar toen ik gisterenochtend naar de tube liep, was het alweer prachtig. Fris maar mooi. Tot even na twaalven had ik een meeting bij Paddington, en om twee uur de volgende in de City. Met baas en klanten pakte ik een taxi van de een naar de ander. De tube is veel sneller maar daar kun je niet vrij praten. En dankzij al die bendy buses (die harmonica dingen), hadden we heel erg veel tijd om te praten. Het verkeer beweegt namelijk niet. Ik denk dat we 20 minuten op Trafalgar Square hebben gestaan. De meeste bendy buses waren leeg, op de chauffeur na dan. Schijnbaar heeft burgemeester Boris Johnson beloofd ze af te schaffen maar dat schiet dan niet echt op. Klanten en baas raakten geirriteerd, begrijpelijk. De toerist in mij vond het geweldig. Hyde Park, Buckingham Palace, Strand, we reden langs prachtige stukken Londen, en dat met gemiddeld 5 km per uur. Zonnetje, blauwe lucht. De bendy buses afschaffen ben ik helemaal voor, maar laat het verder maar lekker druk blijven zodat ik op mooie dagen van de taxirit kan genieten!

¶ §

Cinque Terre

Een stukje paradijs op aarde. Oh zo mooi. Heb m'n lichaamsgewicht in seafood gegeten, zeshonderd miljoen treden gelopen, en genoten van de wandeling, het gezelschap, de lokale wijn, de sfeer. Fijn fijn fijn fijn fijn. De fotos op Flickr zetten geeft de benodigde napret, terwijl de regen hier tegen de ramen slaat.

¶ §

Park

De beste manier om je nieuwe wijk te ontdekken, is hardlopen. Hele stukken heb ik zo al ontdekt, en vandaag besloot ik Mudchute Park eens in te gaan. En wat en genot. Ik rende langs bramenstruiken, tussen de squirrels en eksters, uitkijkend over Greenwich en Canary Wharf. Het rook lekker, de bladeren kraakten onder m'n voeten en ik werd simpelweg niet moe. Niet te geloven dat ik niet eerder het parkje ben gaan ontdekken. Vooral de squirrels vind ik geweldig. Waar de gemiddelde New Yorker en Greenwich inwoner ze waarschijnlijk haast als ongedierte ziet, ben ik groot fan van het kleine beestje. Kan uren naar ze kijken. Verheug me nu al op m'n volgende run, laat het vooral dit prachtige herfstweer blijven, dan wordt het park mijn nieuwe Amsterdamse Bos! ¶ §

Een goede dag

De head honcho bij de klant instrueerde zijn secretaresse 'Gypsy', pietje, klaasje en jantje bij elkaar te roepen voor een meeting. Dezelfde HH die toen ik aan boord kwam, zeer duidelijk maakte geen genoegen met een manager te nemen, maar een director te willen. Terecht, maar schijnbaar heb ik toch ook een plekje veroverd.

De baas die tijdens mijn midyear (een soort tussentijdse beoordeling) aangaf super tevreden te zijn over m'n houding en inzet en banter en weet ik wat niet meer. Dat ik iets meer oog voor puntjes op de i moet hebben, had ik ook al bedacht dus daar gaan we aan werken. En ik was dus serieus een beetje bang dat hij zou suggereren dat ik misschien het toch niet ging redden hier.

Useful to know: De baas zou graag een french maid uniform voor z'n vrouw kopen maar weet zeker dat ze gaat klagen over de kwaliteit van wat er momenteel op de markt is. Mijn baas heeft grieks en latijn aan oxford gestudeerd en is echt zo een typische posh engelsman. Normaalgesproken.

En tot slot: de weg van de tube naar huis is bezaaid met bladeren en ik ruik herfst bij elke stap.  En nu ga ik lekker uit eten met twee collega's. Blije muts!

¶ §

Four sleeps

In vijfenenhalf uur kun je van het eerste naar het laatste dorpje wandelen, en dat ga ik vast doen. De DSLR camera en lenzen gaan mee, een boek gaat in m'n tas en meer dan lezen en wandelen ga ik niet doen. Oh, eten en drinken daargelaten. Met de Amerikaanse Jen's (east coast Jen en west coast Jen genoemd), Engelse Cath en Engelse Wilson heb ik in Cinque Terre afgesproken dit weekend. Zij vanuit Amsterdam, ik vanuit Londen. Ik geloof niet dat er ook maar iets te doen is anders dan hiken, en dat is helemaal precies waar ik zin in heb. De italiaanse taal, de italiaanse keuken, de italiaanse buitenlucht en vrienden. Het zijn maar drie nachtjes maar het gaat vast een vakantiegevoel geven. En dat heb ik sinds januari niet meer gehad, tripjes naar Adam zijn helemaal top maar geven toch geen vakantiegevoel. La bella Italia daarentegen....!

¶ §

Even in Washington

Een jaar of tien geleden heeft mijn broertje twee keer een half jaar in Washington gewoond. En sinds die tijd heeft hij het geregeld over Kramers gehad. Een boekenwinkel annex cafe bij Du Pont Circle. Intussen woont hij er weer, en een jaar geleden rond deze tijd was ik bij hem. En kon ik eindelijk met eigen ogen Kramerbooks bekijken. Uren bracht ik in deze winkel door. Niet groot, maar de selectie boeken was 'mouth watering'. Doordat broerlief het zo vaak over deze winkel had, is dit voor mij meer een symbool van Washington geworden dan bijvoorbeeld het Witte Huis of de Mall. Toen ik de laatste dag van mijn bezoek met broertje in Kramers had afgesproken om te brunchen, draaiden ze in het boekendeel een Israelische cd. Ik was gelijk verkocht, en vroeg de verkoper om de titel. Binnen een week was ik eigenaar van dezelfde cd. Terwijl ik dit schrijf luister ik naar de prachtige hebreeuwse nummers (die ik niet kan verstaan maar wel lijk te kunnen begrijpen), en waan ik me weer even in Kramers. En het zou maar zo kunnen dat broertje daar nu op het terras aan de lunch zit. Ik voel me even heel dicht bij hem, hem die ik zo vreselijk mis sinds we niet meer in dezelfde stad wonen.

¶ §

Haider

Tuurlijk weet ik dat ook deze man een vrouw en kinderen heeft die erg van hem gehouden zullen hebben. En toch betrapte ik mezelf op de gedachte 'Opgeruimd staat netjes', toen ik gisteren las dat Haider was omgekomen. Net zag ik echter een foto van zijn 27 jarige opvolger in de BZO. En dat is toch een enge nare vent om te zien! Die ogen, helemaal eng. Ben benieuwd wat de deze griezel in de Oostenrijkse politiek gaat doen... ¶ §

Kerst

Londen en kerst zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Voor zowel mijn 25ste als 30ste verjaardag (half december) was ik met een vriendin in Londen, en de kerstsfeer vond ik prachtig (ik die niet van de kerstdagen maar wel van de sfeer houd...). Donderdag liep ik met een collega van een theater in St Martin's Lane langs Trafalgar Square, waar straks de grote noorse kerstboom komt. Er hingen al posters voor christmas carols. 'Vind jij dat nou niet belachelijk?', vroeg collega Heather. Zij is Amerikaans, en daar begint kerst schijnbaar echt pas als Halloween en Thanksgiving achter de rug zijn. Zoals bij ons na sinterklaas denk ik. Hier dus niet. In het laatste schap voor de kassa's van de Waitrose ligt al meters kerstchocolade, de vele kaartenwinkels in de stad hebben de kerstcollectie al uitgestald, en al twee weken geleden kwam de uitnodiging van de kerstlunch met werk. Een beetje vroeg is het dus wel, maar als de daylight saving time straks weer achter ons ligt, en het koud wordt, dan raak ik wel in de stemming. En ik verheug me echt op kersttijd in deze stad. De carols op Trafalgar Square en in de kerken, de Messiah in Royal Albert Hall, het belachelijke winkelgedrag van de Engelsen (credit crunch of geen credit crunch, die kerstinkopen komen er volgens mij wel), chestnuts eten op straat. Er gaan vast nog vele logjes over volgen! ¶ §

Beetje veel

Batting on the Bosphorus; The boy in the striped pyjamas; Two tractors; Murder in Amsterdam; A thousand splendid suns; Q&A; A concise chinese-english dictionary for lovers; Half of a yellow sun; House of leaves; Nummer 10; Azie zonder airco; twee niemendalletjes voor in vliegtuigen. Dat was de stapel ongelezen boeken vanochtend (House of leaves al jaren ongelezen, te groot en te zwaar). En toen ik bij de Tesco de 2-for-£7 range zag, heb ik de stapel nog uitgebreid met Thanks for the Memories en de nieuwe James Patterson (detective Alex Cross, geweldig in dit genre). Nu moet ik mezelf echt, echt, echt beloven geen boeken meer te kopen tot de stapel nog maar 4 groot is (want 4 gaan er minstens mee als ik december op vakantie gaat). Moeilijk in deze stad met zoveel boekenwinkels en zulke voordelige boeken! ¶ §

Goed bezig

Op m'n vrije vrijdag al hardgelopen, de keuken gedweild (alle 3 vierkante meter), het huis gezogen, was in de machine, de baas geupdate en een Spa-afspraak gemaakt voor zondag. Nu de rest van het huis dweilen (dat ik eerst met ij spelde, gruwel!), bij een huisarts inschrijven, en bedenken hoe ik de middag ga besteden aan leuke dingen doen. En Hong Kong heb ik woensdag geboekt, dus die was al van m'n lijstje. Wat heb ik een zin in deze vakantie!! Maar eerst een zonnig lang weekend, helemaal top.

¶ §

Service

Nog voor ik m'n mond open deed tegen het altijd zo aardige meisje achter de kassa, gilde de koffiejongen al "skinny latte!!". En toen ik vanmiddag in de rij stond voor m'n tomatensoep, riep hij "another one?!".  Op zich niet zo gek dat een barrista onthoudt hoe je je koffie drinkt als je ergens 3-4 keer per week komt, maar we hebben het hier over een loeidrukke vestiging van Pret waar tijdens de spitsuren wel 10 man in de zaak staan. En dan vind ik het toch wel bijzonder. Wat ik ook bijzonder vind is hoe keurig iedereen hier toch altijd in de rij staat, en hoe ontzettend vriendelijk de staff is. Dat queuen zijn de Engelsen natuurlijk beroemd om, maar ik blijf het toch indrukwekkend vinden. En de vriendelijkheid is zo een verademing. In Amsterdam tref ik het ook geregeld, maar in veel tenten ook niet, en qua telefonische klantenservice al helemaal niet. Hier is het de norm. Overigens zijn de meningen daarover verdeeld. Ik las van de week een ingezonden brief van een hier woonachtige sydneysider die klaagde over het totale gebrek aan service in Londen, of je nou koffie haalt of iets bij een bank moet regelen. Wat mij betreft onzin, de Londeners doen zeker niet onder voor de aussies. En als de Australische klaagster een keer in Nederland zou gaan kijken, dan zou ze helemaal schrikken. Ik ben helemaal tevreden hier! ¶ §

Luxeprobleem

Mijn vakantie was zo simpel. Paar dagen Bangkok, en dan met de bus naar Laos. Twee weken Laos, en weer terug naar Bangkok. Maar toen bleek dat vrienden uit Melbourne 31 december in Bangkok aankomen. En dus besloot ik tot 2 januari te blijven om met hen 2009 in te kunnen luiden. Alleen heb ik dan nog maar een dag of 11 voor Laos en dat wordt nogal een gejakker. Air Asia, welke goedkope tickets hebben die vanuit Bangkok? Macau. Bij collega gecheckt. Nee, Macau niet leuk voor zolang, Hong Kong veel leuker en dan kun je met de ferry naar Macau. Vriend van broerlief gemaild die voor de staatsbank jaar of wat in Hong Kong gezeten heeft, en enthousiaste mail vol tips teruggekregen. Leuk hotel ook gevonden op internet. Maar dan zit ik straks dus haast m'n hele vakantie in steden. Wil ik dat wel? Hoewel Hong Kong volgens bankier ook mooie bushwandelingen kent.  Maal, maal dus. Ik denk dat het wel HK gaat worden, en dat ik de natuur wel op een ander moment pak. Maar ben dus nogal besluiteloos. Zoals mijn subject al zegt. Een luxeprobleem. Dat weet ik ook wel.

¶ §

En laat ik nou vrijdag vrij hebben :-)

Friday Sunrise 07:15 (BST) Sunset 18:19 (BST)

19°C

10°C

12

good

1029

65

¶ §

Humor

Net terwijl ik lees over het Duitse comedymuseum dat net geopend is (met vertraging, want het duurde een poos voordat ze genoeg grappen bij elkaar hadden, aldus de curator), belt een Duitse collega. En als ik niet om zijn slechte grap lach, zegt hij 'I think you didn't understand my joke'. Dude, dat deed ik dus wel maar hij was niet grappig. Zelfs mijn leukste Duitse vriend kan ik zelden op humor betrappen. Wat is het toch met onze Oosterburen en humor?! ¶ §

Regenachtige zondagmiddag

Kon ik lange tijd met droge ogen beweren dat het hier mooi weer was terwijl het in NL regende, vandaag was het ook hier drie keer niks. Vanochtend zelfs met de paraplu naar de gym gelopen (ik doe doorgaans niet aan plu's, of brollies, zoals ze hier liefkozend worden genoemd). Vriendin Zoe en ik hadden graag naar Richmond gewild, maar helaas, andere keer. Een museum paste beter bij dit weer. Mijn favoriete 'oude kunst' museum in Londen is The Wallace Collection. Ooit kwam ik er langs en besloot ik naar binnen te gaan, en ik was verkocht. Het is een oud huis, ooit door een meneer Wallace bewoond, aan Manchester Square, achter de Selfridges in Oxford Street. Mr Wallace en zijn vrouw Markiezin Nogwat hebben ooit een indrukwekkende kunstcollectie aangelegd, die nu voor het publiek te zien is. En niet in een normaal museum, maar in het huis, waar ook nog de tafels en stoelen en kasten staan. De halve Amsterdamse Pijp hangt er, qua straatnamen. Potters koeien vind ik altijd leuk om te zien, Rembrandt's portretten eveneens en een schilderij van Jan Steen maakt keer op keer vrolijk. En dat is maar een kleine selectie van de vele 17de en 18de eeuwse meesters. Voor de tijdelijke cartoontentoonstelling hadden we geen tijd meer, dus ik moet snel een keer terug! ¶ §

Pilates

Uit het feit dat hij een danserslichaam heeft en ons eens door honderd tellen crunches heeft gezongen, had ik al geconcludeerd dat docent Paul een musicalachtergrond heeft. En vandaag bleek inderdaad dat hij jaren in o.m. Starlight Express had gestaan. Hij is geestig, motiverend, en een supergoede docent. En gay as a meatball. Welke docent vraagt of er blessures, zwangerschappen of false eyelashes zijn bij aanvang van een les en giechelt onbedaarlijk? Iets in Paul maakt dat je het beste uit jezelf wil halen in zijn lessen. En ik merk dat ik per week iets sterker word en meer tone. Alleen de armspieren. Dat is m'n hele leven al niks. De plank lukt me nog net (en vandaag zowaar de zijwaardse op het plaatje ook) maar press ups doe ik toch echt met m'n knieeen op de grond in plaats van m'n tenen. En dan nog met moeite.

Aan het eind van de les van vandaag hield Paul een preek dat ook straight guys doorgaans niet van retegespierde vrouwenarmen houden, maar dat iets van spierkracht daar toch echt belangrijk is (en schijnbaar helpt tegen ospeonterose of zoiets. botontkalking?). Dat vier keer per week aerobe lessen leuk en aardig zijn maar dat je echt wat resistance training moet doen. En ik voelde me dus nogal aangesproken. De pilates DVD had ik van de week al in huis gehaald voor de weken dat ik een les moet missen, maar ik vermoed dat daar maar eens een press up schematje naast moet komen. Zodat ik Paul over een paar weken hopelijk kan impressen met fatsoenlijk schouder- en armwerk. Daar ik toch een zwak voor dansers heb. Gay or straight.

¶ §

Lief

Browsend op zoek naar kaartjes voor Ivanov kwam ik de volgende classified tegen. Zo lief!

"my dad is 38 & is the best dad in the world. he has done everything for me & my sister & i love him with all my heart like he does us! we used to live by birmingham & he gave up his teaching job & his music to bring us here by the sea. my mum was a bad person who used to hurt him alot & she hurt us sometimes but he always protected us. my dad had to fight in court & won so we dont have to see her anymore so we are happy now & safe but i know dad is lonely & would like another girlfriend & i would like a new mum but he is to shy & i think he is scared of being hurt again. he is handsome & goes to the gym alot. im a boy & im 12 & my sister is15
please send a photo & tell me about yourself. Thank you."

¶ §

Koppie onder

Al anderhalve week vraag ik me zo een twee keer per dag af waarom de zeilboot die als een eend koppie onder in het water ligt, niet wordt opgeruimd. Toen ik vandaag van m'n pilatesles over de brug weer naar huis slenterde, kreeg ik het antwoord. De bordjes die er hingen, vermelden dat het kunst was. Genaamd 'Love'. Nu zie ik niet in wat de liefde met een half gezonken boot te maken heeft, anders dan dat het een metafoor is voor een ellendige relatie, maar goed. Er zullen vast mensen zijn die het wel begrijpen. Voor mij blijft het een boot die koppie onder is. ¶ §

Leeghoofd

'This was an excellent meeting, much more useful than last week's workshop'. Aldus Andy vandaag. Andy is chef actuariaat en doet me een beetje denken aan een van de mannen uit Debiteuten Crediteuren. Op zich een compliment. Tijdens de workshop van vorige week zat voor een paar duizend pond aan zeer deskundige collega's van me aan tafel. En als ik ook maar een beetje kundig was op dit vlak, had ik het zeker als een compliment opgevat. Nu heb ik het gevoel dat ik de klant een beetje voor de gek heb gehouden. Ik ben ingehuurd als projectmanager op een project dat met een set 'disclosures' komt die de waarde van het bedrijf aan de buitenwereld moet laten zien. Heel gangbaar in de verzekeringswereld. En ik durf wel te zeggen dat ik een goede projectmanager ben. Alleen de inhoud van dit project gaat met echt zo boven de pet! Het is zeer technisch, zeer actuarieel en daar komt nog bij dat ik de Engelse verzekeringsproducten nog niet zo goed ken. Om met een paar termen te smijten: mark to market, annuities, MCEV, asset defaults, smoothing adjustments, en hoe dat dan weer allemaal samenhangt. Uitdaging genoeg dus, en ik was ten slotte naar Londen gekomen omdat ik hier zoveel meer kon leren dan in Nederland. En ik ga het ook wel leren. Maar een beetje een leeghoofd voelde ik me wel toen de klant de diepte inging. En dat de klant het niet door heeft omdat ik op het goede moment kan uh-en en knikken, daar kom ik natuurlijk maar even mee weg. Ik denk dat ik dit weekend maar eens een paar uur hard ga studeren. Het wordt toch k-weer.

¶ §

Leuke verrassing

Ietwat geirriteerd realiseerde ik me gisteren dat ik niks meer van de verhuizer had gehoord over mijn claim voor gebroken fotolijsten en ietwat beschadigde paperbacks. Ik was wat laks geweest maar was ook wat van kastje naar muur gestuurd waardoor de claimdatum eigenlijk was verlopen, en ik had geen foto's van de schade. Toen er vandaag een envelop van de verhuizer was, nam ik dan ook aan dat het een 'jammer, bedankt, tot ziens'-briefje was. Maar nee. Een heuse cheque van £90 pond, ongeveer het bedrag dat ik als vervangingswaarde had geschat. Keurig! Om het te vieren (dat vervangen doe ik voorlopig toch niet), en om mezelf te belonen voor mijn steady 1400 calorieen netto-inname, denk ik dat ik vanavond maar eens Indiaas bestel. Dat zwem en yoga ik er zometeen en morgenochtend dan wel weer een beetje af. ¶ §

Tower Bridge

Al voor ik de klant-mensen had ontmoet, vond ik deze klant leuk. Een no-nonsense verzekeraar. Met kantoren in Little Venice, bij Paddington, en in de City. Het kantoor in Little Venice ligt tussen het station en een prachtige woonwijk met veel water en bootjes. Ontspannend. Maandag was ik er, en morgen ga ik er weer heen. Om in het kantoor in de City te komen, moet ik London Bridge over lopen. Althans. Vandaag was het lopen, gisteren jogde ik met twee collega's de brug over omdat het in eenen keihard begon te regenen. Maar in de zon is het echt top. Links zie je oude gebouwen, rechts Tower Bridge. Die Tower Bridge blijft indrukwekkend, hoe vaak ik hem ook zie. Als ik naar Tower Bridge kijk, zie ik simpelweg de auto's en bussen en kranen even niet. Ik stel me voor in 19de eeuws Londen te zijn, met bolhoeden en paarden en wagens enzo. Wellicht geschiedkundig onjuist, maar dat mag in je fantasie. Als ik dat dan vergelijk met de A4 die ik geregeld bereed om bij mijn Nederlandse klanten te komen, dan is dit toch echt een groot pluspunt van Londen. De wandeling over Londen Bridge. ¶ §

Arme bankiers

In de Grazia las ik een interview met een dertigjarige bankier. Deze dame verdiende op haar 26ste (toen de pond nog wat waard was, zeg maar) al een zescijferig salaris. In het interview legt ze uit waarom we medelijden met haar groep moeten hebben, in plaats van 'eigen schuld dikke buld' te denken. En daar maakt deze dame volgens mij een denkfout. Ik denk namelijk dat ik niet de enige ben, die medelijden met haar groep had in de periode dat ze zes dagen per week, 12 duur per dag, werkten tegen een salaris zo hoog dat ze van gekkigheid niet meer wisten wat ze er mee moesten. Er zullen heus wel mensen tussen gezeten die hun werk echt de allerleukste tijdsbesteding vonden, maar ik ben er van overtuigd dat het gros gewoon hebberig was en voor de oppervlakkige levensstijl ging. Ik had medelijden met die groep mensen, die simpelweg vergaten hoe je moet leven. En nu? Nu lach ik ze net als velen met mij uit. Oh oh wat erg dat je je 12-kamerhuis in Chelsea moet verkopen en ergens moet gaan huren tussen de normale mensen. En dat je bij de gewone thai of (quelle horreur) de Pizza Express moet gaan eten omdat je de Ivy niet meer kunt betalen. Mijn medelijden bewaar ik graag voor de support staff, toeleveranciers en anderen die nooit van de rijkdom geprofiteerd hebben en nu wel keihard geraakt worden door het klappen van de bubbel. De blonde dame in de Grazia maakt me misselijk.