¶ §

Boeken

Meestal ben ik wel in twee boeken tegelijk aan het lezen, en meestal gaat dat prima. Momenteel combineer ik echter 'Watching the English', by antropologe Kate Fox en de autobiografie van Obama (die over z'n vader, al klinkt dat als contradictio in terminis of hoe je dat ook noemt). En ook Obama's boek is best een kijkje in culturen: de Keniase, Indonesische en diverse Amerikaanse subculturen (dat van de Indonesische cultuur vermoed ik, zover ben ik nog niet). Best verwarrend, om scherp te houden wie nou wat voor specifieke gewoontes heeft. Maar met name erg interessant. Watching the English is soms een beetje een opsomming maar zeer herkenbaar, en Obama....tsja. Da's Obama. Mocht hij president worden, dan heb ik in elk geval vast wat meer over hem gelezen. Wat overigens niet wil zeggen dat ik naar de biografie van McCain grijp, mocht die er met de zege vandoorgaan. Een Palin in bikini was wel weer genoeg inzicht in het leven van de republikeinse tandem.

Geheel ter zijde: zijn er meer mensen die zich slap lachen om Bassie-gate? Telegraaf.nl is mijn dagelijkse bron voor het minder relevante Nederlandse nieuws dus ik ben goed op de hoogte van de ontwikkelingen. De bovenste kop vanavond: "Bassie niet op Amsterdamse kermis". Heerlijk. Wat kan ons het schelen dat de ene bank na de andere klapt? Dit is nieuws met een grote N!  Update: Ohra in de bocht. Was ik dus mooi ingetrapt.

¶ §

Bubbel

Als ik om half acht met duizenden anderen forenzen de tube in stap, is ben ik net als de rest nog een beetje in mijn eigen bubbel. Niemand kijkt elkaar aan, niemand praat (nou schijnt dat laatste sowieso not done te zijn in hte OV, tenzij er commentaar geleverd wordt of vertragingen, volgens een antropologisch boek dat ik over de poms las), en drie kwart luistert naar muziek of leest de Metro (of allebei). Iedereen is helemaal in zijn eigen wereld en anders dan een 'excuse me' als je langs iemand wil en een 'thank you' na afloop, wordt er niet gesproken. Ik zie ook zelden mensen met elkaar praten 's ochtends.  En hoewel een beetje saai, is die rust 's ochtends wel lekker.

Gisterochtend werd die rust echter ruw verstoord. Sowieso moest ik naar een klant (ja ja, een K.L.A.N.T.) in Paddington en was ik een stuk later dan normaal en was de tube retevol. En heet. En daar stond ik in m'n figure hugging dress met laptoptas.  Ik werd ietwat grumpy van alle oksels om me heen, de zweterige dikzak die naast me stond en alle geduw. Niks rustig krantje lezen. En toen begon daar een man enorm te snurken. Niet een lichte neusademhaling, maar full on. En keihard. En ineens werden door alle forenzen blikken en glimlachen uitgewisseld. Oogcontact! Scary!  En zo stapte ik toch nog met een glimlach de tube uit. Op Warwick Avenue. Zingend liep ik langs Little Venice naar de klant.

¶ §

Rare engelsen

Dat de poms niet vies van alcohol zijn, dat was me uiteraard bekend. En dat het vooral in het bankwereldje heel normaal is om na het werk te bieren, dat wist ik ook wel. En dus vind ik het heel normaal dat de terrassen op Canary Wharf vol staan als ik uit m'n werk kom. Dat ze in het resto van m'n gym borrelen vind ik wat vreemd, er zijn toch betere locaties, maar soit. Alleen waar ik maar niet aan kan wennen is dat die gasten in de supermarkt borrelen. Serieus. Sowieso is mijn Waitrose niet echt te vergelijken met de gemiddelde Appie, met de salad bar, sushi bar, oyster bar en cafe. Een supermarkt is niet mijn eerste keuze om te eten. Maar mijn supermarkt heeft dus ook een wijnbar. Of wijnbar, drie maal vier krukken tussen de schappen waar alcohol verkocht wordt. En daar zitten dus geregeld 's avonds groepjes te borrelen. Vrijdag zat het er afgeladen vol. Is het de credit crunch? Kunnen we arme bankiers de dure wijnbars niet meer betalen en proberen ze dan toch nog de schijn van sophisticatedness (is dat een woord?) op te houden door in de Waitrose aan de vino te gaan? Of zijn het gewoon zulke enorme dipso's dat de locatie niet uitmaakt? Wie het weet, mag het zeggen. Ik vind het maar maf. ¶ §

Nazomer

Was ik ongeveer zo ver dat ik kon accepteren dat het flip flop seizoen over was (hoewel niet helemaal, er zit ergens een Aussie in mij verscholen die met 10 graden ook nog rustig naar de supermarkt flipflopt), wordt het ineens weer schitterend weer! M'n geplande vrije dag vrijdag ging helaas op aan werk, maar gisteren en vandaag heb ik er volop van genoten. Winkelen in het beroemde King's Road, daar ik naar de Korres winkel (Griekse beautymerk) wilde, en heerlijk dwalen langs de Thames. Het wemelt in mijn stukje London van de terrassen met en zonder uitzicht over de Thames, en ze zaten vanochtend allemaal vol. Blauwe lucht, zonnetje, windstil bijna en weer helemaal in de zomer mood!

¶ §

One million tiny plays about Britain

Een van m'n fav rubrieken in de Guardian. Die van deze week vond ik de moeite van het loggen.

A couple stand at a tube station in Canary Wharf, London. He holds a cardboard box...

(more) ¶ §

Dorp

Nog even over dat de wereld een dorp is... Zat tussen de middag te lunchen met Sameer, een vriendje dat ik uit Adam ken. Gewoon bij Over the Moon, een tentje waar je voor een paar pond broodjes en salades (en chili con carne met rijst in mijn geval) kunt halen. Een Braziliaans ogende dame brengt ons eten en Sam en dame kijken elkaar verbaasd aan. Blijkt zij in een broodjeszaak in Amsterdam gewerkt te hebben waar hij veel kwam. Dame bleek goed Nederlands te spreken en (zo hoorde ik later van een collega die net in de rij stond) riep eenmaal weer binnen tegen haar collega's dat ze helemaal blij was omdat ze Nederlands had kunnen spreken. Als ze maar niet voortaan mijn broodjes extra belegd of extra kip in mijn salade stouwt. Dat is namelijk het enige nadeel van Over the Moon: ze zijn er errug genereus. Als in haast niet meer lekker. ¶ §

Dagen kopen

De 32 dagen die ik in Nederland had, waren er dan veel, de 20 vakantiedagen die ik hier krijg, is echt niks (en dat de Engelsen meer andere vrije dagen hebben is een myth). Dus kocht ik er vijf bij. Vandaag was de laatste dag dat je dit soort dingen voor het nieuwe jaar (het secundaire arbeidsvoorwaardenjaar loopt vanaf 1 oktober) kon regelen. En nu m'n energie zo laag is, en ik aardig met m'n salaris blijk uit te komen, besloot ik gisteren de boel weer te laten unlocken en nog vijf extra te kopen. En dus heb ik per 1 oktober 30 vakantiedagen.  Een dagje voor Cinque Terre was al gepland, 13 dagen voor Bangkok/Laos (hoewel ik nu Macau overweeg) ook al, en dan heb ik dus nog 16 dagen over waar ik leuke dingen mee kan doen.  Broer in DC opzoeken, vrienden in NY opzoeken, vrienden in Seattle opzoeken, Scandinavische stedentrips, wensen genoeg!! ¶ §

Verlegen

Zet me op een feestje neer waar ik niemand ken, en ik red me wel (zij het misschien met een kleine aarzeling). Plaats me in een nieuw project team waar ik niemand ken, en ik voel me snel vertrouwd en lul over alles met iedereen. Ik reis al jaren alleen, en weet met enige aarzeling in het begin altijd de leukste mensen te ontmoeten en met de leukste mensen te reizen. Alleen op m'n werk ben ik zo f-ing verlegen als het om onbekenden gaat. Zo hadden we vandaag een bijeenkomst van de adviseurs van banken en verzekeraars. In een groepje van vier had ik een suggestie hoe we klanten beter kunnen helpen, die goed ontvangen werd. Maar no way dat ik dat en plein public zal zeggen met onze opperpartner als gespreksleider. En toen we na afloop wijn en snacks hadden in een wijnbar bij kantoor (snacks omvatten dan een soort vreemde braadworst, maar dat ter zijde), krijg ik het echt niet voor mekaar me aan een onbekende voor te stellen en een gesprek aan te gaan. Gelukkig was daar Nigeriaanse outgoing Buki die me in een gesprek betrok, waarna ik nog verder kletste met een van hen over opera (niet dat ik daar verstand van heb...) en uiteindelijk me ook voorstelde. En dankzij hem volgde nog een introductie. Met babysteps kom ik er wel, maar wat zou het toch gemakkelijk zijn als ik in deze netwerkgedreven business wat meer outgoing was! ¶ §

Pee in

Vanochtend ging ik eigenlijk voor het eerst in de 2,5 jaar dat ik voor deze werkgever werk, met de pest in m'n lijf naar kantoor. Twee dagen Nederland deden me ontdekken hoeveel leuke opdrachten ze momenteel doen, hoe zeer ik daar gewaardeerd word, en hoe leuk iedereen het samen heeft. De Londen office is heus geen slechte plek. En ik word volgens mij niet niet gewaardeerd. Mensen vinden me denk ik wel aardig en gezellig. Maar echt iets laten zien is me ook nog niet gelukt. Het internationale werk dat ik doe is vrij onzichtbaar voor de mensen hier (anders dan de partner) en qua opdrachten hier heb ik nog amper wat kunnen laten zien.

Volgens baas James gaat het nu toch echt veranderen. Hij moet volgende week naar Bermuda (daar zitten veel verzekeringssyndicaten, waarom heb ik die klanten niet?!), en verwacht dat ik ga shinen in zijn plaats. Hopelijk ga ik het project management doen voor een deelproject groep, wat aardig wat werk is. Ik hoop hoop hoop het. Ben bijna zover m'n business case overhoop te gooien en op een van de crisisprojecten bij een investment bank te gaan. Maar nog even volhouden dus, er is licht aan het einde van de tunnel, en hopelijk bereik ik dat einde snel. Chin up, schouders eronder, kop d'r veur.

¶ §

Fijn

Dit weekend was het leukste en meest intensieve weekend in Londen tot nu toe. Vrijdagavond kwam een van mijn beste vriendinnen over uit Wenen. We gingen twee keer heel goed uit eten, zagen Les Miserables, en liepen langs de Thames naar Greenwich. Ontspannend, zou je zeggen. Was het ook wel, maar het feit dat M zo ongelukkig is momenteel, maakte het intensief. Elke keer als ik haar spreek de laatste twee jaar, voel ik haar verdriet. Ze is er intussen ook zelf achter dat ze met een lul van een vent is getrouwd (een megaworkaholic, die aan het small-man-syndrom lijdt, het niet trekt met een intelligentere vrouw getrouwd te zijn die in NL een veel betere baan had, en die nota bene gistermiddag een babysitter huurde om te kunnen werken in plaats van eindelijk fatsoenlijk tijd met z'n dochter door te brengen) en weet niet wat ze met de situatie aanmoet. Zaterdagavond at een andere vriendin mee, die zelfs getuige op haar huwelijk was. Het werd een zwaar dinner, met veel weggedrukte tranen. Gelukkig was een weekend Londen, en een etentje met ons beide het beste dat ze had kunnen doen. Toen ze weer geland was, sms-te ze dat ze voor het eerst in hele lange tijd weer zichzelf had kunnen zijn. Woorden die me raken, ik zou zo graag haar willen helpen met iets anders dan een luisterend oor, maar ja, zo werkt het niet.

Zodra ik M weer op de tube had gezet kwam vriendje Frank, met wie de middag en avond helemaal super waren. Ook hij wilde wel langs de Thames lopen, en toen we Greenwich zagen wilde hij daar heen. Dus liep ik voor de tweede keer die dag onder de Thames door, en stonden we even later in Greenwich park. Elke vijf minuten zeiden we tegen elkaar hoe heerlijk dit was. Prachtig weer, prachtige omgeving en zo enorm vertrouwd.

En intussen ben ik in Amsterdam, en zit ik tussen m'n oud-collega's te werken. Zoals She ook al schreef laatst, het is heerlijk om als een soort van verloren kind onthaald te worden. En heerlijk om m'n favoriete collega's weer te zien en te spreken.

¶ §

They picked the wrong Palin

¶ §

Beleggingsadvies

If you had purchased £1000 of Northern Rock shares one year ago it would now be worth £4.95, with HBOS, earlier this week your £1000 would have been worth £16.50, £1000 invested in XL Leisure would now be worth less than £5, but if you bought £1000 worth of Tennents Lager one year ago, drank it all, then took the empty cans to an aluminium re-cycling plant, you would get £214.So based on the above statistics the best current investment advice is to drink heavily and re-cycle.

¶ §

A/W

Zo, ik ben helemaal A/W. Autumn/Winter. Het buzzword in de kledingpagina's van de bladen en kranten. A/W 08 is pussybows, ruiten en vesten, veel vesten. Ik vind de mode nu echt heel leuk en kijk elke dag verlekkerd naar alle aanbod. Vandaag besloot ik French Connection binnen te lopen en los te gaan. En heb precies gevonden wat ik zocht. Casual genoeg voor casual, en net genoeg voor werk (naar mijn standaarden, die een stuk lager liggen dan die van de gemiddelde Londense City girl). Een blauwgeruite pussybow blouse (twee trends ineen!), een heel zacht grijs vestje met hele mooie knopen, en een pussybow katoenen donkergrijze jurk (boven de knie, maar prima met zwarte leggings en hakken voor kantoor). En het allerleukste aan de nieuwe jurk? Het is maatje 38. Niet dat ik nu plotseling twee maten ben afgevallen, maar de maten bij French Connection vallen reteruim. En da's best leuk als je aan het afvallen bent! ¶ §

Schouderklopje

Sjonge jonge wat ben ik toch een lousy huisvrouw. Maar daar ik vrijdag mijn nette Italiaanse vriendinnetje op bezoek krijg, moest er deze week toch echt schoongemaakt worden. En dus nam ik vandaag vrij om dat te doen. Althans, ik stond om negen uur op, las de krant van zondag, ging naar beneden om de krant van vandaag te kopen, en relaxte zo tot een uurtje of elf. Na het stofzuigen kwam ik er achter dat het dweilding-op-stok voor de ramen was en niet voor de vloer, dus nam ik rustig de tijd om een dweilding-met-stok voor de vloer aan te schaffen. Straalwagens en cameraploegen ontwijkend, die ongetwijfeld nog op wat Lehman quotes hopen. Intussen glimmen de vloer en de badkamers, en hoef ik alleen nog het oud papier naar beneden te brengen, de afwas te doen, en twee tafels af te nemen. Als het niet zo schandalig was dat ik nog nooit de vloer goed had geboend, zou ik trots op mezelf zijn geweest. Vooruit, een klein schouderklopje dan.

En dankzij deze schoonmaakwoede ben ik nu in het bezit van een prachtig beschilderd Indiaas kastje. In onze basement staan containers voor je afval, en het is tevens een dump voor oude meubels enzo. Mijn oog viel in eerste instantie op een tripod die er stond, maar het ding was dusdanig groot dat ik wist dat ik die toch never nooit zou gaan gebruiken. En achter de tripod stond dit prachtige donkerrode ladenkastje verscholen. Smal van onderen, breed van boven, en op z'n breedst misschien 30 bij 25 cm. Heb al heel vaak staan twijfelen bij een zaak in de Westerstraat die vergelijkbare kastjes verkoopt, maar ik vond ze altijd zo loeiduur. Helemaal blij dus met deze vondst!

¶ §

Wth?

Ok, ik wist dat Lehman Brothers er erg slecht aan toe was. En de overige investment banks. Ik zie elke dag de gezichtjes van de ooit zo rijke bankiers op Canary Wharf een beetje bleker worden. Maar toen ik vanochtend op kantoor kwam en las dat de politie in NY het gebouw van Lehman Brothers had afgezet na de faillisementsaanvraag, en dat Merrill Lynch gisteren heeft ingestemd door BoA te worden gekocht, toen schrok ik toch wel even. Op kantoor heeft dit nieuws aardig impact. Investment banks zijn een zeer belangrijke klantengroep voor ons. Alleen al LB telt in London 5000 werknemers, de meeste daarvan op een steenworp van mijn huis. De rijke bankiers die jaren vangoede tijden en zescijferige bonussen hebben gekend, heb ik bepaald geen medelijden mee. Dat die even weer terug op aarde komen vind ik zelfs wel grappig. Maar de impact die het op al die anderen zal hebben. Holy crap. Benieuwd wat er nog gaat volgen.

Update: intussen blijkt dat het bedrijf waarvoor ik werk zeer nauw betrokken is bij deze ontwikkelingen (going forward, niet als veroorzaker). Iedereen die maar FS (afko voor Financial Services) kan spellen, kan momenteel worden ingezet. Nu kan ik FS spellen, maar ik heb de ballen verstand van investment banking en capital markets. Even afwachten dus. Hoewel bij ons doorgaans echt geen paniekvoetbal wordt gespeeld, wordt nu toch veel vergeleken met 1929. Het was raar vanavond op Can Wharf te lopen, en te weten dat het Lehman gebouw leeg is. Het Bear Stearns gebouw staat ook al tijden leeg. HSBC, Citigroup, Bank of America, Credit Suisse, Morgan Stanley, Barclays, allemaal zitten ze in de Docklands. Er heerst een rare sfeer, hier in de Docklands, op kantoor, en op het net. Ene Koen Thijssen is een lokale beroemdheid door als eerste het LB gebouw te verlaten en daarmee in alle kranten te komen. Een vers aangekomen arme Fransman had vandaag zijn eerste werkdag, en kon gelijk weer vertrekken.

¶ §

Putney

En een nieuwe Londonse wijk kan afgevinkt. Gisteren liep ik uren langs de Thames tijdens het Thames festival, om bij de Westminster Abbey de tube naar Putney te pakken. Daar liep ik vervolgens weer drie kwartier rond, genoeg om iets van de sfeer op te snuiven. Putney is leafy en blank en duur. In drie woorden. Veel resto's, veel bars, veel winkels en veel groen. Als ik niet in East London werkte, was ik vast in West London gaan wonen, lekker tussen de saffas en antipodeans. Er is een Walkabout (keten van Aussie pubs) en een Zuidafrikaans restaurant. In dat restaurant zijn Chantal en ik gisteren gaan eten. Helemaal prima, had al lange tijd geen bobotie meer gemaakt, en at dat gisteren. Heerlijk. Een kleine wandeling later stonden we op Putney Pier, waar we aan boord van een boot gingen om naar de stad te varen voor het vuurwerk van het Thames Festival. Dankzij de goede guide aan boord weet ik gelijk een stuk meer over West London, en het vuurwerk was helemaal top. Baalde dat ik geen tripod meer had kunnen kopen, waardoor ik geen goede pics heb. Het was zo mooi, het vuurwerk met de stad op de achtergrond! En we lagen vooraan, dus top zicht. Herkansing met Guy Fawkes Night hoop ik, dat geeft me zes weken om een tripod te regelen. ¶ §

East London

Laat het maar aan vriendin Sara over om vanuit Newcastle, Australie, net die ene hele leuke kroeg in het ietwat dodgy Whitechapel Road te kiezen. We dronken onze biertjes tussen de artistieke types en fashion voorlopers. Tot zover niks meer dan een goede avond.

Wat de kroeg een beetje bijzonder maakte, was de omgeving. Zowel links als rechts zitten alleen maar op moslims gerichte winkels. Je kon je hadj boeken, bidkleden kopen en goedkoop naar exotische landen bellen. Tegenover de kroeg was de Mosque of East London, waar het avondgebed werd aangekodigd, waarop honderden mannen naar binnen liepen. Ongesluierde vrouwen zijn een zeldzaamheid hier, en de volledige burka is een normaal onderdeel van het straatbeeld (iets waar ik overigens maar niet aan kan wennen). Wikipedia vertelt me dat in 1910 de moskee is gesticht voor de Bangladeshi die hier gingen wonen. Nog altijd zijn die er veel, Brick Lane (de straat die beroemd is om z'n curryhuizen) en omgeving is een groot Bangladeshi gebeuren. Ook zag ik er veel Somalische vrouwen, breeduit lachend over straat lopend. Toen ik even na elven naar de bus liep, was de Ramadan Night Market in volle gang, op een aftands parkeertereintje achter de moskee. De lekkerste geuren kwamen me tegemoet, en de mannen die er omheen stonden te eten glimlachten me vriendelijk toe. Het deed me aan de Indische buurt denken, maar dan groter en heftiger. Net als ik overigens in Adam vlakbij de Indische buurt woon, woon ik hier vlakbij deze buurt. Twintig minuten in de bus en ik sta in deze hele andere wereld. En daarvan zijn er in London nog veel te ontdekken!

¶ §

Fooooood

Zo, ik heb m'n gelijken wel getroffen geloof ik. De nieuwe Amerikaanse collega kwam kantoor binnen met een groene thaise curry, die heerlijk rook. De Pakistaanse collega maakte er een opmerking over en vervolgens spraken de Pakistaanse, Iranier en ik een half uur over eten. Hun eten welteverstaan, over de Nederlandse keuken ben je vrij snel uitgepraat. Over mutton, kruiden, curries, halal slachten, bereidingstijden, restaurants, bereidingswijzen en ga zo maar door. Het water liep me in de mond. Alleen kan ik zo naar Borough Market lopen om m'n lunch te kopen. Deze twee collega's houden zich als ik me niet vergis aan de rammadan en moeten dus nog uren wachten voor ze weer wat kunnen eten. Lastig hoor, lijkt me, om dat in een niet-moslim kantooromgeving te doen.

Update: een frisse neus, chimichurri wrap en monmouth koffie later, ben ik aardig over m'n brakheid heen en in het bezit van een gigantische vetvlek op m'n blouse. Het zou leuk zijn als ik eens opgroeide...

¶ §

Gym rut

Of eigenlijk, gym rutje. Denk ik. Zondag was ik de hele dag in Bath. Maandag kon ik niet naar de gym omdat ik een etentje had. Dinsdag was ik in Disneyland en druk. Woensdagavond reisde ik terug. Gisteren was dus een prima avond om te sporten. En dus borg ik om half zes m'n laptop op, en liep ik naar de uitgang. En dat was een foute move. Want daarmee liep ik langs mijn Nederlandse collega, die voorstelde een biertje te doen. En ik ben dan zo naief om te denken dat ik het inderdaad bij een biertje laat en daarna nog ga hardlopen of zwemmen. Na een pint realiseerde ik me al dat dit er niet meer van ging komen. Vier GT's later was ik om half tien thuis. En vanavond gaan we biertjes doen ter ere van de verjaardag van een schatje van een collega. Daar gaat m'n gemiddelde van 3+ keer per week..... Zaterdag begint de nieuwe week, en verbeter ik mijn leven. Deze week stond in het teken van heel veel andere fun!

¶ §

De wereld is een dorp

Ik ben getogen in een dorp in noord Drenthe, Toen ik als 18-jarige gup naar Groningen verhuisde, bleek al gauw dat dat net zo een dorp was. En na enige tijd Amsterdam was er maar een conclusie: Amsterdam is een dorp. Sydney heb ik altijd een stad gevonden, London vind ik dat eveneens. Maar de wereld blijkt toch eigenlijk gewoon een dorp. Als je er open voor staat, en als je reist. Zo was onlangs een Australische vriendin die ik uit Adam ken even een weekend over vanuit Johannesburg. Vrijdag komt een andere Australische vriendin die ik een paar jaar geleden in Sri Lanka ontmoette ingevlogen uit Sydney. En vanavond ga ik een hapje eten met een vrouw die ik in Thailand ontmoette vorig jaar, en met wiens gezin ik Christmas Eve vierde en de kerstdis nuttigde (gegrilde vis en curries in plastic stoeltjes op het strand). Ze woont in Leeds en is voor werk in Londen. Daar op dat eiland was er een klik, en dus spreken we weer af.

Fantastisch vind ik het keer op keer te ontdekken dat de wereld een dorp is. Een vriendin van me snapt dat absoluut niet. Die is geboren en getogen Amsterdamse, woont en werkt daar ook, en ziet niet de toegevoegde waarde van vriendschappen met mensen die je haast nooit ziet. Zit ook wat in. Maar voor mij werkt het anders. Ik reken bijvoorbeeld Emily en Caroline in Australie tot m'n beste vriendinnen, soulmates bijna. We zien elkaar eens per jaar, anderhalf jaar, en bellen maar heel soms. Maar als we elkaar zien, dan is het intens, en hecht, en dan begrijpen we elkaar bij een half woord. Als een van hun verdrietig is, ben ik dat ook. Afstand maakt niet uit, in het dorp dat de wereld heet, zolang het gevoel maar goed is. En in dat dorp hoop ik nog heel lang te mogen blijven wonen.

¶ §

Dagtrip

Wow, wat een leuk stadje was Bath. Drie uur heen, drie uur terug is een beetje een mijl op zeven, maar het was de moeite. Niet voor niets een world heritage site. De romaanse baden waar ze beroemd om zijn vond ik niet zo spannend, OD aan romaanse shabba gehad op het gymnasium denk ik. Maar de architectuur was absoluut indrukwekkend. We deden een tour van twee uur met een lokale geschiedenisliefhebber die veel vertelde over de geschiedenis van het stadje en de bijzondere architectuur. Nicolas Cage was niet thuis, maar ik weet nu in ieder geval waar hij soms woont. In de kleinste (en ik geloof oudste) pub van Bath geluncht, en 's avonds heerlijk gegeten met een studievriendin van Zoe. Waarbij ik overigens een collega tegenkwam, erg toevallig. Lekker veel gefotografeerd, dus weer helemaal blij! ¶ §

Bath

Regen en zestien graden is niet helemaal wat ik in gedachten had toen ik deze dagtrip plande, maar so be it. Morgenochtend pakken vriendin Zoe en ik de trein naar Bath (voor wie niet weer waar dat ligt, zoals ik tot gisteren: het ligt op weg naar Bristol , zo een 145km ten westen van Londen). Het is o.m. bekend om de baden, maar daar gaan we niet heen. Wat we wel gaan doen? Al sla je me dood. Voor het Jane Austen festival zijn we te vroeg. Ik verheug me gewoon op het uitzicht tijdens de treinreis, het gezelschap van Zoe, en de architectuur. Plu mee, cameratas mee, en lekker een dagje weg!

Off topic: het  weinig drinken mag me dan tot een light weight hebben gemaakt, toen ik vanmiddag in de sportschool op de weegschaal stond, bleek ik mooi drie kilo lichter dan toen ik er de eerste keer was. Uit enthousiasme dus en heel hard gewerkt tijdens de pilatesles (van een extreem komische nichterige docent), en nog gaan hardlopen in de regen. Applaudiseren mag.

¶ §

Pubs

Sinds ik in London woon, drink ik beduidend minder dan in Amsterdam. En dat dat betekent dat ik er nu ook minder goed tegen kan, dat heb ik vanochtend ondervonden. Aardig beroerd werd ik om acht uur wakker van de bouwvakkers. De berocca die ik nam kwam er na twintig minuten net zo soepel weer uit. Intussen ben ik drie uur, twee koppen thee en een boterham met ei en bacon verder, en voel ik me langzaam weer mens. En dat van vijf bier (ok, twee waren pints maar dan nog). Mietje.

Maar het was het waard, de pubcrawl met Chantals collega's was top. De mannen die het organiseren, zijn echte publiefhebbers. Toen ik tegen een van hen zei dat ik het echt leuke bars vond, keek hij me geschokt aan. Pubs zijn het. Geen bars. Die nuance mis ik nogweleens. Vijf pubs zag ik van binnen. Een kleine rechthoekige met moderne schilderijen die je kon kopen. Een enorme met allemaal hoekjes en barretjes en kruip-door-sluip-door routes. En dan nog drie. Allemaal rondom Fleet Street, en allemaal leuk. En daarnaast was het gezelschap gezellig, zowel de (ex-)collega's als de vader en oom van een van de organisatoren. Leuk hoe zo een groep zich uitbreidt. Benieuwd naar de volgende!

¶ §

Boo

En toen ging ik toch maar voor een nachtje naar Parijs. Toen de training vandaag toch niet declarabel bleek, had m'n baas me liever hier. Baal enorm maar snap hem wel.

Overigens was gisteren dat gala waar ik niet naartoe ging. En zoals ik zaterdag de bob was en twee hele dronken mannen (ja, Jaap!) en de vriendin van een van hen naar huis reed, zo zat ik vanochtend als enige zonder kater op kantoor. Mooie verhalen, als ik het zo hoor. En non stop champers, dus als ik gegaan was, was ik vandaag ongetwijfeld onderwerp van die verhalen geweest. In plaats daarvan ben ik baantjes gaan zwemmen en heb ik een curry in de mike gegooid. Inclusief de RVS lepel, wat zonder explosies bleek te gaan. Hoop de schade vanavond in te halen!

¶ §

Disneyland

Het lijkt erop dat ik niet alleen voor een diner dinsdagavond en een meeting woensdagochtend naar Disneyland vlieg, maar er tot en met vrijdag kan blijven om ook nog een training te geven!! Zou dat even leuk zijn. Met een van m'n favoriete Nederlandse collega's ook nog. Fingers crossed. Wel killing voor dieet natuurlijk maar dan gaan de hardloopschoenen en badpak gewoon mee. Mijn middle name is tegenwoordig discipline (or so I hope). ¶ §

Pim propellor

Vandaag mailde m'n mam dat de vriend van oma is overleden. 94 ofzo was hij, en het laatste jaar steeds dementer. Ik heb hem niet meer dement gezien. Mijn herinneringen zijn die van een krom oud mannetje met enorme twinkelogen. En altijd een vlinderstrikje, wat hem de bijnaam Pim Propellor bezorgde.

Het zal een jaar of acht geleden zijn dat oma een brief schreef aan haar kinderen en oudste kleinkind. Dat ze veertig jaar na de scheiding van mijn opa weer liefde had gevonden. Ik heb de brief nog, ben zelden zo geemotioneerd geweest als tijdens het lezen daarvan. Oh wat waren we allemaal blij voor haar. Zijn familie was iets minder blij. Begrijpelijk, daar zijn vrouw pas kortgeleden was overleden. Oma en Pim kenden elkaar al heel erg lang maar hadden elkaar decennia niet gezien. Toen hij zijn vrouw's kleren kwam brengen (mijn oma recyclet zeg maar heel oost-nederland), was ze niet thuis. Een briefje en telefoongesprek later zagen ze elkaar, en bleek het liefde op het tweede gezicht. En wat waren ze gelukkig in hun lat-relatie. En wat waren wij gek op Pim. Ik had al gauw meer band met hem dan ik ooit met mijn opa zal hebben. Toen ze me een keer in Adam kwamen opzoeken, vertelde Pim over zijn verzetsjaren. En hoe ze in de oorlog de tramrails jatten om het jonge-mannen-huis aan de Prinsengracht te verwarmen. Hij had in Delft gestudeerd en was nog op het laatste lustrum van het corps daar een paar jaar geleden. Apetrots de oudste daar te zijn. Hij kon prachtig vertellen over zijn expatjaren als ingenieur. Geboren in Argentinie heeft hij later de hele wereld bereisden van waterleidingen voorzien. Ik ben blij dat ik hem heb mogen kennen en dat ik zoveel van z'n verhalen heb mogen horen. De wereld is een heel bijzonder mens verloren.

¶ §

Toren

Als echte noorderling ben ik hier natuurlijk retetrots op.

 "In Italy they're happy with the result, but here in Bedum we are much more happy, because the tower of Pisa is now leaning less than the tower of Bedum," he said. (Telegraph)

 Of zoals een Australische nieuwssite schrijft: "From correspondents in Bedum". Hoeveel correspondenten zouden ze hebben in Bedum? En hebben ze dan ook correspondenten in, pak hem beet, Warffum, Eenrum, en Hongerige Wolf? Of hebben ze alleen correspondenten in dorpen die torens hebben die in potentie schever kunnen groeien dan die van Pisa?

¶ §

Dag dag

Damn, zit ik even in de agenda van m'n director te kijken (zakelijk, niet snuffelen hoor), zie ik dat hij een concall heeft met de Australische partner om zijn secondment te bespreken! En ik ben juist zo blij met deze man met veel verstand van verzekeren en goede coaching skills! Moet 'ie niet weggaan natuurlijk.... ¶ §

Rotbaan

Soms baal ik van mijn baan. Bijvoorbeeld de laatste weken omdat ik me zo verveelde. Of vandaag, omdat ik nu nog aan het werk ben doordat wat zeer senior mensen een project hebben ontmanaged en dat nu als een gek willen rechtbreien. Maar in Londen word ik dagelijks geconfronteerd met echte rotbanen en realiseer ik me altijd al snel dat ik een enorme mazzelaar ben.

Zo heb je hier de uithangbordvasthouders. Op veel plekken mag je geen borden neerzetten om mensen erop te wijzen dat je een restaurant / belwinkel / talenschool (doorhalen wat niet van toepassing is) hebt. En dus huren deze ondernemers mannen in om in de drukke straten een bord vast te houden om de boodschap over te brengen. Sta je daar dus de hele dag. Als een soort leven standbeeld zonder kostuum.

En dan zijn er de krantuitdelers. Metro heeft vast de oudste rechten, want die krant pak je gewoon uit een bak op het station. Maar City AM, London Lite en The London Paper hebben krantuitdelers. Elke ochtend en elke avond kom ik ze tegen. Ze houden een dubbelgevouwen krant in de richting van iedere forenzenarm. De meeste forenzenarmen negeren de krant. Ik pak hem altijd aan (ik moet natuurlijk van dag tot dag weten waar Sienna Miller en Peaches Geldof uithangen), en zeg dan netjes 'Thank you'. Heel vreemd concept schijnbaar. Niemand anders heb ik nog 'thank you' horen zeggen. Althans, niemand anders dan de krantuitdeler zelf. Die man staat je door weer een wind een plezier te doen met een gratis krant en bedankt je vervolgens als je deze aanpakt. Raar volk, de Engelsen.

En dan mis ik er nog vast een heleboel. Ben ook niet jaloers op de vele Polen en Engelsen (Polen te herkennen aan England footbal shirt, Engelsen aan slecht gebit) die ik iedere morgen tegenkom op weg naar de tube. Ik naar een kantoor, zij naar een van de vele bouwplaatsen in de Docklands. De aardigste security man op kantoor is er altijd voordat ik kom, en zit er altijd nog als ik wegga. Wanneer doet die man gewoon iets leuks? Mocht ik ooit buitenproportioneel over m'n werk klagen, herinnert u mij dan vooral aan dit logje!

¶ §

Mooi

Wat een fantastisch weekend heb ik achter de rug. Het weer en de stad natuurlijk. Het dimsummen met vrienden gistermiddag. Maar vooral het huwelijk zaterdag. In het kerkje in Amsterdam Noord luisterde ik naar de mooiste en meest humoristische huwelijksspeech die ik ooit heb gehoord. Ik zag vriend J uit New York weer, andere vrienden, en de jaarclubgenoten van de bruidegom met wie het alijd zo gezellig is. 's Avonds op het feest aan het water realiseerde ik me dat we elkaar kennen van toen we 19-20 waren. De jongens deels nog puisterige pubers, ik een tweedejaars die dacht dat ze al heel volwassen was. Intussen zijn de meeste aan de kids, en zijn ze ondernemer, (bijna) officier van justitie, consultant of tandarts in wording (jaja, eentje heeft met zijn derde studie eindelijk iets gevonden wat ' ie af lijkt te gaan maken). Als we niet op de dansvloer stonden, haalden we herinneringen op aan de tijd in Groningen. Daar ik de bob was (waardoor ik mijn principe NOOIT in mijn leven in een Opel te rijden overboord heb moeten zetten want dat vriend A's voorloopauto een Opel was bleek pas toen ik al het aanbod al had gedaan. Het principe NOOIT in een Mercedes te rijden blijft voorlopig nog overeind, maar dit ter zijde) was ik nog in staat om middernacht een leuk gesprek te hebben met de ouders van de gom, bij wie ik vier jaar geleden kerst vierde. Om een uur reed ik naar huis met twee hele dronken mannen in de auto. Heel moe en heel gelukkig.