¶ §

Viva España!!

Toen ik aan het begin van het EK schreef dat ik Spanje en Duitsland zou steunen als Nederland uit het EK zou liggen, had ik toch echt geen Duitsland-Spanje finale verwacht. En daar Duitsland niet echt geweldig was dit toernooi en Spanje al sinds 1964 ofzo niks had gewonnen (om van Torres nog maar te zwijgen), steunde ik Spanje. In de kroeg aan het Leidseplein was ik niet de enige. M'n Duitse vriendje werd slechts gesteund door een Noorse die in Duitsland had gewoond. De rest cheerde voor Spanje, onder leiding van een paar Spaanse vrienden en bekenden. En wat een mooie avond! Spannende pot, goede sfeer in de kroeg, een laatste afscheid van mensen. De paar Spanjaarden op het Leidseplein zullen nu nog wel aan het vieren zijn. Ik duik lekker m'n nest in. Viva España!! Viva Torres!! ¶ §

Dag Emily

En toen was Chandler niet alleen bij vrienden, maar was Emily ook weer weg. Een dikke knuffel op Schiphol, en thuisgekomen in een erg leeg huis. Een paar dozen wachten nog op transport naar de berging, een paar tassen oud papier moeten nog weg en er moet nog een dweil door huis. En dat was het dan. Vanavond kijk ik voetbal met vrienden in de kroeg. Morgen wordt een rare saaie dag. Collega komt langs om even te lunchen, ik moet m'n laptop inleveren (quelle horreur!!), en poetsen. Bleh. Kom maar door met de blauwe zwaan. Ik ben wel klaar voor London town!! ¶ §

Dag kat

Toen ik vanochtend wakker werd, realiseerde ik me dat dit de laatste ochtend was dat ik wakker word met Chandler slapend op het voeteneind van het bed. Over een paar uurtjes breng ik hem naar vrienden, waar hij de komende twee jaar zal wonen. Vrienden met een groot dakterras waar hij ook veilig op kan. Kan 'ie eindelijk lekker naar buiten zonder het risico van drie hoog naar beneden te kukelen. V&C zijn gek op hem en superblij dat 'ie komt. Voor mij zal het wennen zijn. Sleutel in het slot, snel omdraaien en zijdelings naar binnen om te voorkomen dat Chandler naar buiten schiet. Dat hoeft straks niet meer. Ik verwacht dat ik het nog wel een weekje blijf doen. Macht der gewoonte. Bah wat ongezellig, zonder Chandler straks! ¶ §

Etentje

Toen Ems twee maanden geleden nog in Melbourne was, gaf ze al aan bij Chez Georges te willen eten. En dus plande ik dat, en nodigde ik nog twee vriendinnen van ons uit. En daar zaten we dan. M die op het punt staat haar vader te verliezen en een relatie heeft die hard op de klippen loopt. Ems die in maart haar zwager en beste vriend verloor, 30 jaar oud, twee kiddo's en levendiger dan wie dan ook. En V wiens moeder op koninginnedag overleed, en die vertelde zeven weken zwanger te zijn. Niet de beste setting voor een gezellige avond. En toch werd het dat. De tranen kwamen maar gewoon, en net zo makkelijk ging het gesprek daarna weer over de private cabin in een sexshop (achtergrond: Ems was stoned lingerie gaan shoppen en had in een private cabin moeten passen, geen Marlies Dekkers zaak, zeg maar). Onze achtergronden zijn allemaal verschillend. Engels, Iers, Australisch en Hollands.  Aardig working-middle class allemaal, dat weer wel. Vier vrouwen die elkaar een paar jaar geleden tegenkwamen, en vriendinnen werden. En afstanden maken dan niet uit. Iets verbindt ons, en of het nou goed of slecht met ons gaat, we slaan ons er samen doorheen. Of dat nou in het Amsterdamse of op afstand is. Pracht vriendschap.

¶ §

Vernieling

Elf jaar geleden is het alweer. Ik had drie maanden marktonderzoek gedaan in Zuid-Afrika en in Johannesburg voegde een vriendin zich bij me om samen rond te reizen. Onze ambitieuze plannen werden al gauw teruggebracht tot een rondje Joburg-Vic Falls-Kruger Park-Swaziland-Joburg. En wat maakte Zimbabwe een indruk. Kamperen tussen de wilde beesten, schitterende natuur, adembenemende watervallen, de prachtige jacaranda's in Bulawayo. En wat waren de mensen vriendelijk. Als we om lucifers vroegen, maakten mensen vuur voor ons, als we de weg vroegen reden ze voor ons uit. Het hostel in Bulawayo was een waar paradijs (het heette niet voor niets Paradise Lost). Er is vast niets van over. De eigenaren waren blank. En zo is er van zoveel in dat land niks over. En hoeveel ellende ik ook in de krant lees, ik lig er een nacht wakker van, maak geld over, en lees over de volgende ellende. Niks grijpt me momenteel zo aan als Zimbabwe. Ik lees de NRC, en correspondent Bram Vermeulen schrijft geweldig goede artikelen over het land. De martelingen, het geweld, de moorden, ik krijg tranen in mijn ogen iedere keer dat ik het lees. Dit land, dat ooit zo fijn was, waar iedereen aardig in harmonie met elkaar leek te leven, waar zoveel planten bloeiden, en zoveel toeristen de gewilde dollars binnenbrachten. Zou ik ooit weer kunnen kamperen in Hwange park? Raften op de Zambezi? Onder de jacaranda's lopen in Bulawayo? Ik hoop het, maar vrees het ergste. ¶ §

Docklands

De Londense docklands leken me leuk om te wonen. Ten slotte geniet ik dagelijks van de Amsterdamse docklands met al zijn restaurantje en enkele clubs (waar ik overigens nooit kom). Vrienden die Londen kenden, raadden het me unaniem af. En hoewel eigenwijs, ben ik ook weer niet zo erg dat ik dan toch besluit daar te wonen. Dus dat mijn woonruimte voor de eerste twee weken juist in de Docklands is, vind ik eigenlijk wel top. In Ontario Tower, de hoogste residential building in Londen, en van dezelfde architecten als Sears Tower. En op de elfde verdieping (van 29) lijkt me ook geen straf, zo bij de Thames! ¶ §

Opruimen

Tassen kleding voor de Zak van Max in de auto. Tassen oud papier overal in huis, ondanks dat ik al tig ritjes naar de oud-papierbak heb gemaakt. De meubels uit de woonkamer staan in de keuken. De vloerbedekking is half erafgetrokken, de andere helft hoop ik straks met Dennis de laminaatman te doen. M'n slaapkamer is 98% klaar maar die 2% blijft maar niet gebeuren. De badkamer is leeg, de gang 98%, de berging aardig vol. De logeerkamer is nog even Emily's domein (mijn vriendin uit Melbourne die een weekje over is), maar nu ze naar d'r werk is, gaat daar ook de bezem doorheen. Slowly but steadily kom ik er wel. Ondanks pijnlijke holtes en een nare keel. Toen ik naar Sydney verhuisde, bleef Melburnian James in m'n huis achter, en trok een nieuwe huisgenoot in mijn kamer. Dat scheelt nogal qua zaken achter laten, merk ik. Ergens voelt het fijn om zo rigoreus weg te gooien en het huis op te ruimen, maar ik had m'n laatste week in Amsterdam liever op terrassen doorgebracht!!

¶ §

Relaaaaaaaxed

Terwijl ik dit schrijf wordt naast mij en boven druk ingepakt.  Twee verhuizers pakken als een gek alles in in grote witte dozen. Wat een luxe dat dit allemaal voor je gedaan wordt! Well weird, maar ik kan hier geloof ik wel aan wennen.

¶ §

Afscheid III

Afscheid van het EK. Waar was dat mooie voetbal van de eerste wedstrijden? Op m'n afscheidsfeestje, met een raar oranje mutsje op, zat een hele stille droevige gypsy. Terecht verlies voor hoe ze gisteren speelden, maar oh wat zuur.

Gelukkig werd het feestje leuk. Iedereen kletste lekker, dronk lekker en had een goede tijd. Ik genoot van het gezelschap van dierbare vrienden en kletsen met onbekenden die meegekomen waren of Lindsay's vrienden waren. En wat een kado's heb ik gehad!! En met zoveel zorg uitgezocht, een London survival guide (oftewel het boekje Gourmet London), een Goddess boekje, enkele boeken over de Engelsen, een Amazon voucher waar ik heel veel boeken voor kan kopen. Zo lief allemaal. Het bijzonderste kado kwam van Mary: een Ierland officieel thuisshirt. Die ga ik tijdens alle Ierse wedstrijden dragen, en elke keer zal Mary een beetje naast me staan met haar commentaren. Hier op de bank zit een weliswaar brak, en weliswaar teleurgesteld in de footy, maar heel heel gelukkig meisje.

¶ §

Afscheid II

Kleurrijk, zo werd ik genoemd in het praatje bij mijn afscheid. Iemand die dingen op haar eigen manier doet, haar eigen weg kiest, en die kleur toevoegt aan de afdeling. 'Gypsy ís diversification' zo zei de spreker (diversity is een big issue bij ons, net als bij vele andere bedrijven). Fijn om te horen. Heel fijn!! 'En dat zou je op basis van je dubbele achernaam niet verwachten', voegde hij nog toe. En inderdaad. Als je mij in het hokje bedrijfskunde en dubbele achternaam plaatst, was ik zeker lid geweest van het corps. Wat ik niet was. En in dat hokje passen nog andere eigenschappen danwel vooroordelen. En ik voldoe aan geen van allen. Loop er op kantoor vaak casual bij, heb volstrekt geen haast met promoties en verdedig mijn privétijd nu en dan met verve. En niks fijner dan te horen dat juist dat anders zijn zo gewaardeerd wordt. Het was een fijn afscheid, met hele fijne woorden. Het ingelijste oranje t-shirt met wensen gaat een mooi plekje in m'n Londense stekkie krijgen! ¶ §

Cry baby

Geen speler waar ik zo een hekel aan heb als Ronaldo. En daarmee aan Man U en aan Portugal. Wat een pisjoch. En wat vond ik het mooi dat de Duitsers gisteren de Portugezen naar huis stuurden. Zouden we dan toch een NL-GE finale krijgen??!!

¶ §

Wie wat bewaart...

Mijn oma is nogal een bewaarderig type. Kurken voor a, boeken voor b, theezakjespapiertjes waar c kaarten mee maakt, en kleren voor Polen via d. Zo nu en dan gaat er een lading serviesgoed iemands kant op. En sowieso knipsels. Veel knipsels. Ale landen waar ik weleens het met oma over heb gehad, zitten in haar knipselmap. En om de paar weken ontvang ik weer een artikel over Australie, Vietnam, of Zuid-Afrika. Lezen doe ik ze meestal niet eens, maar ik heb het hart niet te zeggen dat het niet hoeft, en de begeleidende briefjes zijn zo lief. Dus toen ik lange tijd geleden van oma een envelop met papieren meekreeg, heb ik die in de auto gekwakt en er niet meer naar om gekeken. Domdom. Gisteren moest de bank even plat en toen zag ik de envelop. En hier bleek een ware schat in te zitten. Bladen uit een losbladig fotoalbum. Met een artikel over een Schotse voorvader (de oom van oma, als ik het goed begrijp), het menu van het familiekerstdiner van 1972, en trouwfoto's van mijn ouders. Met een prachtige jonge moeder en blije vader. Met jonge ooms en tantes die voor de helft intussen gescheiden zijn. Met m'n opa en oma die er niet meer zijn. En zelfs met de gedroogde corsage van die dag.  Deze schat heb ik gelijk heel goed opgeborgen. Wat geweldig!!

¶ §

Nog maar twee

En toen waren er nog maar twee werkdagen. Stuk voor stuk probeer ik mijn to do lijst af te werken, die aan de onderkant vervolgens weer aangevuld blijft worden. Stress doe ik niet aan, maar heel erg rustig ben ik er ook niet onder. En ik had een beetje natte ogen toen ik vandaag naar huis reed en me realiseerde dat ik over twee jaar dit team niet meer terug zal herkennen. Per 1 juli gaan we verdubbelen, en los daarvan zullen de komende twee jaar altijd een paar geliefde collega's afscheid nemen.  Klanten zie ik niet meer, vandaag een leuke laatste meeting (temidden van een filmset van Paul de Leeuws nieuwste film, maar dat ter zijde), nu nog uitwerken, en dan overdragen. Eén beoordelingsgesprek gehad, nog twee te gaan (waaronder mijn eigen). Opruimen staat echt heel laag op m'n lijst maar zal ook moeten gebeuren. Nog even druk, nog even hard doorbuffelen en dan vrijdag m'n afscheidsborrel. Leuk leuk.

¶ §

Broodambassadeur

Op weg naar de minst pretentieuze wijnwinkel die ik ken (Grape District) liep ik langs de meest pretentieuze bakker die ik ken (Vlaamsch Broodhuys). De spelling alleen is al pretentieus. Al is het brood heerlijk hoor. Mag ook wel als je € 4 ofzo voor een halfje betaalt. Anyway. Mijn oog viel op een briefje op het raam van deze broodjuwelier. Er was een vacature. Op zich weinig spannend. Een vacature voor een broodambassadeur echter. Google het maar eens: nul hits. Iedereen die naast het BuZa-klasje heeft gepist, kan het wellicht nog als broodambassadeur proberen. Feesten, partijen en het vertegenwoordigen van brood overal ter wereld? Nee, geef mij dan maar Grape District. Terwijl ik mijn Verdelho en Pink Fizz in een tasje frommelde, vroeg het winkelmeisje of ik nog even wilde prijsschieten. Een ordinair stuk hout met vijf gaten en korting als je de voetbal door een gat schiet. Lekker normaal. Overigens heb ik voldoende zelfkennis om maar gewoon gelijk de volle 100% af te rekenen. Dat zou toch de uitslag zijn. ¶ §

Gratis winkelen

Niks fijner dan gratis winkelen. Zo is daar mijn Bijenkorf Card waar ik vaak zoveel punten heb dat ik gratis kan shoppen (is die belachelijke benzineprijs toch nog ergens goed voor). In m'n kerstpakket kon ik onder meer voor een Douglas Bon kiezen, zodat ik laatst gratis nieuwe make up heb gekocht. En dan had ik nog voor € 25 aan boekenbonnen, in december al van een vriendje voor m'n verjaardag gekregen. En die laatste heb ik net stukgeslagen in één van mijn favoriete boekenwinkels: Island Bookstore in de Jordaan. Met een boek over Londen en het veelgeprezen Eat, Pray, Love ben ik wel even zoet denk ik. En dan heb ik alleen nog de Wereldwinkelbon over. Werkelijk geen idee waar in Adam zo een zaak is (of zouden ze hem bij Fair Trade ook accepteren)? Zoeken we volgend weekend wel uit. Nu lezen!!

¶ §

Voetbalkroeg

In 1994 keken de jongens er voor het eerst. Een jaar of 19 en studerend in Amsterdam.  In 1998 waren vriend Frank, zijn halve jaarclub, en ik intussen naar Amsterdam verhuisd, en sloten we ons aan bij de studievriendengroep van Franks schoolvriend. En gisteren stonden we er weer. In een zwaar uitgedunde versie. J woont tegenwoordig in New York, andere J was op vakantie, M mocht niet van z'n vrouw en waar D was, dat wist eigenlijk niemand. S, net 8 weken pappa, was er wel, en H, die dit weekend z'n dochter 'heeft' had kindlief aan z'n vriendin toevertrouwd om er te zijn. Na de legendarische wedstrijd tegen Argentinie liepen we in polonaise door de tram. Toen Ierland ons in september 2001 uit het WK hield stonden we verslagen naar het scherm te kijken. Elk EK en WK hebben we hier gezien. Zoveel mooie herinneringen liggen er in deze kroeg. Gisteren vlogen we elkaar vijf maal in de armen. We vierden de goals en de overwinning, en stilletjes vierde ik ook de vriendschap. Het WK over twee jaar zal ik hier niet meemaken, maar wat zou het leuk zijn als we in 2012 nog steeds onze oranje-wedstrijden in deze vage kroeg in de Van Woustraat kijken.

¶ §

Welpies

Stiekem vind ik de Welpie-reclame van de appie wel erg leuk. Mijn gemiddelde buurtbewoner denkt daar geloof ik anders over. De Appie had er nog zoveel dat ik een hele hand kreeg bij mijn € 12 aan boodschappen. Gaan allemaal op m'n werktelefoon. Ga toch weg, het geeft niet als ze me niet vinden sporen!

¶ §

Afscheid

Nog maar zes dagen werken in Nederland. Straks een laatste stuurgroepmeeting in Den Haag, volgende week de laatste keer Finance voor Dummies trainen en het afrondende gesprek bij een Hilversumse klant. Minstens eens per dag zegt een collega dat 'ie me gaat missen. En dat voelt toch zo fijn. Bij m'n laatste baan ben ik zeker gemist maar was het vertrek zo plotseling dat dat pas bleek uit de sms-jes en mailtjes toen ik al weg was. In de baan ervoor vond men me maar lastig en een dame met haar op haar tanden. De mensen die graag wilden dat ik bleef en me nieuwe functies aanboden, namen niet het nare gevoel weg van een paar mensen die me echt graag kwijt waren. En weggaan na een burnout betekent sowieso dat je geen fatsoenlijk afscheid hebt. Dus met die ervaringen, geniet ik van deze laatste dagen. Van mensen die oprecht balen dat ik weg ga, en tegelijk superblij voor me zijn dat ik dit ga doen. Meerder collega's hebben al geconstateerd dat ik leuke collega's ga krijgen in Londen. En daar ben ik ook van overtuigd. Maar ik ga er wel hele leuke inleveren. En die zal ik erg missen in het Londense! ¶ §

Feessie

Mijn afscheidsfeestje is 21 juni. De dag dat de poulewinnaar van groep C speelt. Leek me geen issue. Ik had nou niet bepaald vertrouwen in het Nederlandse team. Maar, zei ik steeds, als we van Italië winnen, dan kan alles nog gebeuren. En nu we van Italië hebben gewonnen op de manier zoals we gisteren deden, ligt helemaal alles open. Als we ons ordinaire countervoetbal volhouden en als team blijven spelen, dan kunnen we stokbroodeters en dracula-aanbidders wel hebben. Word ik blij van uiteraard. Alleen zit ik dan met m'n feestje. En dus heb ik de kroeg maar eens gemaild vandaag: hoe het met schermen en tv's zit. Ze zullen toch begrijpen dat we die mogelijk heel hard nodig gaan hebben de 21ste! En vliegen we er toch uit, of worden we tweede......dan is er des te meer reden het de 21ste op een zuipen te zetten!

¶ §

Jippie

Jippie jippie jippie. Geen stem meer maar oh zo happy happy happy. ¶ §

Footy

De kop is eraf. Het EK is begonnen. Gypsy wordt weer de asociale vriendin die ze tijdens sporttoernooien is. Dat wil zeggen: afspreken kan maar dan kijken we voetbal, tenzij dat er niet is dan kan het op die paar dagen tussendoor (te beginnen met 23 juni). Al maak ik een uitzondering voor m'n eigen farewell party (waar ik overigens wel vraag of er TVs aankunnen). Grote toernooien, ik ben er gek op. Gisteren in een van m'n fav Ierse pubs de eerste twee wedstrijden gekeken. De eerste poolpunten zijn binnen, al had ik iets meer goals voorspeld dan er vielen, dus ik zal wel middenmoter staan. Vanaf nu kijk ik elke dag waar ik sta. De spreadsheet die ik van een vriendje kreeg wordt bijgehouden, en voorspellingen schieten over en weer. Van Nederland verwacht ik weinig, maar dan support ik gewoon de Spanjaarden (want hebben Liverpool speler Fernando Torres) of Duitsland (want mooi WK neergezet in 2006). 30 juni ben ik weer aanspreekbaar. Beloofd. ¶ §

Bakker

Je zou denken dat het niet zo moeilijk moet zijn om bij een bakker brood te kopen. Herstel: om bij een bakker een gesneden bruin te kopen. Maar dan ben je nog niet bij mijn bakker geweest. Een paar weken geleden was hij nog dicht toen ik kwam, al had 'ie open moeten zijn. Vorige week een nieuwe poging. Helaas, het brood zat nog in de oven om 9.15 am. Vanochtend liep ik de bakker binnen en zag zowaar drie bruine broodjes liggen. Het was intussen 9.45am, en hoewel de broodjes wel uit de oven waren, waren ze nog warm en konden ze pas na twintig minuten gesneden worden (en zelf dun snijden krijg ik nooit zo goed voor elkaar). En dus ging ik weer onverichterzake naar huis. Ik denk dat ik zo maar eens bij Bagels & Beans de Volkskrant ga lezen en ga ontbijten. Er vanuit gaande dat de bagels niet op zijn. Of warm. Of net in de oven. ¶ §

Plannen maken

Als alles volgens plan verloopt, dan ziet mijn eerste week Londen er als volgt uit: 1 juli 's avonds aankomen, 2 juli winkelen, 3 juli huizen kijken, 4 juli door de stad slenteren, 5 en 6 juli naar Wimbledon, 7 juli nog meer slenteren en winkelen en 8 juli beginnen met werken. Niet slecht, toch?! ¶ §

Same same

Zijn er meer mensen die Clinton een beetje een Verdonk vinden? Qua verlies niet kunnen nemen? Ik smulde lange tijd van de Amerikaanse verkiezingen, en volg het nog steeds met interesse maar die Clinton..... Doe maar een teiltje. Nog meer jeuk dan van Celine Dion.

¶ §

Geboekt

Het ticket is geboekt, de afspraak met de relocation-agent is gemaakt (3 juli zou ik een appartement moeten vinden) en er is geregeld dat ik per 1 juli in een tijdelijk appartement kan. Met name dat eerste maakt het nu erg echt. Raar idee om 1 juli op het vliegtuig te stappen in de wetenschap dat ik een nieuw thuis tegemoet ga.  Overigens kom ik in augustus alweer twee keer terug voor huwelijken, dus Schiphol zal ik voorlopig niet hoeven missen! ¶ §

Gejammer

Dat ik tot half elf 's avonds op kantoor, en nog tot middernacht in bed, aan een proposal zit te werken, vind ik niet geweldig maar dat hoort erbij in dit vak. Dat op een steenworp afstand van kantoor Celine Dion staat te jengelen en dat dat lawaai dus tot onze kamer doordringt.....da's een stuk minder. Alsof je heel hard gestraft wordt voor je harde werken. Wat een gejammer! ¶ §

Bijna weg - II

Met mij vertrekken nog twee vriendinnen. Lindsay gaat voor de liefde terug naar Edinburgh, waar ze part time stiefmoeder wordt van drie kids. Zoe weet sinds donderdag dat ze deze maand naar London vertrekt voor een nieuwe baan. En hoewel ik het al wel even weet, begin de realiteit bij mij ook steeds meer te dagen. Gisteren tijdens een verjaarsborrel zaten Zoe, Lindsay en ik wat in onze eigen bubbel. Ons nog niet voldoende realiserend wat we achterlaten (zij voor goed, ik tijdelijk) en wat we gaan vinden (zij voor goed, ik tijdelijk). Wat we missen, dringt steeds meer door. Bij Zoe, toen ze gisteren een lunchtentje ontdekte, net nu ze gaat (voor de Amsterdammers: Letting, nu drie keer geweest, helemaal top). Bij Lindsay als ze door de appie loopt. Bij mij toen ik gisteren flip flops in de duikwinkel in de Haarlemmerstraat kocht, en tussen het koffiedrinkende personeel, vrienden van personeel, en agent in uniform belandde. Dat hele Amsterdamse aan de mensen en de setting. In Waterstones beetje boeken kijken en een vriendje tegenkomen. Gaat ook in London niet gebeuren. Als ik m'n eerste weekend in London met Zoe op Henman Hill de Wimbledon finales kijk, is Amsterdam ongetwijfeld even heel ver weg. Maar missen ga ik deze stad, waar ik de tien mooiste jaren van mijn leven heb doorgebracht.