¶ §

Surprise wedding

"Oh, en ik ga trouwens trouwen",  zegt oud-collega M aan het eind van ons etentje donderdag. "Alleen hij weet het nog niet". M is een verrassingshuwelijk aan het organiseren. Dit in de wetenschap dat haar vriend al jaren wil trouwen en zij ooit ook wel heeft ingestemd, maar het huwelijk zelf steeds op de lange baan schoof. En nu dus een surprise wedding. De ondertrouw wordt een laconiek 'dan weet je in elk geval zeker dat we komend jaar gaan trouwen'. Wie de getuigen moeten zijn, heeft hij zich al eens laten ontvallen. Ze heeft een locatie, een inscriptie voor de ringen, al zijn vrienden zijn op de hoogte, en tussen nu en september moet het dus geheim blijven. Ik heb echt nog nooit van een verrassingshuwelijk gehoord, maar vind het een erg geestig plan. Hopelijk hij ook (maar na 12.5 jaar samen zal ze dat wel goed inschatten). ¶ §

Smooth transition

Nieuwe director en nieuwe senior manager zijn al twee weken deels in ons Amsterdamse kantoor. Voor een proposal. De Engelsen zijn niet alleen uitgenodigd omdat het een project van de beide firms wordt, maar ook omdat ze er bloody good in zijn. Het jammere was alleen dat ik vorige week met name in het buitenland zat, en deze week ook deels. Gisteren sprak ik ze dan eindelijk. En als we dit proposal winnen, zal ik vanuit het Londense team aan de opdracht werken met hen. En dus nu en dan in Nederland met m'n Nederlandse collega's. Een soepeler overgang kun je je niet wensen.

Overigens vond baas James ons kantoor maar raar. En ik dacht nog wel dat 'ie vet onder de indruk zou zijn van onze grote kamers. Maar nee. Er was geen melk te krijgen voor in de thee, er was geen fatsoenlijke koffie en er mankeerde nog meer. Welcome to Holland. Voor mij een prettig idee dat ik straks gewoon melk in m'n thee kan krijgen tijdens werk en goede koffie (hoewel, hij haalt bij de Starbucks en dat vind ik niet echt goede koffie. Gelukkig is er een in-house Costa).

¶ §

Afkicken

In januari ontdekte ik het pas.  Hoewel, broerlief en collega's broerlief waren een keer te gast, en die aflevering had ik wel gekeken. Maar verder niet. Tot januari dus. Vooral toen ik in februari en maart veel avonden thuis werkte, was de afleiding zo ergens tussen zeven en acht zeer welkom. En nu ben ik dus cold turkey aan het afkicken. Geen Matthijs, geen leuke tafeldames a la Halina, geen side kicks als Marc Marie en geen muziekpassie van Giel. Nu moet ik gewoon twee jaar wachten tot ik DWDD weer kan zien (en kom niet aan met uitzending gemist, want dat voelt anders. en kom niet aan met dat dat onzin is. ik ben vrouw en dus irrationeel.)  Vrijdag komt Matthijs op m'n werk nog een keer z'n kunstje vertonen. Een laatste stuiptrekking voor de gehele ontwenning. Waardeloos, zomer stops. ¶ §

Oud

Dat ik ouder word, daar heb ik geen moeite mee. M'n (overigens niet zo) dirty thirties gaan gepaard met relaxedheid, vrijheid, en ik vind mezelf mooier dan tien jaar geleden, ondanks dat er heel wat kilo's bij zijn gekomen en de zwaartekracht duidelijk zijn werk doet. Ik leef bewuster, eet bewuster, en voel me niet schuldig als ik kapitalen aan cremes en lekkere lotions uitgeef. Als ik bij een kerel in bed kruip, maak ik me geen zorgen meer om cellulite, kont, of wat dan ook. Er wordt nog door jongere mannen met me geflirt, en slechts kinderen noemen me 'mevrouw'. Op mijn werk kan ik nog mee praten met de jonkies, maar word ik ook serieus genomen door de ouderen. Ik weet wat ik kan, wat ik wil en wat belangrijk voor me is. Kortom: het leven is alleen maar beter geworden de laatste jaren, en ik hoop de stijgende lijn in de naughty forties door te zetten. Alleen....die grijze haren. Daar kan ik dus niet zo lekker mee om gaan. De voorsten trek ik eruit met een pincet, maar naarmate het er meer worden, wordt dat onbegonnen werk. Ik verf het, maar die ellendige witten dingen, trekken zich daar soms onvoldoende van aan. Zodra ik in het verkeerde licht voor een spiegel sta (en in vliegtuig toiletten is áltijd verkeerd licht), verzucht ik dus toch "bleh....ik word oud..." En laat ik deze week nou vijf vluchten hebben gemaakt.... Snel, verf!! ¶ §

Manon

Onder het artikel in de Linda, staat nog in kleine lettertjes dat niet uit het artikel mag worden gequote zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. Een artikel van Manon Thomas (of een in de ik-vorm uitgewerkt interview, whatever). Manon Thomas. Iemand die ooit een klein beetje bekend was omdat ze op tv was. En iemand die door een H E L is gegaan toen haar blootfoto's online kwamen. Moet je maar niet zo dom zijn. Persoonlijk verwacht ik niet dat de uitgever wordt bedolven met verzoeken. Maar ik laat me graag verrassen. ¶ §

Bijna weg

De bankrekening is er al (een off shore account in Jersey, whaha). De tax-papieren zijn ingestuurd dus ik kan straks salaris ontvangen. De verhuizer komt donderdag kijken hoeveel kleren, boeken, schoenen en keukenspullen er in 8 kuub gaan. En eind juni komt 'ie dan voor het eggie. Nog maar vier weken werken en dan twee weken vrij om in te pakken, schoon te maken, en in Londen op zoek te gaan naar een nieuwe stek. Wat een raar idee. En wat een leuk idee!! ¶ §

Klaar mee

Zo...half vijf, in een Parijs' kantoor met aardige koppijn. Drie landen in vier dagen bereizen, vind ik al best vermoeiend, en om dan op vrijdagmiddag nog een training in het Frans bij te wonen...dat hakt er best in. Nog een uur of vijf en ik ben weer thuis. Lekker weekend. Knie gaat goed dus ik ga dit weekend zowaar maar weer eens leuke dingen doen.Bring it on!! ¶ §

Geiten

"En aangezien mijn collega's momenteel niet in staat zijn de boodschap over te brengen, verwijs ik u naar het document in het stoelvak voor u, waarop alle nooduitgangen te vinden zijn".  Aldus de purser op de vlucht naar huis gisteravond. De KLM-crew die de security enzo moest uitleggen, had onbedaarlijk de slappe lach. Het was negen uur, de kist zat vol vermoeide zakenreizigers, en de Nederlanders daaronder konden het gegeit geloof ik wel waarderen. Een leuke variant op het standaardpraatje. Overigens: in een dag Milaan twee keer slecht gegeten en het regende. Da's dan wel weer jammer.... ¶ §

Beetje druk

Misschien is die knie wel een blessing in disguise. Veel thuis zitten en gezond kokkerelen is volgens mij precies wat mijn lichaam nodig heeft voor volgende week. Mijn programma? Maandag Zwolle en Utrecht en 's avonds klant diner, dinsdag op en neer naar Milaan, woensdag Amsterdam en Hiversum en werk diner, donderdag Madrid, dan door naar Parijs, en vrijdag weer naar huis. Ik koester mijn aan-huis-gekluisterheid dus maar even!!

¶ §

Yummy

Colin Firth die danst en zingt? I'm in!! En ga deze zomer zéker ook op West End de musical kijken!

¶ §

Goedkoop

Ieder nadeel 'heb' inderdaad z'n voordeel, zo bedacht ik toen ik gisteren mijn credit card afschrift kreeg. Zo laag is 'ie in jaren niet geweest. Tsja, als je credit card gejat is, kun je hem ook niet gebruiken. En negen dagen nadat pin en credit card gejat (en intussen vervangen) waren, had ik de aanvaring met de tramrail. En thuiszitten is ook echt retegoedkoop. Gisteren besloot ik de eetdate met een vriendin te laten staan, zij het dat we bij mij in de straat in plaats van in de jordaan gingen eten. Maar halverwege het hoofdgerecht kon ik al niet meer. En na zes uur werken vandaag zit ik er volledig doorheen. Dus sociale dingen doe ik nog maar even niet. Het zuigt big time dit hele gebeuren, maar mijn volgende bankafschrift zie ik met plezier tegemoet!! ¶ §

Lief

Vriend F die zich al jaren begin december indekt dat hij m'n verjaardag half december gaat vergeten. Vriend F die door de week nooit wil afspreken omdat z'n werk hem dan zo opslokt. Vriend F die over het algemeen vindt dat men niet moet jammeren om een beetje pijn. Vriend F met wie ik vrijdag had geborreld voor ik onderuit ging. Die vriend heeft zojuist een groot boeket bloemen laten bezorgen met een 'beterschap' kaartje. En dus typ ik dit door een waas van tranen. Mijn minst attente vriend, die een groots attent gebaar maakt. Supersuper lief, en dat roert me flink. ¶ §

Auauau

Drie dagen rust (op een wandeling naar de Jordaan na) mocht niet baten. De knie wordt alleen maar erger en 's ochtends ben ik draaierig van de pijn. Toch maar eens naar de huisarts dus. En die oordeelde dat de knie ontstoken is. Het onderbeen is er zelfs ook dikker van. Dus nat verband en een antibiotica kuur. De lieve Indische apothekersmevrouw fluisterde me nog in dat de pil wel minder betrouwbaar is in combinatie met antibiotica. Met een grote grijns zei ik dat dat echt niet gaf. The least of my worries! ¶ §

Zo spreek je ze nooit....

....en zo verkeerde ik weer in het gezelschap van politieagenten vrijdagavond. De avond was zo goed begonnen. Picknicken in Westerpark aan de waterkant, bieren bij de Pilsvogel in de Pijp en dansen in Cantinero ter afsluiting. Aangeschoten fietste ik om half twee naar huis. En waar ik tot koninginnedag nooit in Adam gerold was, was ik tot vrijdag nog nooit gevallen doordat ik met m'n fiets in een tramrail kwam. Toch twee Amsterdamse folklore activiteiten, lijkt me. Met een aardige smak schoof ik over het asfalt om de hoek bij het Rembrandtsplein. Omstanders waren top: ze hielpen me naar een stoepje, fiets en tas werden in veiligheid gebracht, en in no time waren er tissues. En dus vier fietsagenten. De knie van m'n spijkerbroek was een grote rode vlek, en mijn handen en gezicht zaten onder het bloed. Ik dacht dat het wel ging, agent besloot een ambulance te bellen. Een vriendelijke broeder maakt m'n knie schoon, en off I went. Op de fiets naar huis.

De overige details zal ik weglaten maar gisterochtend werd ik wakker met twee zeer pijnlijke knieën die ik haast niet kan bewegen en een hele dikke vinger. En in die fase verkeer ik nog steeds. Dekbedovertrek is intussen gewassen en weer om het dekbed gegaan, dat lukt nog wel. En straks ga ik maar eens naar de stad lopen om mijn knieën soepel te krijgen. Mijn neus is rood en geschaaft en vertoont grote overeenkomsten met die van een clown. Eén goede kant zit aan dit geheel: ik voel me nu wel steeds meer een echte Amsterdammer.

¶ §

I'm thinking fate....or some guidance to write you

Zo begint een mailtje dat ik op Virtual Tourist (een reissite) krijg van ene Shelley. Ze legt uit dat ze eigenlijk tips wilde voor een hotel of B&B bij de cruise terminal, op steenworp afstand van mijn huis (waarvoor ik overigens nog een huurder zoek). Ze vervolgt...'but reading about you was just too interesting to ignore'. Nou vind ik mezelf ook buitengewoon interessant maar hoe haal je dat uit een profiel op een reiswebsite? En dan wordt ze wel megazweef. "so, let's address that first.  being a spiritual person, i was drawn to the fact that i, too, am a gypsy.  always have been and i have great stories to prove it.  second, when i spent a month living at my friend's in the Jordaan, i changed my name to [mijn voornaam], in honor of one of my favorite little girls in Germany.  when i was around 18-22 years old, i used to live by the Janis Joplin quote you cited. we have many common interests, including water...."  Hoewel een deel van mij benieuwd is naar haar 'great stories to prove it', laat ik het toch maar lekker. Op hotels.com moet ze ook weel een antwoord kunnen vinden. ¶ §

Signed, sealed, ....

....en als UPS (sorry ex-collega's) zijn werk heeft gedaan, delivered. Vanochtend heb ik getekend. Het contract, mijn fit & proper form, het leningsverzoek, belastingformulier, bankrekening aanvraag, credit card, you name it. Het relocation bureau heeft me benaderd om een afspraak te maken om appartementen te bekijken en binnenkort maken we een afspraak dat ze m'n spullen komen halen. Of 'm'n spullen'.....ik mag een magere 4 kubieke meter spullen mee. Maar goed. Het is nu echt. En als ik niet gaar was en alleen met krant en bladen op de bank zat, dan ging nu de Veuve open. Die laatste bewaar ik, inwendig vier ik. Het is echt. Ik ga werken bij een van de populairste werkgevers in de UK. In London. Halleluja. ¶ §

Blauw blauw

Ok, als ze ergens om een hoek staan om fietsers zonder licht te bekeuren, kan ik ze wel vervloeken. Maar m'n laatste drie ervaringen met de Amsterdamse politie zijn juist goed. Toen ik laatst op het Leidseplein (ik weet het, tacky, maar ik was met buitenlanders en het was vlak bij Melkweg) zat, kwam een politieteam folderen om tegen zakkenrollers te waarschuwen. Daarnaast hadden ze plattegrondjes van de stad mee voor de toeristen. Een sympathieke actie. Nadat ik gerold was, sprak ik met dubbele tong een agent aan, die me vriendelijk naar het politieburo verwees waar de baliemedewerkster erg vriendelijk met al die dronken beroofden omging. En toen ik vanavond in de Indische Buurt aangifte deed, was ik erg gecharmeerd van de agent. Zo vriendelijk, lief bijna. En terwijl hij m'n aangifte opnam, hadden we het over de onderbemanning, het slechte salaris (op z'n 18de in de horeca verdiende hij meer, zot natuurlijk) en of Man U of Chelsea nou moet winnen in Moskou. Hij wilde me bijna niet laten gaan zonder een aangiftemapje dat nergens te bekennen was. En nu maar hopen dat de inspanningen van de vriendelijke jongen worden beloond, en dat m'n portemonnee (of wat er van over is), weer bij de rechtmatige eigenaar terecht komt. Moi.

¶ §

Lekker rustig

Met nog maar zeven weken te gaan op mijn werk, ben ik niet erg inzetbaar op projecten. Ik rond er eentje af (met een serie implementatieworkshops in zes landen, da's dan wel weer leuk), ga nog wat finance-trainingen voor non-financials verzorgen, en doe wat interne dingen. En ik kan dus op een dag als deze om twee uur van Den Haag naar huis rijden om de rest van de middag thuis met de balkondeuren open aan die interne dingen te werken. Heerlijk!! ¶ §

Sprekers

Allejezus wat heeft die Jet Bussemakers een naar kak-accent. Wat ze zegt, ontgaat me geheel, niet naar te luisteren. Dan het jonge meisje dat een gedicht voorlas en de dochter van Minco. Indrukwekkende sprekers, zoals de 4 mei herdenking betaamt. In de twee minuten stilte klonken hun woorden na in mijn hoofd. ¶ §

Mannetje

'Waar gaat dat mannetje naartoe'? vroeg de driejarige zoon van vriendin Inge gisteren. 'Dat mannetje' was ik. Met een jurk aan, en zeer vrouwelijke vormen. Misschien had het feit dat ik al op de grond met auto's had liggen spelen het verpest. Ik was een mannetje. Tot vanochtend. M'n naam kon hij niet uitspreken, maar ik was ineens wel 'meisje'. Gelukkig maar.

¶ §

Lief

"Can we invite you for dinner tonight? Elena will make some pasta con aubergine (If you want to take the risk ).", zo mailde vriend M me gistermiddag, de laatste opmerking doelend op het feit dat zijn Italiaanse vrouw naar eigen zeggen slechts twee gerechten enigszins kan maken (pasta met aubergine en pasta met broccoli......schande!). Sinds M&E op Sporenburg zijn komen wonen, ontbijt ik geregeld bij ze. Volgens E moet ze me wel uitnodigen, anders maakt M geen Duitse kwarkpannenkoekjes. Ik laat me graag gebruiken.  Gisteren was de uitnodiging extra lief omdat M wist dat ik gerold was. Hij had zelfs nog €50 voor me gepind die ik na het eten mee naar huis nam. Zodat ik in ieder geval genoeg geld heb voor benzine om straks naar Grunn te rijden.  Anders dan een liefde voor literatuur en lezen hebben we weinig gemeen, deze mensenrechtenspecialist bij AzG en promovendus op gebied van plasmonix (iets natuurkundigs) en ik. Maar ergens om hebben we elkaar gevonden. En lieve vrienden heb je nooit genoeg.
¶ §

Rare dag

Na een rustige k-nacht, begon m'n koninginnedag helemaal prima. Een domper was het sms'je van Vicky's vent dat ze niet mee zouden gaan op de boot omdat Vicky's moeder erg achteruit was gegaan en ze naar Liverpool gingen. Enige uren later kwam het volgende sms'je. Ze waren nog op schiphol en haar moeder was intussen overleden. Hoe hard we ook feestten op de boot, degenen van ons die met V bevriend zijn, bleven een dubbel gevoel houden. 

En zo waren er meer highs and lows. Dat ik gerold ben is een dikke vette low, maar dat een vriendje daarna gelijk bier voor me ging halen en zijn vriend me een pakje peuken gaf (één fag was voldoende geweest, maar het was lief!) was dan wel weer een high.

Een spontaan etentje met m'n broer en gezelschap, voor hij morgen weer naar de US vertrekt, was een high. Het ruziënde stel in de tram naar huis een low. Met name omdat hij een semislapend kind op schoot had, en zij schreeuwde en hem in het gezicht sloeg waar dat arme kind dus bij was.

Al met al kijk ik dus terug op een rare dag. Met veel fijne momenten en wat tranen. Nu een fry up om de kater te verdrijven en de eerste mei dag kan beginnen.