¶ §

Memories

Vanavond heb ik een etentje in een Indiaas restaurant. Ben niet topfit, en zal thee in plaats van biertjes drinken, maar ik ga wel. Wel raar. De vorige keer dat ik in dit restaurant was, was de glimlach niet van m'n gezicht te krijgen. Die ochtend had Al een taxi van mijn huis naar het zijne genomen. Hoorde ik van een van z'n collega's dat hij de hele dag liep te grijnzen. Pakte ik na het eten de tram naar Al's huis om lekker tegen hem aan te kruipen. Om samen te slapen, en 's ochtends hand in hand de rivierenbuurt in te lopen voor het ontbijt. Om elkaar de rest van die dag nog te sms-en hoe leuk het was geweest. Vanavond ga ik net zo'n leuke avond hebben. Maar zonder die glimlach. En zonder het vooruitzicht dat ik toen had. En hoewel ik me het gros van de tijd goed voel bij deze situatie, komt er nu en dan een dipje. Nu, bijvoorbeeld. Een dipje dat wordt versterkt door het vreselijke 'piep'-nummer van de Pussycat Dolls dat ik nu op de radio hoor, en waar we in Dublin zo lekker op dansten. Maar morgen is het dipje weer over, dat weet ik ook wel weer. ¶ §

Kort

En toen had ik kort haar....

Ken je dat? Te ziek om te werken, te fit om in bed te liggen? Wat doe je dan? Dan kijk je DVD's, ruim je wat paperassen op, en loop je bij de kapper binnen of er misschien een gaatje is. Dat gaatje was er. ¶ §

Hokjes denken

Hokjesdenken is al vaak aan de orde geweest in blogland. Ik ben niet zo van de hokjes. Behalve de leuke hokjes. Gisteren werd ik per email in het hokje 'Liverpool Football Club Appreciation Society' gestopt. Kennis Sat, een van de drie poms met wie ik laatst op zondag Arsenal-Liverpool had gekeken, vond het tijd voor een herhaling van deze avond. En als lid van de LFCAS moest ik daar natuurlijk bij zijn. Dit hokje mag van mij. ¶ §

Boohoo too

Ik mistte het etentje met de klant gisteren (met kookworkshop), ik mis het Franse dinertje vanavond. Please please, ik wil me beter voelen morgenavond voor het Indiase etentje van de Leuke Engelsman. Vanavond kan ik niet hardlopen, baal baal, hopelijk zaterdag wel weer. En ik dacht de griepgolf te kunnen verslaan met veel rust, veel vis en groentes eten en drie keer per week sporten. Niet dus. Klant-collega belde me vanavond en drukte me op het hart morgen thuis te blijven, tenzij ik me echt helemaal 100% zou voelen. Thuis blijven dus, verwacht ik. Als morgen om 6am de wekker gaat, besluit ik wel definitief. Stomme golf. ¶ §

Boohoo

Zielig in bed. Liep ik al een paar dagen met hoofdpijn en maar heel weinig energie, gisteren was het klaar. Op. Vandaag werd ik wakker met zo'n koppijn en algeheel nietlekkerzijn dat ik me maar ziek heb gemeld. Baal baal. Zit nog in m'n proeftijd verdorie. Maar op en neer naar Rotterdam rjden om daar slimme dingen te roepen over cijfers, dat gaat vandaag even niet. Na een kopje thee hobbel ik dus nu m'n bed maar weer in. Zwelgend in zelfmedelijden. ¶ §

Toppunt van dom

Ik heb een domme dag:

- jezelf een email sturen (van werk naar klantadres, voor jullie denken dat ik schizofreen ben geworden) en 30 seconden later verbaasd zijn als je computer 'piep' zegt;
- je afvragen waarom de buurman steeds op de muur tikt, om dan te bedenken dat je je sms-toon in een kloptoon had veranderd;
- aantekeningen die je écht nodig hebt op kantoor laten liggen;
- de olijven op tafel zetten en naar de wc gaan terwijl er een tijger in je huis rondloopt. Vettige boel.

Update: Maar niet zo dom als de piloot van Ryan Air die in Derry moest landen, maar dat op een vliegveld verderop deed! ¶ §

RSI enzo

Om vervelende werkgerelateerde lichamelijke problemen te voorkomen, sta ik geregeld even op om koffie te halen, loop ik vaak naar mensen toe in plaats van alles op de mail te gooien, en wissel ik waar mogelijk computergebruik af met andere dingen. Lukt niet altijd. Soms moet je gewoon even keihard doorwerken achter je laptop. Vandaag was zo'n dag. Uren zat ik achter m'n excelsheets. Mag niet van het mannetje in mijn computer. Het mannetje in mijn computer vertelt mij wanneer ik pauze moet houden en hoe lang. Ik gooi het mannetje om en werk door. Een half uur later vindt het mannetje dat ik oefeningen moet doen, en staan er plaatjes met oefeningen op m'n scherm. Ik duw zowel het mannetje als z'n oefeningen-vrienden omver. Onderin beeld wordt het mannetje een beetje gelig. In de loop van de dag ging het mannetje steeds minder blij kijken. Het mannetje werd oranje. Toen donkeroranje. En nu kijkt een donkerrood mannetje me heel boos aan. En ik krijg het mannetje niet weg. Dus in plaats van me te focussen op een probleem in een spreadsheet, zit ik me vertwijfeld af te vragen hoe ik het mannetje weer tevreden stel. De voorlopige oplossing: een computerpauze op de werklaptop en ondertussen loggen op m'n prive-laptop. Lekker puh. Slimmer dan het mannetje. ¶ §

Vreemd

Dit dorp vind ik het mooiste dorp van Nederland. Ik kijk en luister enorm graag naar Dalziel en Pascoe. Maar die twee gecombineerd? Nah. Laat maar.

Update: m'n oude huis én de bloemenstal waar ik tegenwoordig kom op de BBC. Grappig! ¶ §

Werktijden

Email van de facility manager over de openingstijden van kantoor tijdens de feestdagen:
1e Paasdag gehele dag gesloten
2e Paasdag open vanaf 8.00 uur (i.p.v. 6.00 uur)
Koninginnedag normale weekendopening (10.00 tot 19.00 uur)
Hemelvaartsdag normale openingstijden
1e Pinksterdag gehele dag gesloten
2e Pinksterdag open vanaf 8.00 uur (i.p.v. 6.00 uur)

Whahaha! Net zoals ik nog nooit om 6am op kantoor ben gekomen, was ik niet van plan op de feestdagen te gaan werken! Dat deed ik als jonge ambitieuze pup en nu lekker niet meer. ¶ §

Gezellig

De meeste van mijn buitenlandse vrienden wonen in het buitenland. Sommigen woonden hier, en zijn weer vertrokken, anderen hebben nooit hier gewoond. Met hen doe ik andere dingen dan met m'n nederlandse vrienden. Die krijg ik zelden zo gek op zondag in de kroeg een rugbywedstrijd te bekijken. Of op een mooie zaterdag langs de Vecht te gaan fietsen. Dingen die ik met buitenlanders wel doe. Via via belandde ik in november op een borrel vol buitenlanders. Van een soort activiteitengroep op initiatief van een Nederlands meisje dat in Frisco had gewoond. Via een website meld je je aan voor borrels, etentjes, vrijwilligerswerk, stapavonden, chick flick nights, X-box-wedstrijden en pokeravonden. Met mensen uit de hele wereld. PhD students, au pairs, veel bank-expats, geremigreerde Nederlanders en nog veel meer.

Die borrel was een beetje eng. Een 'johnny-no-friends' borrel noemde een vriend het. Maar de nieuwsgierigheid won het van de verlegenheid. En ik had een superavond. Een Indiaas etentje volgde, en na m'n vakantie nog enkele avonden (ik blijk een duidelijke voorkeur voor eet- en drinkgerelateerde activiteiten te hebben). Met de Leuke Engelsman bleek ik het uren over cricket en Sydney te kunnen hebben. Met Liverpool-chick Vicky en twee engelsmannen dronk ik te veel op een spontane zondagavond (met een vervolg aanstaande zaterdag). Over de Six Nations raak ik niet uitgepraat, rugbyliefhebbers te over in deze groep. Een Italiaanse naast wie ik bij een etentje aan tafel zit, vertelt me alles over haar periode in Afrika voor AzG. Met een Ozzie wissel ik cricketfeitjes uit als we eigenlijk zouden moeten werken. Zondag organiseer ik zelf iets: met twintig man krijgen we een rondleiding op de Oostelijke Eilanden waar ik al zes jaar met zoveel plezier woon. Leuk, deze nieuwe aanvulling op mijn leven! ¶ §

Slechte verhalen

Al eens eerder schreef ik over collega E, die ik nog uit Groningen ken. Z'n broer ken ik eveneens en over z'n vader doen de wildste verhalen de ronde. Vandaag hoorde ik van een andere collega dat E een beetje wit om z'n neus werd toen hij hoorde dat ik in dienst zou komen. E was bang voor de slechte verhalen die ik over hem zou kunnen vertellen. Niet dat ik dat had gedaan overigens, what happened in Groningen, stays in Groningen. Maar het mooie is: ik weet ze niet eens meer! E was schijnbaar zo benauwd dat ik deze slechte verhalen de organisatie in zou brengen, dat hij ze zelf maar heeft verteld. In geuren en kleuren. Aldus een andere collega. Die weigert mijn geheugen op te frissen met deze verhalen. En ik pieker me dus al uren suf wat voor slechte verhalen er over E zijn. En vooral: of ik er een rol in speel... ¶ §

'Ik vind je leuk, heel leuk'

Ik ben in de sportschool en hij heeft me net in kleermakerszit gezet en is tegen me aan gaan leunen om met z'n gewicht m'n rug los te maken. Z'n arm iets te lang langs m'n gezicht, z'n hart kan ik horen kloppen zo dichtbij me zit hij. Ik bekijk hem ineens met hele andere ogen. Hij is ineens een aantrekkelijke man geworden. Nadat hij is opgestaan, sta ik ook op. Ik wil de sportschool uitlopen als hij zegt: 'Kom heel even hier'. Nieuwsgierig naar wat hij te zeggen heeft, loop ik naar hem toe. 'Ik vind je leuk', zegt hij. 'Heel leuk.' Ik voel me warm van binnen worden en ietwat verward. Naast Al en de Leuke Engelsman nóg een leuke man in m'n leven? M'n rug doet een beetje pijn en ik leg m'n hand in m'n onderrug. Niet zo raar dat 'ie een beetje pijn doet. Ik ben in een ongemakkelijke positie in slaap gevallen op de bank. Om vervolgens te dromen over één van m'n hardlooptrainers! Wtf??? ¶ §

Geniet

De zon schijnt op het balkon. Tulpen op tafel, narcissen op tafel en op het balkon. De balkondeur open voor de frisse lucht. Kranten van de afgelopen week. Chandler die met een speelgoedmuis over het kleed heen en weer rolt. Het kan me even niet schelen dat m'n benen zeer doen, dat er een enorme to-do-stapel op de bank ligt, dat ik eigenlijk m'n slaapkamer zou moeten opruimen. Ik geniet gewoon lekker van deze zondagochtend. ¶ §

Waardeloos

Man, wat voel ik me zielig. De hele week had ik last van de drinkmarathon van zaterdag en vanochtend bleek hoe zeer mijn lichaam nog worstelde. Na twee minuten opwarmen tijdens de hardlooptraining was ik al buiten adem. De intervaltraining heb ik volgehouden, maar wel door twee wandelintervalletjes in te voegen. Tijdens de cool down moest ik van de trainer gaan zitten, zo wit was ik. Erg, hoe een week na dato ik dus gewoon nog helemaal niet bijgekomen ben. Al sms'te gisteren dat hij een cold voelde komen. Please, please, voor mij geen griep ofzo! Laat dit alsjeblieft alleen de naweeen van het weekend zijn. ¶ §

Jack

Als ik bij vriend J binnenkom, klinkt Jack Johnson me al tegemoet. We kletsen wat, en F merkt op dat zijn concert vanavond is. Damn, denk ik. Het concert dat ik mis. Het tweede concert dat ik mis. Weer geen kaartjes. Ik denk ietwat jaloers aan broerlief die er wel is. Even later gaat de telefoon. Jack Johnson. Nou ja. Niet dat hij belde natuurlijk (dat was wel een briljant verhaal geweest trouwens!) maar z'n stem. En muziek. Broerlief laat me meegenieten. In de tram naar huis bellen we elkaar nog een paar keer. En zo was ik er toch een beetje bij. ¶ §

Spijbelen

Volgens mij heb ik op school nooit gespijbeld, hoogstens me weleens onterecht ziekgemeld. Maar spijbelen als je werkt heeft toch echt z'n charme. Toen ik in Den Haag werkte, werkte ik op donderdag thuis. En als ik dan al heel hard en veel had gewerkt eerder die week, ging ik geregeld lunchen met een vriendje dat op het Rokin werkt. Toen ik in Amsterdam een enorme rotbaan had, besteedde ik m'n thuiswerkdag geregeld voor een deel op het balkon in bikini. Om dan desnoods 's avonds nog een paar uur te werken, maar dan had ik toch mooi die zonuren meegepakt.

Nu ben ik een drukke consultant. Als ik thuis werk, wordt er gewerkt. Je kunt de klant geen uren in rekening brengen die je op het balkon hebt doorgebracht met de krant. Maar gisteren zag ik toch mijn spijbelkans schoon. 's Ochtends moest ik in 010 zijn, 's middags in de Meervaart voor een bijeenkomst. Ruim op tijd reed ik hier weg. N-wegen door dorpjes om vlak voor Hoofddorp de A4 op te komen. Pittoreske rijen bomen in een bleek zonnetje. Sloten, kerken, fietsende schoolkinderen. Ik genoot. Bij de Hema in Osdorp (echt, wat een bedroevend winkelcentrum....) at ik een broodje tussen de bejaarden en spijbelende pubers. Hoor ik op m'n 31ste toch nog bij de spijbelaars. ¶ §

Fris

Vanavond maar eens even m'n kleren opgeruimd en in de was gegooid. De kleren die ik in Dublin aan had, hebben meer kroeg dan buitenlucht gezien. En toch ruiken ze fris! Tot mijn grote verbazing ben ik dit weekend voorstander geworden van een rookverbod in kroegen zoals in Ierland en Italië. Een restaurant-rook-verbod was ik altijd al voorstander van, maar niet-roken in kroegen leek me altijd vreselijk. Tot nu dus. Je rookt zo weinig dat je je stukken beter voelt de volgende dag en alles ruikt fris. Wanneer gaan wij? ¶ §

Terug

Een jaar ofzo geleden logde ik eens over vriendin R. De avond voor ik naar Sydney vertrok zat ik met haar in Carré, en daarna heb ik haar nooit meer gezien. Bijna vier jaar alweer. Toen ik een klein jaar na die avond terugkwam, ging het ontzettend slecht met R. Ze wilde niemand buiten haar familie zien, belde elke afspraak af en nam op enig moment ook de telefoon niet meer op. Ze was heel erg paranoide geworden maar vond dat er niet zoveel aan de hand was en dat ze er met haar familie wel uitkwam. Met enkele vrienden besprak ik wat te doen, maar geen van allen wisten we het. Uiteindelijk hebben we allemaal haar wens gerespecteerd haar met rust te laten, maar haar wel laten weten dat de deur altijd open stond.

Net check ik op m'n werk even m'n yahoo mail. Een mailtje van R. Dat ze een rottijd achter de rug heeft maar dat het beter gaat. Hoe het met mij gaat. Ik vind het zo fijn van haar te horen! Hopelijk kunnen we elkaar binnenkort weer zien. Even de afgelopen drie jaar bijpraten en dan weer vooruitkijken. ¶ §

The next sass & bide

''We'll be the next sass & bide", sms't Caroline vanuit Sydney. Voortdurend krijg ik complimenten voor de tas en top die ik met haar bij haar vriendin Tann kocht. Twee ultrastylish dames, die deze week besloten samen in business te gaan. Ik heb het lef niet om ondernemer te worden, maar ben stiekem wel jaloers op Caro die dat wel heeft. Maar vooral enorm blij voor d'r. Niet meer terug naar een 9-5 baan in een of andere multinational maar d'r hart volgen en iets met haar stijltalent en creativiteit doen. Ik geloof er wel in, deze twee vrouwen. Dus als je over een paar jaar in de Elle een Car & Tann ziet staan: ik heb het voorspeld! ¶ §

Drie jaar

Drie jaar geleden. Ik weet het nog precies. Elwood, Melbourne, logerend bij oud-collega Glen. Volgens de lokale kranten en zenders stond een oorlog nu echt te gebeuren. Een paar weken hiervoor was in Sydney een demonstratie van 200,000 man ofzo geweest. Waanzinnig indrukwekkend. In St Kilda, de jonge wijk van Melbourne, waren de ramen van sommige restaurants beschilderd met No War. Australië zou troepen leveren, zeer tegen de wil van de bevolking.

De dag voor ik Melbourne verliet om in een paar dagen naar Adelaide te reizen, brak de oorlog uit. Een paar uur tv bij Glen was alles wat ik tot Adelaide meekreeg van de oorlog. In Adelaide kocht ik gelijk een krant. Een Australische journalist was omgekomen, en dat was het nieuws van de dag. Een dag of vier was ik 'bij', waarna ik een week door de red desert naar Uluru en Alice Springs reisde. Een week geen internet, kranten en tv. Of de wereld wel of niet in brand stond, bleef voor mij onduidelijk.

Juni 2003 kwam ik terug in Nederland. Met een compleet verknipt beeld van de Iraakse invasie. Dat van de Amerikaans-Australische oorlog tegen Irak. Waar niet de Europeanen, maar de Ozzies de belangrijkste speler naast de VS waren. Waar de beelden van de Iraakse minister die in een trillende studio volhield dat er niets aan de hand was, geheel aan me voorbijgegaan waren. Heel raar. Zo'n belangrijk stuk geschiedenis grotendeels gemist. Alsof ik in een Big Brother huis had gezeten, zo voelde het een beetje. Drie jaar later stemt het nieuws me droevig. Drie jaar....veel bereikt, maar tegelijk zo weinig. ¶ §

Strak?

Zou je van zeven keer hardlopen in twee weken echt al een strakkere kont krijgen of heb ik het Paddy's Day thema (wishful thinking) te hard op me in laten werken (of ingedronken, zo je wilt)? ¶ §

Flash backs

De chocolade roos met Love You die ik van Al's kid brother (21 jaar) kreeg, net als de drie andere vrouwen in het gezelschap.

Bij de controle op het vliegveld vertellen dat je eens je laarzen uit moest doen en gatensokken aan had, om twee minuten later je laarzen te moeten uittrekken en te ontdekken dat je dezelfde gatensokken aan hebt. Onder een rok.

De wekker van Ciar's huisgenoot die naast mijn oor elk half uur schreeuwde hoe laat het was (tot ik de batterijen eruit trok).

Drie vrouwen in bikini's tijdens de parade. Het vroor.

Vriend Tom in touch met zijn vrouwelijke kant toen hij de halve avond in de club met mijn tasje liep.

Al's moeder die Total Eclipse of the Heart begon te zingen.

De Markense muziekvereniging die klapte toen het vliegtuig landde.

Too much information-verhalen van Al's zus. Die stiekem natuurlijk wel leuk zijn.

De taxichauffeur die het écht niet vond kunnen dat ik om 3 am al naar huis ging, maar vervolgens best impressed was toen ik vertelde dat ik er een 15-hour-bender op had zitten.

Niet leuk, maar ook Ierland: de te jonge, te stonede, te dronken moeder met peuter in de bus. ¶ §

Brak

Oeh, wat ben ik nog brak. In de file opperste concentratie om niet weg te dommelen. De simpelste optelling gaat mis. Je ziet het niet aan me gelukkig maar ik heb het even heel zwaar vanochtend! Ben niet de enige, Al zit er net zo bij sms'te hij, en Ciaran zag er ook tegenop vandaag weer voor de klas te moeten staan. Ik ben heel even jaloers op de drie studentes die meewaren en die pas om 11 uur iets hoeven vandaag. Ik had gehoopt dat de Sunday roast van gistermiddag de brakheid zou verdrijven, maar helaas. Hier helpen geen mushy peas, steak, roast potatoes en vier verse groenten aan. Tijd voor m'n vijfde kopje koffie. Misschien dat dat helpt. ¶ §

Paddy - the sequel

'You sort him out, you're his girlfriend', aldus Steve, een van Al's (ik ben het ge-paddy zat) beste vrienden. Al had hem niet verteld dat dat niet meer zo was. Drie pubs, een restaurant en twee clubs verder probeert een jongen met me te dansen. Al loopt naar hem toe met een 'Sorry, but she's my girlfriend'. Schijnbaar weet Al het zelf ook niet. En niet weten is ook weten: namelijk dat het er niet is. Van 12 uur 's middags tot drie uur 's nachts met z'n tienen gedronken, gelachen en gedanst. In de club waar we eindigden, kon Al niet van me afblijven. Iets is er nog, ook bij hem. Z'n beste vriendin vroeg wat ik nou voor hem voelde. Ik zei dat Ciaran Al 'larger than life' had gevonden, en dat dat het opsomt voor me. Maar zoals ik schreef, omstandigheden zijn niet veranderd. Hoe verder? Ik weet het niet. Over een maand een Dublin-reunietje is het plan van de dames die mee waren. Lijkt me leuk. Al wil met me een weekend naar Groningen, zegt 'ie. Maar dat gaat er niet van komen, hij wil wel maar doet niet als het erop aan komt. Dat weet ik, en het maakt me niet meer verdrietig. Ik heb genoten van dit weekend. Van door Dublin lopen met Ciaran, van Al's gezelschap, van dat van zijn vrienden en siblings, en van het afscheidsdiner dat zijn moeder vanmiddag voor ons kookte. ¶ §

Het is koud!

Oh, wat is Dublin koud! Maar het is top. Net in no time een vermogen uitgegeven op de lingerie afdeling van M&S en nu maar even veilig loggen tot ik weer ' moet melden' . Veel meer dan pubs heb ik niet gezien moet ik bekennen. Nou ja, en de Parade natuurlijk. Twee uur langs de kant staan te vernikkelen om dan wel vooraan te staan toen het begon. Erg leuk en vrolijk. We snapten alleen al die zeemeerminnen enzo niet, het thema was wishful thinking. Willen die mensen liever in Neptunus' rijk wonen? Na de Parade met Paddy en gang aan de Guiness gegaan. Ik steeg in zijn achting toen ik een Guiness bestelde, daalde vervolgens enorm toen ik zei dat het naar laurierdrop smaakte, en was 'the man' toen ik een tweede nam. Toen de bodem van het eerste glas in zicht kwam, begon ik het echt lekker te vinden. Vanochtend een half uur gerend in Ciarans buurt, en nu dus even winkelen en chillen. De me-time die ik altijd zo nodig heb. Zometeen Paddy's tour, eindigend in een kroeg om rugby te kijken, dus er zal nog wat Guiness volgen straks.

Wat Paddy betreft: dit is zo prima. Mijn vermoeden geen easy shag te zijn werd bevestigd toen bleek dat hij bij z'n familie logeerde. Zijn aanrakingen zijn intiem en een beetje verwarrend maar ik ben blij dat ik hem zie. Ik laat hem alle moeite doen om af te spreken, en volg. Ik weet waar ik aan toe ben, ik weet dat dit het weer was, maar hij is duidelijk blij me te zien en dat is wederzijds. Met z'n (Nederlandse) vrienden klikt het, en ik geloof dat Life absoluut gelijk had toen ze zij dat hem zien goed voor het ontmissen zou zijn. Kan me niet voorstellen dat hier nog verdriet op volgt. Het is goed zo. ¶ §

Feitjes

Mijn hoofd zit vol nutteloze feitjes. Ik Trivial Pursuit de gemiddelde tegenspeler eruit. Van elk land dat ik heb bereisd onthoud ik de grote steden, buurlanden en belangrijke politieke zaken. Over elk accounting issue heb ik wel een idee. Echt, ik weet best wel dingen.

Vragen stel ik voortdurend. Mezelf, anderen. Vaktechnisch, maatschappelijk, hoe werkt dit-of-dat? Nu en dan kom ik de Intermediair vragenrubriek dingen tegen die ik me nu ook al jaren afvraag.

Maar waarom, oh waarom, heb ik nou nergens voldoende verstand van om zo'n vraag een keer te kunnen beantwoorden? Ik lees dat blad al 8 jaar. En Never, ever wist ik een antwoord! De dag dat ik dat kan, gaat de vlag uit. Dan heb ik écht ergens verstand van! ¶ §

Aaaargh!

'Hope to catch up in the Emerald Isle', besluit Paddy zijn email. Of het goed met me gaat, dat ik gelijk had eind januari toen ik voorspelde dat zijn weekenden doorhalen eerder nog zes maanden dan twee weken ging duren. Dat 'ie het leuk zou vinden als ik zaterdag met z'n Paddy-tour-of-Dublin meeging. Wat moet ik hier nou mee? Ik was bijna geslaagd in het ontmissen. Zag er zelfs al iets minder tegenop hem morgen te zien. Word blij van alle emailtjes die ik van de Leuke Engelsman krijg. En dan, één zo'n mailtje, en ik loop trillend en met tranen in m'n ogen het pand uit. Rotvent. Had even anderhalve maand geleden de dialoog open gehouden. ¶ §

Poser

Als een volleerd model draaide ik naar links, naar rechts, hoofd getild, hoofd voorover, verleidelijk, brutaal, glimlachend, schaterlachend, wat de fotograaf maar wilde. Ik ben erg benieuwd naar het resultaat. Verder kwam in de cursus voortdurend het belang van een goede work-life balance naar voren. No probs: het is zes uur, ik ben thuis en heb zelfs al een half uurtje hard gelopen. Morgen naar de klant, donderdag en vrijdag vrij voor Dublin. Prima balans deze week! ¶ §

Overleefd

Het was een beetje moeilijk, maar ik ben dag één van de introductie doorgekomen. Zonder knikkebollen, gapen of ander blijk van mietje-met-kater. Wel was ik blij dat ik om elf uur m'n eigen bed in rolde: de meeste collega's zaten in een hotel en gingen daar nog hard aan de drank. Not me. Vandaag ben ik fit als een hoentje. En da's maar goed ook, want straks komt een fotograaf mijn proposal-foto's maken. Proposal foto's? Yep. Als we een proposal naar een klant sturen, doen we daar korte beschrijvingen van onszelf bij. Met professionele foto. Staat lekker gelikt. Ben benieuwd wat mijn staatsieportret gaat worden! ¶ §

Niet zo slim

Vijf pints murphys waren er vier teveel voor een zondagavond. Ik voel me een partij beroerd! En zometeen introductiecursus, niet slim. Zal ik bij het voorstelrondje maar gewoon zeggen 'Ik ben gypsy en ik ben brak'? Hebben we dat ook maar gehad.

Overigens, het was niet de yank met wie ik was gaan drinken. Twee engelsmannen en een engelse. Beter gezelschap met fatsoenlijk gevoel voor humor. Hoe aardig de yank ook was, mijn type humor heeft 'ie niet. En da's wel erg belangrijk. Zelfs voor een reboundman. ¶ §

Ik geef het op

Mijn planningsgenen zijn echt weg. Afgehaakt. Opgelost. Verschwunden. Had ik de yank beloofd vanmiddag met hem door te brengen, is er een belangrijke rugbywedstrijd. Stond wel in m'n agenda maar daar had ik natuurlijk niet gekeken. Dus de yank mag kiezen: of om half vier voor de tv, of een week of twee wachten. Sorry yank! ¶ §

Beeeeeeeeeeeeebs

Toch leuk, dat er op de dag van een derde logbabemeeting in de NRC gerefereerd wordt aan de tweede logbabemeeting. Door een internetslet die denkt dat wij onszelf veel te serieus nemen. Voor wie geen idee heeft waarover ik het heb: houd dat vooral zo. Je wilt het niet weten. Logsters, gezellig jullie allemaal (weer) gezien te hebben! ¶ §

Leesvoer

'Gedoe komt er toch: de zin en onzin van organisatieverandering'; 'Het heeft een doel maar mist richting - koers voor een beter functionerende overheid', Kwaliteitshandboek. En dan heb ik het nog niet eens over de stapel verzekeringsellende die ik nog moet lezen. En de post over de levensloopregeling die ik vandaag kreeg. Wie wilde er ook alweer bij een professionele organisatie met veel leermogelijkheden werken? O ja. Ik. En ik zal het weten ook! ¶ §

Laat maar

Sommige dingen hoef ik gewoon niet te weten.... ¶ §

Remi

Voor het eerst van m'n leven heeft een vent me gewoon alleen in een kroeg laten zitten! Stond niet op m'n 'Things to do before you're 40' lijstje, maar dan heb ik dat toch ook eens meegemaakt. Geen romantische date overigens. Ik zou even met een recruitmentbureauman lunchen. Even bijpraten enzo. In Het Kalfje in Amsterdam. Waar ik keurig op de afgesproken tijd zat. Om enige tijd later een telefoontje te krijgen van een collega bij de klant in Rotterdam. Dat er een kerel voor me was. De sufferd was in al zijn enthousiasme (zijn woorden) naar de klant gereden om met me te lunchen. En helemaal vergeten dat we relaxed aan de Amstel zouden gaan zitten. Enne....waar ik enige logjes terug nog over mijn gemiscommuniceer schreef: dit keer was het toch echt zijn fout. In de mails stond het goed. Mannen... ¶ §

Nengels

Collega aan de telefoon: 'First of all, there is no dekschuit. And second, there are bouwvakkers working there at the moment'. En dit ging zo nog even door. Best een geestig begin van de morgen. Ultieme luiheid van iemand die van z'n 2de tot z'n 18de in het buitenland heeft gewoond en dus echt wel heel erg goed Engels spreekt? ¶ §

Als je later groot bent

Bij Kaat las ik over jeugddromen. Over wat je wilde worden vroeger. Voor zover ik me kan herinneren, heb ik nooit juf, stewardess of actrice willen worden zoals veel meisjes. Het eerste wat ik me kan herinneren was maatschappelijk werkster. Onze buurvrouw was dat, en het leek me een mooi beroep. Toen m'n dansen wat serieuzer werd, besloot ik dat ik het musicalvak in wilde. Kleinkunstacademie dus. Tot ik tijdens mijn vakantiebaantje op de kerstafdeling van V&D J ontmoette. J was vijfdejaars economiestudent. Accountancy. Ik was een stuk jonger maar was erg van hem gecharmeerd. J ook van mij. En zo kwam ik weleens in zijn studentenhuis. Waar nog twee accountants-in-spe woonden. Op een avond hadden ze het over levensverzekeringswiskunde. En dat deed het hem. Ik had intussen door dat ik nooit goed genoeg zou worden om beroepsmatig op het podium te belanden. In wiskunde was ik wel goed. En economie vond ik interessant. Dus besloot ik, 17 jaar oud, dat ik accountant wilde worden. Twee jaar later zat ik aan het eind van m'n eerste jaar bedrijfskunde en koos ik voor de accountancyspecialisatie. Een half jaar voor m'n afstuderen kwam ik bij zinnen. Vinker was niks voor mij. Ik wilde de financiële kant op. Maar controller, dát dus zeker niet! Om een lang verhaal kort te maken: ik werd controller en wist zeker dat ik nooit consultant wilde worden. Ik word dus steeds wat ik niet wil worden. Om er vervolgens erg gelukkig mee te zijn. Hoezo: 'Life is what happens to you while you're making other plans'? ¶ §

Whoopsy

Mooie sportkleren, mooi drafje, géén wijvenarmen (dit concept was me tot vandaag onbekend maar schijnbaar heb je wijvenarmen als je rent met de armen voor je lichaam ipv ernaast), nog geen rood hoofd, vrolijk neuriend, mooie lipgloss, natte en gladde stoep. En je dan nog nét staande kunnen houden als een enorm lekkere kerel je tegemoet rent. Au. ¶ §

Vergunning

In een tijdschrift las ik dat Meg Ryan ooit dankzij haar achternaam een acteursvergunning kreeg. En het zal misschien aan mij liggen, maar daar heb ik dus nooit van gehoord. Zou er dan ook een acteurslobby zijn die miljoenen dollars aan de politiek doneert? Moet je op een testpodium nu en dan acteren om te kijken of je nog goed genoeg bent om je vergunning te houden? Heb je in huis ook een acteervergunning nodig? En vanaf welke leeftijd zou je die mogen aanvragen? Wat zijn de boetes als je zonder vergunning acteert? Vanochtend in de file hielden de grote dingen des levens me niet bezig. De acteursvergunning wel. ¶ §

Piano, piano

Ik ben nogal een streber. Niet dat ik het erg vind om voor anderen onder te doen (nou ja, tot op zekere hoogte natuurlijk), maar ik wil altijd m'n eigen lat halen, en die ligt hoog. Dus heb ik mezelf er al meerdere malen aan moeten herinneren dat de 'deliverables' die ik aan het eind van mijn tijd bij deze klant moet afleveren, niet in twee weken er hoeven te liggen. En moet ik me er bewust bij neer leggen dat ik niet alles kan veranderen in twee maanden en met kleine stappen heel blij moet zijn. Toen ik als tiener danste, wilde ik zo snel mogelijk in de selectie van de balletschool. Iedere week moest het sneller, leniger, beter, zuiverder. Nu ik begin met hardlopen, is mijn doel een halve marathon over zeven maanden (een ergere streber zou waarschijnlijk voor die 42 kilometer gaan, maar ik heb nog wel enige realiteitszin). Na de training van zaterdag kregen we hardloophuiswerk mee. Totaal 12 minuten intervaltraining. Meer mocht echt niet, in verband met de belasting van je lichaam. Nou vind ik 12 minuten intervaltraining ook best vermoeiend, maar ik moet echt op de rem om te voorkomen dat ik gelijk drie avonden in het bos of over de eilanden ga hollen. Dus los van dat ik een topconditie zal opbouwen (I wish), de kilo's er vanaf vliegen (I wish) en mijn dijen superstrak worden (I wish), is dit wel een goede oefening in niet zo ver, hoog, lang, diep of snel mogelijk willen, denk ik. ¶ §

Brikkie

In de consultancy heb je een auto nodig om enigszins efficient klanten te kunnen bezoeken. Dus is bij ons een lease auto standaard onderdeel van je arbeidsvoorwaardenpakket. De Clio waarin ik me voortbeweeg is pas een jaar oud, ik zag dus af van een lease auto. Meewarrig wordt er door collega’s naar me geglimlacht. Een Clio, wat schattig. Eén collega glimlachte niet eens maar schaterlachte ronduit. Al jaren aas ik op een Audi A3. Of de kleinste BMW. Maar als ik dan uitreken wat me dat kost grijp ik snel weer terug op kleine of midden-auto’s. Zo niet het gros van mijn collega’s, er heerst hier een bijbetaalcultuur van heb-ik-jou-daar. Men rijdt en masse in dure auto’s. Op dit moment ben ik in onderhandeling met de lease-maatschappij om mijn Clio aan ze te verkopen (is voordeliger). Als dat lukt ben ik straks weer aan de lease auto. En de enige Clio-leaser van het bedrijf. Vol trots hoop ik de wat-lease-jij-vraag straks te beantwoorden met: ‘Een Clio.’ Lekker puh! ¶ §

Wow

Nee maar. Amsterdam (of mijn stadsdeel?) gaat met zijn tijd mee. Voor het eerst mocht ik een scherm aanraken. Wel jammer, ik kleurde zo graag hokjes in. ¶ §

Oud & nieuw

Een sms van een oud-collega-vriend die ik twee jaar niet heb gezien. Een email van een schoolvriendin die me via Hyves had getraceerd. Nog wat oude bekenden die me Hyven. Ineens komen mensen uit m'n 'verleden' weer in m'n leven. Ik ben heel slecht in afscheid nemen van vrienden. Hoewel, ik doe niet voor iedereen moeite meer. Sommige vrienden komen en gaan. Ook niks mis mee, ze horen dan bij een bepaalde periode van m'n leven. Met de oud-collega-vriend ga ik donderdag eten. We spraken elkaar ooit zoveel, jammer dat dat minder werd. En leuk dat ik dat sms'je kreeg. Met de school- en jeugdvriendin heb ik uitvoerig gemaild. Beide getrouwd en een baby. Ik vind het oprecht leuk van ze te horen en te lezen hoe het met ze gaat. Vriendschappen hoeven het niet opnieuw te worden. Maar dat je weer even contact hebt, voelt fijn. Net zoals het fijn voelt als vriendin S die ik pas een klein jaar ken, bij mij haar schoenen uittrekt en op de bank ploft. Dat vriendin L en ik elke dag even bellen om 'de dag door te nemen'. Dat ze me in die twee jaar zo goed heeft leren kennen dat ze me een spiegel voor kan houden en precies het goede kan zeggen, hoe confronterend soms ook. En dat She en vriendin M, met wie ik al 12 jaar bevriend ben, aan m'n stem horen hoe het met me gaat. En ik aan een half woord genoeg heb om precies te weten wat ze willen zeggen. Oude en nieuwe vrienden. Allebei belangrijk. ¶ §

Stemmen

Hoewel ik al sinds mijn achtiende op dezelfde partij stem (met wisselende gradaties van enthousiasme), deed ik uit nieuwsgierigheid de Stemwijzer voor de buurt waarin ik woon. En tot mijn schrik stond de partij waar ik een enorme afkeer van heb met stip bovenaan! Ik stem vrij links en dit kwam niet in de buurt van vrij links! Zelfs de kleine christelijke partijen kwamen dichterbij mijn ideeen dan de partij waarvan ik lid ben. Ik deed mijn beklag bij vriendin L, die precies hetzelfde had gehad. Ga ik mijn stemkeuze herzien? Nee, ik heb besloten dat de Stemwijzer niet deugt. Lekker eigenwijs. ¶ §

Jurken

Leuk hoor. Een Oscar voor Crash. Vond het een prachtige film. En de beste hoofdrollen, tsja, lekker voorspelbaar. Beste regisseur, ook voorspelbaar. Maar de jurken, die zijn als ieder jaar het hoogtepunt (and what was Felicity Huffman thinking?!). Ik verheug me nu al op de chick mags van maart. Lekker oppervlakkig plaatjes kijken! ¶ §

KNSM-man

Life beschreef de KNSM-man al eens. Toen we vandaag samen in de buurtkroeg zaten, was het me weer duidelijk. Dit stereotype bestaat echt. En ze kwamen net allemaal naar de buurtkroeg toen ik er ook zat. Was gisteren vergeten een Parool te kopen, dus besloot een uurtje voor onze afspraak vast naar de kroeg te gaan om de krant te lezen. Omringd door afkopende vaders. Die door de week hun kids te weinig zien en dan in het weekend die barbaren volstoppen met kleurstoffen en chocolademelk (was mijn kort-door-de-bocht-conclusie). Waardoor die qutkoters niet te houden zijn en schreeuwend rondjes gaan rennen in een te kleine kroeg. Waar ik de krant wilde lezen. Voor mij geen KNSM-man, zoveel is duidelijk. Gelukkig waren een klein uur later Life en ik de luidruchtigen. Maar hard lachen moet kunnen toch?! ¶ §

Dublin

Over twee weken ga ik naar Dublin. Ik heb er enorm veel zin in, ben nog nooit in Ierland geweest en daar moet nodig verandering in komen. Alleen.... In november was het plan een weekend met Paddy en twee vrienden in een hotel te kruipen. Ik was dan ook vriend Ciaran op gaan zoeken, maar had me ook erg verheugd op samen weg. En hoewel ik links en rechts wat date, is Paddy nog niet uit mijn systeem. Hem niet zien helpt om hem langzaam te 'verdrijven'. En dus zie ik er erg tegenop hem over twee weken op Schiphol te zien. Hem 'the cold shoulder' geven, lijkt me het verstandigst. Negeren kan ik normaalgesproken als de beste. Maar of dat in zijn geval ook zo is? Ik ben zo bang dat m'n gevoelens weer op de loop gaan als ik hem weer zie. Het goed bedoelde 'Hij is het niet waard' van vriendinnen is moeilijk in de praktijk te brengen. Ciaran komt me van het vliegtuig halen, dat is in ieder geval fijn. En ach. Met een beetje mazzel moet Paddy ook dit weer afzeggen om z'n werk. En kan deze muts hem verder ontmissen zonder onderbreking. ¶ §

Com-mu-ni-ce-ren

Ik miscommuniceer met mannen these days. De Italiaanse collega die ik op een feestje ontmoette, krijg ik maar niet aan het verstand gepeuterd dat ik wel op kantoor door de week, maar niet in de stad in het weekend met hem koffie wil drinken. Eens per week probeert 'ie het op de interne MSN. Met de Yank liep het zondag spaak doordat we zo vaag waren geweest over het tijdstip, dat hij eind pm en ik eind am had bedoeld, en zijn verhuizen en mijn eten met vrienden zorgden dat we elkaar dus misliepen. En de Leuke Engelsman belde net, nadat ik om half vier zijn voicemail had ingesproken. Hij dacht dat ik na vieren pas in town zou zijn en was verbaasd geweest dat ik maar niet belde nadat hij tegen vieren uit bad was gekomen. Om een uur geleden te ontdekken dat ik dus wel gebeld had. En de Leuke Engelsman is dan toch niet leuk genoeg om weer de kou voor in te gaan. Misschien moet ik maar eens wat nauwkeuriger zijn in mijn communicatie.... En niet alleen als het zakelijk geneuzel betreft dui-de-lijk zijn. Trouwens, waarom heb ik dit probleem met vrouwen niet? Als ik met vriendinnen afspreek, gaat het altijd goed! ¶ §

Bikkel

Dik een uur in de sneeuw en de zon gehupst, gehold, geskipt, gewandeld en nog rare hopsdingen gedaan waar ik geen woord voor weet. Wow wat lekker! En dat voor mij, voor wie de zaterdagochtenden met krant en koffies verkeerd heilig waren! Heb nu al zin in volgende week. ¶ §

Irritant

Ik ben erg nieuwsgierig. Tot 70% vind ik dat een goede eigenschap van mezelf, die laatste 30% maakt dat ik dingen wil weten die me niks aangaan. Maar goed. Die eigenschap heb ik nu eenmaal.

Vanmiddag had ik een conference call met de klant over een reorganisatie-rapportage in excel. De klant waarschuwde me de file niet aan iemand door te sturen omdat er vertrouwelijke informatie in stond over personen. In de verborgen sheets of cellen. En omdat ik dus zo irritant nieuwsgierig ben, heb ik daarna een kwartier besteed aan het zoeken van verborgen sheets of cellen. En niks gevonden. Grrrr. ¶ §

Weekend!

Even niet borrelen met kantoor maar lekker om vier uur naar huis. Schaatsen op tv, cricket op internet. M'n vierde week zit erop en de energie begint weer te komen. Mijn sociale leven de afgelopen weken was bedroevend. Bijna het hele weekend was nodig om bij te komen. Maar ik ben er weer bij. Al sta ik niet te jubelen dat de dag morgen begint met om half tien rondjes rennen in het Amsterdamse Bos. Maar ja, om op dag één al af te haken, is wat lafjes. Dus ik zal er staan! Het lekkere gevoel na afloop moet maar de beloning zijn. En niet daarna crashen op de bank, maar zangles en wat drinken met de Leuke Engelsman. 'Zijn' cricketteam speelt momenteel in India, de 'mijne' in Zuid-Afrika. Sportgesprekken in het vooruitzicht dus! ¶ §

D&D

Twee uur en twintig minuten. Gisteravond. Prachtig die sneeuw, maar ik vond het laatste stuk echt eng. Geglibber en gezwalk. Met een fles wijn achter de kiezen had ik in een rechtere lijn kunnen rijden. Maar goed. Uiteindelijk was ik thuis. Ik zag me daar prompt mijn Clio de gracht insturen, maar nee.

En eindelijk heb ik een coach. Bij ons moet je als ervaren binnenkomer die zelf uitzoeken, in overleg met de consultant die HR erbij doet. En ik wist eigenlijk na een week al wie ik wilde vragen. Maar stom genoeg, voelde ik een enorme drempel. Gisteren belde ik dan eindelijk de HR-consultant met de mededeling dat ik E graag als coach zou willen. Wat hij daarvan vond. Vandaag had ik een voicemail dat hij het een goed idee vond, en ook al met E had gesproken, die zich gevleid voelde en het graag wilde doen. Ik had me weer lekker druk gemaakt om niks. Bang om afgewezen door een potentiele coach is ook wel een beetje suf. Maar E en ik gaan 'way back'. Dagen brachten we samen in de UB door tijdens tentamenperiodes. Zijn broer zat bij mij op school, en E ook een jaartje. Hoeveel avonden we in de Engel hebben doorgebracht weet ik niet meer, maar het waren er nogal wat. En dan voelt een eventuele afwijzing blijkbaar toch persoonlijk. En dus was ik superblij dat E zo enthousiast zei dat hij het leuk vond mijn coach te worden vanavond. Iemand die ik respecteer, en bij wie ik me lekker voel, en die mij zeker gaat helpen om me verder te ontwikkelen.

En het andere goede nieuws had ik toen ik thuis kwam! Een brief van de verzekering dat ik bijna net zoveel voor m'n gejatte camera terug krijg als mijn nieuwe heeft gekost. Fijn!