¶ §

Ikke

Onlangs deed ik een persoonlijkheidstest, voor mijn werk. Om te kijken wat onze communicatiestijlen zijn en welke stijlen we als groep in ons midden hebben (onze hoofdstijl blijkt ‘gezellig’ te zijn). En welke juist niet. Ben je introvert of extravert? Mensgericht of zaakgericht? Vier kwadranten, en zowel je natuurlijke stijl (privé) als aangepaste stijl (werk) werd gemeten. Best interessant. Vanochtend hadden we de tweede team sessie over dit document.

Mijn beide stijlen liggen enorm dicht bij elkaar, oftwel, ik vertoon privé en zakelijk hetzelfde gedrag. Kost de minste energie, en dat merk ik. Ok, er was een burn out voor nodig, maar de effecten zijn er dan ook naar. Als ik verder mijn beschrijving moet geloven ben ik een ware Kofi Annan. Ik vind de goede punten wat overdreven (zo enorm diplomatiek ben ik niet, en bruggen bouwen doe ik ook niet de hele dag), net als ik het niet met al mijn verbeterpunten eens ben (hoezo, ik heb geen oog voor details?!). Maar toch leuk, zo’n dik rapport over jezelf. En leuk om je collega’s te leren kennen. Ik weet precies op welke dimensies mijn beoordelaar zit. En hij meldde nog dat hij ENTP-er is. Ik ga Life eens even inschakelen om over een paar maanden mijn beoordeling voor te bereiden, zij kan me vast vertellen hoe ik een ENTP-er om mijn vinger wind! ¶ §

Niks raars aan

Ok. Misschien was er wat veel expressie in mijn gezicht, was mijn mond wat ver open, en waren de handgebaren ietwat té, toen ik Because of You keihard meezong. Maar van een vrouw in een Clio verwacht je toch enig mutsengedrag? Waarom keek die lekkere vent die me inhaalde dan zo raar? ¶ §

Flow

Hier heb ik dus zoooooo'n hekel aan. Tiep je een enorm epistel. Druk je een keer op de verkeerde toets. Dag epistel.

In ieder geval: ik flow. Zo helder als de afgelopen dagen heb ik nog nooit gezien wat (en wie!) belangrijk voor me is. Zonder dat daaraan schokkende dingen vooraf zijn gegaan. Gewoon spontaan flowen. Dat u het even weet. ¶ §

Accenten

Achter me bij de kassa staan twee Zuidafrikanen. Ik luister naar hun gesprek. Niet zozeer uit nieuwsgierigheid alswel omdat ik het accent zo lekker vind. Niet alleen het Zuidafrikaanse (waarbij ik er overigens nog altijd niet achter ben hoe je hoort waar in dat land iemand vandaan komt). Heel veel accenten. Doorgaans hoor ik aan een Australier of hij uit Queensland, Victoria of New South Wales komt. Een Engelsman uit Liverpool, Birmingham, South London of Newcastle. Een Amerikaan van de oost kust of de west kust, al vind ik beide accenten meestal niet mooi. Niet-noordelingen haten het doorgaans, maar ik ben dol op het lichtgroningse accent van Joeri Mulder. Het zacht oosterse accent van twee meisjes met wie ik door de outback van Australië reisde. De leuke engelsman die ik af en toe zie, heeft een licht Indiase tongval. Als hij het telefoonboek voor zou lezen, had hij nog m'n aandacht. Ik vind het een sport te raden of iemand uit Dublin, Cork of Kerry komt. Het zachte Schots van een meisje dat in een hostel werkte waar ik sliep, kon ik uren naar luisteren.

Zelf ben ik ook niet accentloos. Volgens een vriendin heb ik altijd een noordelijke tongval als ik weer eens thuis-thuis ben geweest. Mijn basisaccent in m'n Engels is Iers, zo hoor ik vaak, maar als ik twee weken met een Zweedse heb opgetrokken, merk ik dat mijn accent op de hare begint te lijken. Na een week een hostelkamer met een Canadese te hebben gedeeld, klonk ik ineens Canadees. Buitenlanders die in de toeristenindustrie werken, herkennen mij meestal zo als Nederlandse. Dat accent zal ik nooit helemaal verliezen. Het Haarlemse ABN en queen's english? Ik vind het maar saai. Lang leve de accenten! ¶ §

Concert

Wat een superlekker concert gisteren! The Magic Numbers waren zowat het podium van Tivoli niet af te slaan. Loepzuiver, vol enthousiasme en liedjes waar ik blij van word.

Nu alleen snel m'n kop opleuken en de wallen wegpoetsen. Straks afgesproken met de Yank van twee weken geleden. Een beetje flatteus wil ik er wel uitzien, ook voor een eventuele rebound man. ¶ §

Lente in m'n hoofd

Gisteren was het winter bij mij. Ik was moe, voelde me verdrietig, was lusteloos. Kon zelfs Bob niets aan verbeteren. Zo niet vandaag. Om kwart over negen stond ik naast m'n bed. Thee, koffie verkeerd, sapje, nog een koffie, BBC Breakfast, Volkskrant. M'n humeur was stukken beter. Lopend de weekend boodschappen doen in plaats van met de Clio. Ijskoude handen, de wind (hard!) door m'n haar, twee zware tassen met sapjes, bladen, en Parool. Haal de NRC uit de bus, zet de rozen in vazen, ruim op en gooi de balkondeuren open. Dan maar koud. Het huis ruikt gelijk fris en zomers. Chandler nestelt zich in de zon op een van de vlonders. Ik installeer me op de bank en weet ineens niet meer waarom de wereld er gisteren zo somber uitzag. Vandaag is het lente in mn hoofd. ¶ §

Communicatie

Vriendin I en ik spreken al weken elkaars voicemail in. Geen moment bellen we elkaar als de ander in staat is ook op te nemen. Zo ook vandaag. Ik kom thuis van de appie (lopend, ernstig misleid door de blauwe lucht en zon, het is koud!!!), beluister mijn voicemail en hoor haar mooie stem met het licht duitse accent. "Hey Gypsy, I am in Rome", begint ze. Ok, Rome dus dit keer. Ze vervolgt dat ze maandag naar Milaan vliegt, volgende week nog even twee dagen in Amsterdam is en dan doorvliegt naar de US. Jacksonville, Florida, vermoed ik. Lekker warm. Maar dat ter zijde. Ze hoopt me half maart toch echt wel te zien, na de US-trip is ze weer een poosje gewoon hier, in elk geval in de weekenden. Ik bel haar terug op het Romeinse terras. Voicemail. Ik spreek in dat ik juist half maart een weekendje in Dublin zit maar haar erg graag wil zien. En dit doen we dus al weken. Maar er komt een moment dat we weer samen in de kroeg portjes gaan drinken. Of rosétjes, als het moment nog lang op zich laat wachten. Gelukkig ben ik best wel goed in voicemail- en sms-vriendschappen voor een poosje. Dan weet je in elk geval dat je aan elkaar denkt, en da's toch een beetje de kern van een vriendschap! ¶ §

Gooooooooooooud!

Vier jaar geleden reed ik op een avond van Houten naar huis na een afscheidsfeestje van een collega die weer naar Oz terug ging. Zou die jongen misschien wel nooit meer zien, dus ben tot het eind gebleven. Om vervolgend razendsnel naar huis te rijden voor de 10 kilometer van Jochem. Het was druk op de weg en ik ging het niet halen. De radio dan maar. En zo hoorde ik op de S114 Jochem het goud behalen. Schitterend vond ik het, had de rit helemaal kunnen visualiseren.

Vandaag reed ik om vier uur naar huis. Radio 1 aan om het schaatsen te volgen. Meerdere malen de neiging hem uit te zetten onderdrukt, zo enorm irritant en slecht vond ik de verslaggever. Maar toch blijven luisteren. Naar wat later bleek Bobs gouden rit te zijn.

Over vier jaar Vancouver. Ik zorg dat ik in de auto zit als onze jongens de 10 kilometer rijden! ¶ §

Mietje

Het is officieel. Ik ben een mietje. Twee avonden 'een uitje' (zoals mijn oma dat noemt) en je kunt me opvegen. En het waren nog laffe uitjes ook. Nationaal Ballet wordt toch bepaald geen nachtwerk. Marokkaanse etentje gisteren heb ik ook niet tot middernacht laten duren. En van die vijf minuten buikdanspoging kan ik toch niet zijn uitgeput. Nee, ik word gewoon een saaie muts. Nieuwe baan en forenzen blijken niet zo goed samen te gaan met een druk sociaal leven. Vanavond dus maar even me-time. Ik rij om vier uur hier weg, nestel me voor de televisie om de tien kilometer te zien, laat een rijsttafel aanrukken en doe verder he-le-maal niets. ¶ §

Au

De eerste bon is binnen. Stomme trajectcontroles! Ben benieuwd hoe veel er nog volgen.... ¶ §

Televisie

Ik twijfelde vandaag of ik via de nos website het schaatsen ging kijken. Zit ten slotte bij een klant en m'n uurtarief liegt er niet om. En hoewel ik heus geen tv-uren schrijf, staat het toch wat raar. Maar het was m'n lucky day. De enige met wie ik de kamer deelde was een andere extern. M'n director is net zo sportsminded als ik. En ik kon op de desktop de tv aan hebben en op de laptop doen alsof ik met een excel sheet aan het pielen was. Helemaal goed geregeld. Werk op tijd af, emails beantwoord, ik was er klaar voor. En dan zie ik ons buiten de medailles vallen. Ja, daaaaar had ik niet op gerekend! Morgen mogen de meiden. Zal wat sms troepen inschakelen voor de tijden. Schaatsen tijdens kantooruren, wie dat toch verzonnen heeft! ¶ §

Veer

Het was zeker verendag vandaag... Na twee weken van twijfel of ik hier wel iets voor elkaar ging krijgen (bij de klant, niet m'n werkgever) en of ik wel een goede consultant zou kunnen worden, werden vandaag alle twijfels weggenomen. 'Jemig jij bent goed!', zei m'n director meerdere malen. Ze is blij met me, vindt me daadkrachtig, en geeft me het volste vertrouwen. Ik ga vast weer twijfelen, maar dan lees ik dit logje nog maar eens. En hoewel ik m'n zelfvertrouwen niet kwijt was nadat de klojo die bij het vorige bedrijf mijn baas was me een bedrijfseconomisch risico noemde, is dit errug lekker om te horen. Vooral voor een rastwijfelaar-die-lat-altijd-te-hoog-legt als ik! ¶ §

Varen

Handig, handig, twee maanden voor Koninginnedag nog een boot proberen te regelen. Alle grotere bootverhuurders in de regio heb ik intussen wel aangeschreven maar eh....mocht iemand nog een particuliere verhuurder weten? Graag! Voor 20-60 mensen. ¶ §

En dat is twee!

¶ §

Wrak

Zo, wat word je soms met je neus op de feiten gedrukt. In het AMC liet broerlief me foto's van de auto en de railing zien. Dat ze er ongedeerd zijn uitgekomen is een groot geluk. Ik zag dat hij en z'n vriendin de film iedere keer opnieuw beleefden. En dat vooral m'n broertje zo bezig was met hoe het ook had kunnen aflopen. Na vier uur AMC bracht ik ze naar huis en dook ik m'n bed in. Uitgeput was ik. Want hoewel ik geen scherp beeld heb van het ongeluk, heb ik me wel met m'n broertje meegerealiseerd wat er had kunnen gebeuren. Hij is zo'n beetje de belangrijkste persoon in mijn leven. Ik zou gek van verdriet geworden zijn als dit anders was afgelopen. Laten die engeltjes die gisteren bij hen waren alsjeblieft nog vele jaren blijven. ¶ §

Telefoontje

Toen mijn vader in 2000 een erge hartstoornis had, was ik altijd bang voor telefoontjes. Toen het minder met hem ging toen ik in Sydney woonde, nam ik met een bonkend hart de telefoon op als deze op een raar tijdstip rinkelde. En juist als je het helemaal niet verwacht, als je lekker schaatsen zit te kijken, komt een naar telefoontje. Nou ja, naar, het is goed afgelopen. M'n broertje en z'n vriendin reden van Groningen naar Amsterdam en zijn in Friesland tegen de vangrail gereden en over de kop geslagen. De rustige stem van m'n vader maakt me kalm. En hoewel papa gelijk zei dat het goed met ze was, tril ik enorm. Mijn vrolijke bui is over. Ik ga zo naar het AMC waar ze met een taxi naartoe worden gebracht om even de nek van m'n schoonzusje te laten bekijken. Arme E en M. En oh, wat ben ik blij dat het rustig op de weg was, dat ze niet te hard reden, dat ze er onbeschadigd uitgekropen zijn. ¶ §

Muziekje

Hier word ik nou lekker vrolijk van: Kleintje Pils in Turijn. Als nu onze jongens ook nog goed schaatsen, dan zit ik huppend op de bank. En dan scheen de zon ook nog eens vandaag! ¶ §

Handig

Hmmm.... Wat was nou die handige plek waar ik de ketting voor Caroline had neergelegd? Die plek waar Chandler hem niet, en ik wel, zou kunnen vinden? Na een half uur denken en zoeken ben ik nog niets verder. En morgen moet er een pakje naar Sydney. ¶ §

Man

Op het feestje vorige week was er een Israeli die ontbijt voor me wilde maken, een Italiaan die vroeg of ik voor hem wilde koken en een Amerikaan die me begon te zoenen. Dat krijg je blijkbaar als je desinteresse uitstraalt. Best vleiend die aandacht. De leukste man mag me dan vergeten zijn, aandacht is toch lekker. Ik ben nooit van de rebound geweest (ben wel het ideale prebound meisje, maar da's een ander verhaal), maar daar lijkt verandering in te komen. De Amerikaan was leuk. Aardig. Gezellig. Lekker vaag. Reislustig. Een dag na ons kussen (ach ja, ik zoende terug), emailde hij me al. Dat hij me graag weer wilde zien. Gisteren had ik een borrel waar hij ook misschien heen zou gaan. Na een lange werkdag was hij om 11 uur dan eindelijk in de pub. Die ik een half uur daarvoor verlaten had. Vanavond zouden we allebei naar de Eighties Night hier in de buurt, maar ik mailde dat ik moe was en niet ga. Waarop hij me z'n telefoonnummer mailde en nogmaals zei me graag weer te willen zien. Z'n mailtjes zijn leuk. Hij is leuk. M'n hart is nog bezet maar m'n hoofd staat wel voor hem open. Zou ik voor het eerst van m'n leven in de rebound gaan? ¶ §

Ogen dicht

Ik ben er van overtuigd dat het belangrijk is dat mensen weten wat er gebeurt in de wereld. Oorlogen en vervolgingen zul je er niet mee voorkomen, maar als mensen vergeten wat de gevolgen zijn van misstanden in het verleden, en niet weten van het heden, zal er nooit iets veranderen. En zo lees ik een paar kranten, kijk ik het NOS journaal en het BBC News als ik thuis ben en sla ik af en toe een opinieblad open. Maar de laatste paar jaar merk ik dat ik steeds vaker de ogen wil sluiten. Gisteren las ik iets over gemartelde kinderen van Iraakse gevangen. Gemarteld om hun ouders tot een bekentenis te brengen, volgens dit bericht. Vandaag staan er stills in de krant van een uitzending van SBS, de Australische ' allochtonenzender' (grieks nieuws, chinees nieuws, pakistaans nieuws, italiaans nieuws, nederlandse films, you name it). Foto's van gemartelde mensen in de Abu Ghraib, net als enige jaren geleden zo uitvoerig in de pers waren. En om eerlijk te zijn....ik wil het niet weten. Ik word er onpasselijk en somber van. Steeds beter snap ik het KvK-liedje van vroeger: Als ik de baas zou zijn van het journaal. Soms zou ik echt willen dat het nieuws wat positiever was. Oogjes toe en snaveltjes dicht. Maar helaas, ik ben een slechte struisvogel. Ik blijf de dingen lezen, en ik blijf er droevig van worden. ¶ §

"Lezen"

Met een "Hier, heb je wat te doen in de auto" gooit collega G een serie CD's op m'n buro. De Da Vinci Code op vier CD's. Het ding schijnt de halve afdeling al door te zijn geweest. Nu heb ik het boek al lang gelezen, maar los daarvan. Naar een boek luisteren? Tuurlijk, als je hele slechte ogen ofzo hebt, of plat moet liggen ofzo, hartstikke handig. Maar ik wil bladzijden omslaan, het boek ruiken, een bladwijzer ertussen stoppen en de volgende dag hem weer openslaan. Niet doorklikken naar 1.30 uur ofzo. Ik hou het bij Radio 538. Fijne autoliedjes en niets-aan-de-hand gesprekken. Lezen doe ik thuis wel! ¶ §

D&D

"D&D = Desperate and Dateless. Let's not even pretend we have anything better to do on Valentine's Day than spend time with other D&D-members !", zo begon de uitnodiging van de leuke van-cricket-houdende Engelsman-met-de-mooie-indiase-naam. Engelsman die leuke reboundman zou kunnen zijn maar met wie ik voorlopig het maar op een cricket-mail-relatie houd. En hoewel ik zonder meer dateless ben, besloot ik niet naar dit feestje te gaan. Morgen om zeven uur weer in de auto en een drukke dag voor de boeg. Dus ging ik vanavond naar de gym, deed ik de afwas, en ga ik zo met een boek m'n bed in. De enige van wie ik een kaartje of desnoods een sms-je zou willen, liet uiteraard niets van zich horen. Fuqk valentine. Al vond ik mijn Singaporese collega wel erg schattig, die mij bij de koffie-automaat begroette met 'Happy Valentine, Gypsy'. ¶ §

RoodWitBlauw

Ben ik nou de enige die het nieuwe uit-tenue foeilelijk vindt? En zou Nike express een lelijk shirt hebben ontworpen omdat wij van die goede ervaringen met lelijke shirts hebben? Either way: de shirts ruiken naar haring en tulpen. Stom. ¶ §

Beetje verliefd

Niet nu hoor. Vroeger. Hoe oud ik was, weet ik niet precies meer, een jaar of twaalf denk ik. En verliefd op Gerard Kemkers. Als ik door de weilanden achter het huis van m'n ouders fietste, zag ik hem weleens skeeleren. Een echte topsporter. Die zag je weinig in onze contreien. En dan nog zo'n aantrekkelijke. Hij en z'n Italiaanse vrouw wonen nog altijd in de contreien waar ik opgroeide. Een hele enkele keer zie ik hem daar rijden. En vind ik hem stiekem nog een beetje leuk. En na gisteravond is hij weer helemaal mijn held. Drie van zijn pupillen in de medailles. En als ik hem langs de baan zie roepen en genieten en troosten, kan ik hem alleen maar erg bewonderen. Net als ooit het meisje van een jaar of twaalf deed. ¶ §

Tas

Mijn laptoptas is werkelijk de grootste ter wereld. Als ik een lang weekend weg zou gaan, kon ik er al m'n spullen in kwijt. Daarbij is hij lelijk en saai. Dus toog ik naar de Bijenkorf voor een laptoptas. Allemaal óf retesportief, óf dodelijk saai. En ik wil graag representatief en liefst een beetje vrouwelijk. Die moest er toch zijn, ik ben toch niet de enige ietwat ijdele vrouw met een laptop. Maar nee dus. Niet in de Bijenkorf, niet in de tassenwinkels, niet in computerwinkels. En echt, ik wilde morgen niet weer m'n Clio geheel opvullen met die hutkoffer. Dus heb ik gewoon een hele mooie Italiaanse tas gekocht waar 'ie inpast. Vast tot wanhoop van onze IT-ers want de bescherming is natuurlijk nul. Nou ja, het had erger kunnen zijn. Ik had ook een punt kunnen maken van de lelijke IBM notepads en een VAIO kunnen vragen (nou ja, na m'n proeftijd dan...). En nu ben ik in ieder geval representatief bij de klant. En ik ben best wel voorzichtig. Dus IT-collega's: sorry dat ik niet doen wat jullie vast willen. Maar het oog wil ook wat. ¶ §

Nat

"Als ik een penguin was, dan sprong ik in een plas!", zingt een meisje naast mij, terwijl ik de natte sneeuw verwens en hoop dat de tram snel komt. Vrolijke kleine meisjes die zingend van hun linker- op hun rechterbeen hoppen, zorgen wel voor een glimlach op het gezicht van grote nukkige meisjes! Al ben ik toch blij dat ik nu thuis aan de hete thee mag. ¶ §

Gimme more

Na twee werkgevers waar niets aan ontwikkeling van werknemers werd gedaan, zit ik nu in een branche waar mensen het kapitaal zijn. En binnen die branche dan nog bij het bedrijf dat bekend staat om zijn investeren in mensen. Dit was voor mij een belangrijke reden hier te solliciteren, al betekende dat salaris inleveren. Op m'n eerste dag hoorde ik al dat ik 2 dagen en een avond introductiecursus heb in maart. En een cursus met ons hele team in april, weer ruim twee dagen. Uit de cursussenlijst die er verder is, heb ik ook al wat dingen opgeschreven die ik wil gaan doen. En net bij de post zat een uitnodiging voor een middag eind maart, voor alle nieuwe consultants, met de raad van bestuur. De komende maanden zuig ik met heel veel plezier alle kennis op die wordt aangeboden, eindelijk! ¶ §

Oei

Het feestje gisteren was leuk. Erg leuk. Om drie uur nog naar Meander was ook best leuk, al moet ik zeggen dat ik het er in nuchtere staat niet langer dan vijf minuten had volgehouden. Alleen The Day After wordt toch echt minder leuk naar mate ik ouder word. Waar ik vorige week nog voor een jaar of vierentwintig werd aangezien, zie ik er vandaag jaren ouder uit dan mijn 31. Grauw, wallen, hangende ogen. En een au hoofd. Ik ben zo brak dat ik net chinees gehaald heb om mee te lunchen (of eigenlijk: ontbijten). Het is erg. Ik heb half zo veel gedronken als ik zes jaar geleden op zo'n avond had gedaan en ik voel me vier keer zo beroerd. Het leven vind ik met de jaren steeds leuker worden. Maar die steeds erger wordende alcoholbijeffecten kunnen me gestolen worden! ¶ §

Barca

Handig toch, zo'n log! Vriendin L leest hem, en sms't vanochtend dat ze wel mee naar Barcelona wil. En dus hebben we een weekend in juni geplad dat we gaan. Iemand nog hoteltips? ¶ §

Weg

Hoewel ik Dublin en Manchester al heb staan, zit ik de hele tijd op internet te neuzen op zoek naar prettig geprijsde tickets. Barcelona, Edinburgh, Praag, Wenen, New York. Mijn 32 vakantiedagen ga ik het komende jaar denk ik vooral gebruiken voor weekendjes weg en Amsterdamse dagen vrij in de zomer. Alleen al de voorpret is lekker. Ik slenter over de Ramblas, bezoek de leukste voorstellingen, wandel door de geboortewijk van Kafka, zie een opera met vriendin Marianna en drink cocktails in de Meat Packing District. Of ik nou tickets vind of niet. ¶ §

Bijna weekend

Morgenavond heb ik de eerste volle werkweek in meer dan drie maanden erop zitten. En de eerste vette forensweek sinds vier jaar (toen ik ophield Amsterdam-Den Haag te rijden). Weekend heb ik wel verdiend, vind ik! En na het ik-ben-zielig weekend van vorige week, wordt dit een wat actiever weekend. Een feestje ergens aan het Ij met zo'n 100 man waarvan ik er misschien 10 ken. Geloof dat er zo'n twintig nationaliteiten komen, dus dat wordt sowieso leuk. Italië-Engeland in de Six Nations. Zangles. Borrelen en eten met vriendin. Even de stad in om foto's op te halen zodat ik die eindelijk aan m'n Sydney-vriendin kan sturen. Lunchen in m'n local. Rondje rennen (zei ze optimistisch), langs het Ij lopen. Eigenlijk een doodnormaal weekend. Maar wel eentje zoals ik in lange tijd niet heb gehad en waar ik me erg op verheug. ¶ §

Veelzijdige baan

Vriendin L is PA (personal assistant) van de directeur van een Amerikaans bedrijf hier in Europa. Zo nu en dan vliegt de Amerikaanse eigenaar in zijn privéjet op Schiphol Oost om te kijken hoe de boel ervoor staat. Voor dat bezoek hebben L en de PA van de eigenaar contact over auto's, reistijden et cetera. En over shampoo:

"On another note, [eigenaar] has asked me to ask you to purchase [duur merk] Eau D’Orange Verte Shampoo (NOT the All Over Shampoo). I am unable to purchase this here in the US. I have checked the internet and located 2 stores; both are located in Belgium. I am not sure if you might be able to go online there and purchase this from the European stores and have them delivered to you directly. He would like 6 – 200ml bottles. I have attached a picture of the bottle as well as the addresses of the 2 locations.

Could you please handle this purchase?"

Ik vind dat L en ik zaterdag maar naar Antwerpen moeten. Nachtje Hilton erbij. Frieten, Belgisch biertje. Uiteraard op kosten van deze man. Gaan we shampoo voor hem halen. ¶ §

Beetje ver

Mijn eerste opdracht is leuk. De werknemers van de klant met wie ik samenwerk zijn leuk. En mijn director, die min of meer mijn baas is op deze opdracht, is leuk. Alleen....Rotterdam Alexander. Gisteren ging ik om 7.15 de deur uit om een uur en vijftig minuten later op m'n werk te verschijnen. Vanochtend deed ik er 'slechts' een uur en twintig minuten over. Ik hou me maar voor dat dit een investering in de toekomst is. Maar oooooh, wat had ik graag wat langer in bed gelegen vanochtend! En straks dat zelfde eind terug! ¶ §

Lekker boek

Al jaren is Roddy Doyle een van mijn favoriete schrijvers. The Woman Who Walked into Doors, Paddy Clarke Hahaha, A Star Called Henry en Oh Play That Thing zijn m'n favorieten. Allemaal even goed geschreven en je gaat er helemaal in op. Net las ik de biografie uit, die hij over zijn ouders schreef: Rory and Ita. Voor wie net als ik graag leest én in moderne geschiedenis is geinteresseerd een absolute aanrader. Mooi, lief, aangrijpend en je krijgt een beeld van het Ierland in de eerste helft van de vorige eeuw. Een fijn wegdroomboek. ¶ §

Familie

Paddy was niet de eerste buitenlander op wie ik verliefd werd. Meerdere scharrels en vriendjes hadden een andere nationaliteit. Niet dat er iets aan de Nederlandse mannen mankeert, maar het komt toevallig zo uit. En als ik naar mijn familie kijk, kan ik er ook nog eens niets aan doen. Daar zijn buitenlandse partners namelijk best gangbaar. Zo heeft de zus van mijn moeder drie kinderen, die alledrie met buitenlanders getrouwd zijn. Eentje is na 12 jaar VS weer terug in Nederland, de anderen wonen in den vreemde. Wel jammer, want ik heb erg leuke familie. Toen ik in Sydney was, was de boel op mij na compleet, maar daar had ik dus niets aan. En daarom is het zo leuk dat ik gisteren met mijn neef Skypete, en hij vroeg of hij morgen bij me mocht logeren omdat hij voor z'n werk een nachtje in Amsterdam is. Z'n vrouw en m'n kleine lievelingsnichtje moet ik nog even missen, maar de familieband wordt weer even aangehaald! ¶ §

My lucky day

Al maanden wil ik graag naar The Magic Numbers, een band. Op hun website stonden geen gigs in Nederland in 2006, en die in Sydney was toen ik er net weg was. Om er nou verder voor naar het buitenland te gaan, dat gaat me net te ver. Afgelopen weekend ontdekte ik dat ze toch in Nederland optreden deze maand, in Tivoli. Vriendin I had kaarten las ik op haar blog, dus ik mail 'r dat ik me aanbevolen houd als er iemand niet blijkt te kunnen. En jawel, twee van haar vrienden ontkomen niet aan een familiefeest. Dus mag ik mee! Dat zijn de fijne nieuwsjes op de maandagochtend! ¶ §

Vervelend

'Wat vervelend van je auto', zegt de mij onbekende jongen die aan de auto op de parkeerplaats naast me staat te klussen. Zijn vriendin bleek, net als een andere buurman, gelijk mijn auto-inbraak aan de verhuurder te hebben doorgegeven. Fijn, zulke buren. Ik informeer of bij hun ook de auto was ingebroken. 'Dat niet', antwoordt de buurjongen, 'maar ik sta nu wel te shaken'. Hij vertelt hoe hij vannacht tegen tweeen met z'n vriendin thuiskwam. Terwijl ze de sleutels pakten om de achterdeur te openen, bedreigde een jongen van een jaar of twintig hen met een mes. Nadat zijn vriendin haar tas naar de jongen had gegooid, rende haar vriend hem achterna. Op de Schaefferbrug belde hij de politie, en nog voordat hij de brug af was, werd hij in de boeien geslagen. Vanochtend had de buurjongen de bedreiger moeten identificeren, hetgeen hem niet in de koude kleren was gaan zitten.

Ik schrok hier echt van. Vind het enorm naar voor ze, moet vreselijk zijn. Maar ook, al zes jaar voel ik me superveilig hier. En nadat ik gisteren al las over berovingen op het eiland hiernaast, hoor ik nu dit. Opengebroken auto's zijn irritant en een dure grap, maar je voelt je als het goed is niet bedreigd. Maar berovingen en messen, dat is eng. Ik hoop dat er heel gauw een einde aan komt. Ik wil hier graag nog een paar jaar wonen. En me veilig voelen als ik 's avonds m'n sleutel in het slot steek. ¶ §

Verrassend

Wat een verschil in radio-ontvangst, nu ik de antenne uit het speakerding heb getrokken en in het antenneding heb gestopt.... Na me vijf dagen te hebben geergerd aan de nieuwe autoradio. ¶ §

Van de liefste logster

Dank je wel Life! M'n hele huis is opgezonnigd! ¶ §

Warrig

Ik ben wel blij, ik geniet zeker van dingen, ik ben gelukkig. Maar toch, ik voel me zo f&*ing leeg dat het echt niet fijn is. De acceptatie is nog ver te zoeken. M'n verstand snapt alles prima, m'n gevoel loopt nog mijlen achter. Dit heb ik nooit eerder gevoeld maar het zal er wel bij horen... ¶ §

Ren je?

Tijdens de lunch vroeg mijn coach of ik ook ren. Het bedrijf waar ik werk rent namelijk nogal fanatiek. Partners lopen marathons en het werkvolk loopt halve. Budapest, San Sebastian, Amsterdam. Gelukkig kon ik zeggen dat ik ren. Of in ieder geval straks. Die trainingen ging ik sowieso wel volgen. Maar als ik nu afhaak, sta ik niet alleen bij vrienden en loglezers als quitter bekend, maar ook op m'n werk. Dus durf ik nu wel met zekerheid te zeggen: die Dam tot Dam-loop (in bedrijfstenue) en halve marathon (stylefully dressed) gaan er komen!

Mijn hele verdieping lijkt trouwens al te oefenen. Tijdens de lunch zijn er te weinig liften voor iedereen en dus lopen we dagelijks vijf verdiepingen trap. Best veel lichaamsbeweging tijdens een kantoorbaan. ¶ §

YEAH!

Vannacht heb ik lekker geslapen, ik loop energiek en enthousiast hier rond en ik voel me al honderd keer beter dan gisteren! Blij dat ik hem, in elk geval overdag, uit m'n hoofd kan zetten. ¶ §

Timing

Wat was er gebeurd als ik niet gisteren maar vanavond zijn uitnodiging had geaccepteerd? Was dan de prospectus af geweest en waren we vanavond gaan eten? Of was er wel weer een nieuw probleem geweest? Ik weet dat het oerstom is deze vragen te stellen en toch doe ik het.

Ik voel me ellendig en ben de hele dag misselijk. Ondertussen probeer ik iets van de enthousiaste en energieke Gypsy te laten zien die kwam solliciteren. Ik slik m'n tranen weg en probeer te glimlachen. En dat lukt best. En het is ook echt leuk. Ik weet dat ik heel blij moet zijn dat ik al op een opdracht geplaatst wordt, al is die in Rotterdam. En ik weet dat luddvuddu niet uniek is en dat er ergere dingen zijn. Maar de heftigheid van m'n gevoelens voor paddy heeft me vanaf het begin beangstigd. De highs waren enorm en de low is nu erg low. Maar ik weet dat het over gaat. Tijd heelt veel (helaas niet de kras die ik net op mijn auto heb gereden doordat ik in tranen probeerde te parkeren).