¶ §

Heel volwassen

Voor het eerst in hele, hele lange tijd, heb ik vandaag een gesprek weggedrukt. Met paddy. Drie keer afzeggen voor werk, is net een keer te veel. Toen hij vertelde dat het prospectus dat gisteren af had gemoeten, niet af was, en dat het nachtwerk werd, was mijn reactie dat het dan niet meer hoefde van mij. Don't bother. Als je iemand aan het lijntje wilt houden, neem je maar een hond. 'Don't be like that'', zei hij. Maar werk en hij gaan niet veranderen voorlopig. En dus heb ik gezegd dat ik er klaar mee ben en heb ik niet meer geluisterd naar z'n argumenten. Maar hem heel kinderachtig weggedrukt. Vanavond ga ik me lekker zielig voelen en hard janken en vanaf morgen focus ik me op m'n nieuwe baan. Die ik mede dankzij paddy heb gekregen en geaccepteerd, maar nu zonder paddy zal gaan doen. ¶ §

Lenteklaar

Ik weet het, het is nog niet eens februari. Maar ik ben vast klaar voor de lente. De avonden op de banken in de backyard in Sydney heb ik al meerdere malen herleefd, simpelweg door Mylo en Bob Sinclar te draaien. Maar ik wil meer. En dus besloot ik de bank op mijn slaapkamer naar het balkon te verhuizen. Gisteren toog ik naar Ikea voor een grote stoel (ik moet ten slotte ergens mijn kleding op kwakken) voor m'n slaapkamer. Gelijk de foto's die ik had laten opblazen bijgesneden en ingelijst (zo kijk vanaf mijn bed straks uit op vier Sydney-views), en het balkon bankklaar gemaakt. Met twee graden celsius zal ik er nog niet gaan zitten maar zodra de eerste voorzichtige lente-avond zich aandoet, lig ik te chillen in een comfy bank op het balkon! ¶ §

Verdacht

Toen paddy onze in-principe-zondag-date af zei omdat hij weer moest werken en er helemaal doorheen zat, sms'te hij of ik dinsdag misschien kon. Dan wilde hij me mee uit eten nemen. Ik sms'te terug dat dinsdag prima was, en vervolgde met 'my last day as a semi-unemployed'. En hier wordt het verdacht. Want gisteravond laat kreeg ik een sms'je, paddy had schijnbaar begrepen dat gisteren die dag was: 'Hi, good luck tomorrow, knock them out, see you tuesday, pad.' Attent om middernacht na weet ik hoeveel dagen onafgebroken werken. En intussen is het halftien op maandagavond en heeft hij onze eetafspraak van morgen nog steeds niet afgezegd omdat hij moet overwerken. Verdacht. Ga ik hem dan echt morgen zien? En indien ja, wordt het dan een disdis of wordt dit het begin van een vervolg? Het blijft nog even spannend. Wordt het niks, dan ga ik vroeg slapen en stort ik me vanaf woensdag op m'n nieuwe baan, daarbij geholpen door de dringende behoefte aan afleiding. Wordt het wel wat, dan ga ik niet slapen en stort ik me vanaf woensdag op m'n nieuwe baan, daarbij geholpen door Berocca en grote hoeveelheden koffie. ¶ §

Gemeen

Het is niet eerlijk. Net als ik zit te bedenken dat ik eigenlijk niet zo'n zin heb in de tortellini die ik wilde gaan eten, is er een item op tv over friet. En nu heb ik zin in frietjes. Dat wordt dus de snackbar ben ik bang. Dan loop ik morgen wel een uurtje naar zangles in plaats van dat ik de tram pak. Maar toch, hoe durven ze. Over frietjes praten net voor etenstijd. ¶ §

Bandje

'Ga je morgen mee naar Amstelhaven, J treedt op met z'n band?', vroeg vriend F zaterdag op de MSN. Dus zo stond ik gisteren om negen uur in de kroeg. Tussen alle andere dertigers voor wie negen uur op zondagavond nog net een haalbare tijd is. J en zijn band spelen lekkere covers. Beetje gedanst, beetje gekletst, een ideale ontspannen avond. Voor herhaling vatbaar, ook als ik niet de luxe heb vanuit kunnen slapen.

Oh, en in de categorie 'toch wel een beetje zielig': m'n verwarming doet het sinds zaterdagavond niet. En ik ben dan zo'n muts die het een dagje aanziet voor ze gaat bellen. Dus zit ik nog steeds in de kou. De Nuon meneer beloofde dat er binnen twee uur (of zei hij nou tussen nu en twee uur?) een monteur op de stoep staat. Da's dan wel weer service. Hopelijk zit ik vanmiddag weer in de warmte! ¶ §

Buddies

Al eens eerder schreef ik over ze. Onze club van vijf in Sydney. Paul, Ciaran, Phil, Carla en ik. Drie poms en een paddy met wie ik de leukste dingen deed. Weekendje wijnproeven, weekend naar een natuurpark, straalbezopen worden op een doorsnee maandagavond en bij Paul & Carla blijven tukken, BBQ's, kerstpicknick op het strand, boxing day dinner in mijn appartementje, meer leuke herinneringen dan ik zo kan opschrijven. Allemaal heb ik ze intussen weer gezien. Bij mij in Amsterdam, in Londen, Manchester, en Ciar ga ik in maart opzoeken in Dublin. Maar met z'n vijfen, dat is er nog niet van gekomen ondanks ettelijke pogingen. Met allemaal drukke levens en banen en een iemand in het onderwijs en daardoor niet flexibel, lukte het steeds maar niet. Tot afgelopen week! Nu was ik de niet-flexibele door nieuwe baan, maar ons weekend staat. Eind mei gaan we oude tijden doen herleven in Manchester. Oh, wat heb ik daar zin in! ¶ §

Weekend

Ik weet het, het klinkt wat raar. Blij zijn dat het weekend is, als je al drie maanden vrij hebt. Maar ik ben het wel! De dikke Volkskrant 's ochtends, NRC en Parool 's middags, BBC Breakfast aan en het weekendgevoel is er echt. Zeker na het weekend met een goede vrijdagavond te zijn begonnen. Met m'n drie beste vriendjes uit eten en de kroeg in (al haakte ik daar heel snel af). Eentje had de Kilimanjaro beklommen, en twee waren naar Zuid-Afrika, Namibië en Botswana geweest. Lekker verhalen uitwisselen dus. Waarbij ik uiteraard vind dat mijn vakantieverhaal van het flashen van buurman John het beste is.

Paddy sprak ik gisteren weer. Hij klonk enorm moe. Na Paddy belde vriendin I me, die voor hem werkt, en die me wat meer vertelde over de situatie op het werk, en de belangrijke rol die Paddy nu heeft (waar hij zelf wel heel erg bescheiden over bleek). Gisteren hoopte hij om tien uur naar huis te kunnen, vandaag en morgen is hij eveneens op kantoor. 'You know what it's like', zei hij. En ik dacht terug aan vijf jaar geleden, toen ik daar werkte. Mijn baas zat net als Paddy twee lagen onder de Raad van Bestuur. Ik weet nog hoe vaak hij op zaterdagochtend om half acht door een bestuurslid werd gebeld, omdat die gewoon aan het werk was. Hoe hij voortdurend de halve wereld over werd gestuurd, vaak nogal plotseling. En net als mijn baas destijds met mij deed, probeert Paddy zijn team te beschermen. Of Paddy onder deze omstandigheden ruimte in z'n hoofd heeft voor een relatie....ik betwijfel het. En deze omstandigheden gaan naar verwachting nog een half jaar duren. Paddy belt me vandaag en hoopt morgen op een christelijk tijdstip thuis te zijn, zodat we nog iets kunnen doen. Maar meer dan een uitgeput hoopje Paddy zal ik niet zien morgen. Een wereld van verschil met de energieke SMS-Paddy tijdens zijn vakantie. En toch, noem me naief of dom, opgeven kan ik nog niet. Ik wil of de draad weer oppakken of het afronden. En zolang de opties nog open liggen, en Paddy keer op keer het over de (nabije) toekomst heeft, blijf ik hoopvol. En ik weet dat ik de eventuele teleurstelling wel aan zal kunnen. Voel me omringd door fijne vrienden, heb een nieuwe baan om me in te storten en ga ook zonder Paddy een heel gelukkig 2006 hebben, is mijn overtuiging. ¶ §

Nog even

Nog vijf dagen en dan begint mijn nieuwe werkende leven. In een nieuw vak bij een nieuw bedrijf. Bij thuiskomst dinsdag lag er een brief over m'n eerste werkdag. Dat ik een coach en een mentor krijg. Dat ik met eerstgenoemde in m'n eerste week een afspraak moet plannen om mijn leerdoelen op te stellen. En hier word ik dus een beetje nerveus. Ik ga een voor mij geheel nieuw vak uitoefenen. Dat ik gruwelijk veel moet leren, dat weet ik zeker. Maar wat moet ik precies leren? Adviesvaardigheden, manier van rapporteren. En vast nog dertig dingen waar ik niet aan denk omdat het zo nieuw is. Paddy zegt dat het goed is dat ik uit m'n comfort zone ga. Heeft hij vast gelijk in. En echt, ik heb zin in m'n eerste werkdag. Maar spannend is het wel. Volgens mij ga ik me weer brugpieper voelen. Maar dan nu eentje met veel vertrouwen in zichzelf en de toekomst! ¶ §

Stokjes

Hartstikke gezellig, drie vriendinnen die zo komen eten. Alleen....ik ben nog een beetje gejetlagd. Dus werd ik vanacht om twee uur wakker, om er uiteindelijk om zeven uur maar uit te gaan (dat ik toen m'n haar ben gaan verfen, is wel het bewijs dat ik niet geheel bij de pinken ben nog, gelukkig is het wel gelukt). Het eten (good old chili con carne bij gebrek aan nadenkstofjes in mijn bloed) staat op, de wijn staat klaar en de lucifers om m'n ogen mee open te houden liggen binnen handbereik. Mylo en de meiden moeten me maar wakker houden tot een uur of elf, twaalf! ¶ §

Regeldagje

Pfff. Niks geen geluier vandaag. Om zeven uur hing ik al met de ruitschadeboer aan de lijn. Die om half drie tijd voor me had. Nu heb ik weer een hele auto. Met vijf hele vieze en een heel schoon raam. Unive gebeld om de Thailandschade en autoschade door te geven, ze zullen blij met me zijn. Chandler weer opgehaald. Die het prima naar z'n zin had bij Caer maar de laatste 1,5 dag ziekjes was. Ik ben zo lief mogelijk voor hem dus. Bij het postkantoor mocht ik een pakketje afhalen: een telefoon voor de nieuwe baan! Met een sim-card die het nu al doet. Fijn, want oude telefoon werkt niet echt goed meer. 's Middags stond er nog een meneer met een mooie bos bloemen voor mijn deur. Maar helaas, of ik die voor de onderburen in bewaring wilde nemen. Vooruit dan maar! En zo rol ik dus langzaam weer in m'n normale ritme. Koud vind ik het helemaal niet, de jetlag is ook alweer voorbij en m'n agenda alweer lekker vol met afspraken met vrienden. Om te beginnen de drie meiden van m'n oude baan die morgen komen eten. Dat wordt dus de laatste klus vanavond. Bedenken wat ik morgen ga koken! ¶ §

Klote!!!

In de grote stapel post zit een briefje van de politie dat eind december auto's in onze garage zijn opengebroken. Ik check even, en jawel. Glas op de stoel en radio weg. Goedkoop daewoo ding, had nou niet gedacht dat iemand die zou jatten. Grrrr. ¶ §

Kerstkaart

Raar is dat, thuiskomen eind januari na kerst te hebben genegeerd en dan nog kerstkaarten te vinden. Nog raarder als vanaf de kerstkaart van nieuwe werkgever een ex-scharrel je aankijkt. Wist wel dat hij er werkte, maar toch maf. Wel leuk, deze kaart met wat persoonlijke noten. Voel me erg welkom bij deze club. Maar eerst nog een weekje chillen en m'n sociale leven voor de komende maand er vast door jagen! ¶ §

Het stokje

Aangezien ik nog geen zin heb om m'n tas uit te pakken, ga ik me maar eens aan het stokje wagen dat ik van CeeBee kreeg.

Vier baantjes die je in je leven hebt gehad:
- haringverkoper;
- hostess;
- barvrouw;
- controller.

Vier films die je niet vaak genoeg kunt zien:
- Notting Hill;
- Four weddings and a funeral;
- Love Actually;
- 24 Hour Party People.

Vier plaatsen waar je gewoond hebt:
- Bunschoten;
- Groningen;
- Sydney;
- Amsterdam.

Vier televisieprogramma's waar je graag naar kijkt:
- A Question of Sports;
- Boulevard;
- Waking the Dead;
- Friday Night with Jonathan Ross;

Vier plaatsen waar je op vakantie ging:
- Sri Lanka;
- Israël;
- Zimbabwe;
- Swaziland.

Vier websites die je dagelijks bezoekt:
- google.com;
- yahoo.com;
- telegraaf.nl;
- baggygreen.com.au.

Vier dingen die je graag eet
- roasted duck curry;
- sushi;
- couscous-salade;
- wortel-courgette pasta.

Vier plaatsen waar je liever bent dan nu:
- Paddy's bed;
- Sydney. ¶ §

Speciaal voor UncleB. Een grote foto

Voor wie zich verveelt: meer pics hier. ¶ §

Dag Sydney

Aan al het goede komt een eind. Na een paar hele lekkere dagen in Sydney, stapte ik gistermiddag weer op het vliegtuig naar Thailand. Tranen liepen over m'n wangen, ik wilde echt niet weg. De highlights van de laatste dagen:
- Pat Rafter (OMG wat is die man sexy!!!)
- drankjes met vriendje Banksie die net op tijd uit Melbourne kwam vliegen om elkaar nog te kunnen zien
- drankjes in de Bar to Be, Bondi Icebergs. Geen celebs, wel million dollar view
- wijntjes met Caro, meer goede gesprekken gehad in 2,5 week dan ik thuis soms in maanden heb, frappant te zien hoe zeer onze levens parallel hebben gelopen de laatste drie jaar
- Clovelly beach waar ik op m'n laatste dag toch nog verbrandde

What else? Paddy is erg stil na zijn 'ik kijk er naar uit je te zien mailtje'. Toen ik gisteren Elton Johns Your Song zat te luisteren, kreeg ik me toch een jankbui. Dacht dat ik wel uitgehuild was. Niet, schijnbaar. Klote, maar vijf weken heelt veel. Thuis ga ik gewoon verder. Sporten, vrienden, werk. Komt wel goed allemaal.

Het niet-roken is niet echt gelukt. Minder roken is wel gelukt. Slechts een peuk op zaterdagavond terwijl ik toch in drie kroegen en een restaurant was, is een aardige verbetering. Waarom helemaal stoppen dan niet lukt? Beats me. Te weinig wilskracht denk ik. Wel heb ik me opgegeven voor een hardloopcursus in maart om mijn voornemen met vriendin N de halve marathon te lopen in oktober maar eens in daden om te zetten. Dus vanaf 3 maart ren ik zes zaterdagen op een onchristelijk tijdstip rondjes door het Amsterdamse Bos. Hetgeen betekent dat ik vrijdagavond in ieder geval niet ga roken. ¶ §

Woohoo

De zon! De zon! De zon!

Zoef..... ¶ §

Wet wet wet

Bah, wat een pleurisregen hier! Nu (7 pm) schijnt eindelijk te zon maar in de backyard hebben we hem dan al niet meer. Dan maar een wandeling langs Queens Park, met mooie view over de stad, naar het internet cafe. Gelukkig is Mary, het huisgenootje van Caro dat in Ierland zat, terug, en die was wat blij om iemand te hebben 'om mee te spelen'. Zij is helemaal gek van Bondi, dus daar zijn we heen gegaan. Geluncht in een van de vele hippe cafe's, Paris a Gogo, waar Mary zich voortdurend afvroeg waar al die mooie mensen vandaan kwamen. Vervolgens gewinkeld, je moet wat als het geen strandweer is. CD van Mylo, een kaftan-overhemd, witte jeans, roestbruine polo en zwarte polo rijker. Leuke lokale merken, die in Nederland niet en in Europa amper te krijgen zijn. Kledingshoppen in A'dam vind ik enorm lastig, in Sydney hebben ze net als drie jaar geleden precies mijn smaak en alles kost hier stukken minder. Neem dus schandalig veel kleding mee naar huis. Dan maar een paar weken op 2-minute-noodles thuis. Om de girly day af te maken hebben we een pedicure en manicure genomen. Voor het eerst van m'n leven in zo'n elektronische massagestoel gezeten, erg lekker.

Thuisgekomen weer tennis gekeken. Zitten erg mooie partijen tussen dit jaar. Ik moest weer aan vroeger denken, toen broerlief, de buurkinderen en ik tijdens de grand slams in de zomer zwaar geinspireerd raakten en dagenlang op straat tennisten. Die inspiratie is er nu niet hoor, trouwens, moest er alleen aan denken. Ik en tennis zijn een vrij lachwekkende combi.

Caro sms'te 's avonds dat ik net als maandag naar de bank werd verbannen (ik sliep bij haar in het grote bed) omdat haar rebound-man langs kwam. Dus zo lag ik om elf uur in m'n lakenzak op de bank. Eerst komt Alan binnen: 'Ah, been demoted to the couch by your lesbian lover'? (Alan haalt zich sinds dag een al rare dingen in het hoofd). Een uur later kwam Mary thuis, die heel hard moest lachen toen ze me op de bank zag liggen en daar niets van wilde weten. Dus kroop ik naast Mary in bed. Wil niet weten wat Alan nu denkt..... ¶ §

Voorzorg

Ik heb nog steeds enorm de pest in over m'n gejatte camera. Weg, al die met zorg genomen foto's. Weg, het bewijs dat ik veeeel beter kan darten dan Remment. Alleen herinneringen over. Dat gebeurt me dus niet nog eens. Dus heb ik gisteren vast al m'n Sydney foto's laten afdrukken. Kost hier haast niets, prachtige 10 * 15 foto's met white border. De foto's gaan in de grote rugzak, apart van de memory card. In Bangkok zal ik ze nog even op CD laten branden, is dat ook maar gebeurd. Deze foto's gaan niet verloren! ¶ §

Hot and sweaty

Nee, geen spannende verhalen op mannenfront maar het weerbericht. Sinds zaterdag regent het al veel en de humidity bereikt recordhoogten. Wat doe je met dat weer?

Zaterdag was Alan's bbq. Topavond. M'n net aangeschafte Ministry of Sound CD maakte gelijk overuren. 'Love Generation' (ik wist dat ik de naam Bob Sinclar ergens van kende....) zal ik altijd met deze avond associeren. Het ging hozen na een poosje, dus cozy allemaal onder het afdak. Echt megaleuke vrienden hebben Caro en hij, vrijwel allemaal Ieren. Warm, gastvrij, geestig. Veel foto's genomen en veel geluisterd, was meer de stille genieter dan dat ik me vol in alle gesprekken gooide, merkte Caro op. En genoten deed ik inderdaad. Zondag stond ik op, wierp een blik in de backyard en racede naar buiten om ergens met een krant te ontbijten. Twee uur later me toch maar aan de schoonmaak gezet. Wat een teringbende. Overal kleine gekleurde snoepjes, die dienst hadden gedaan als ecstacy. Waarbij het enige ozzie meisje dacht dat iedereen echt vol enthousiasme pillen slikte... Vervolgens lunch met Caro en aan het strand gelegen. Geen enorm succes door de bluebottles (een soort kwallen geloof ik) en wolken.

Ook buurman John gesproken het weekend. Caro stond met hem een praatje te maken toen ik naar buiten liep. 'We're close friends. Very close friends.' Aldus John tegen Caro toen ik erbij kwam staan. 'I had to pinch myself the other day! But I wasn't asleep.' Mooie pretoogjes van die man erbij, prachtig.

Gisteren had ik een lunchdate met Hang, een oud-collega van DuPont waar ik drie jaar geleden werkte. Ze had me in de zomer van 2003 al een avondje in AMS opgezocht tijdens haar Contiki-tour maar verder nooit meer gezien of gesproken. Heel erg gezellig. Alsof het vorige maand was. Ik besloot van North Sydney terug naar de stad te lopen, een schitterende route langs oude huisjes, Lavender Bay met al zijn zeilbootjes en zicht op de stad, het weer geopende Luna Park en over de beroemde brug. Best een flinke kuier. In spijkerbroek en op sneakers omdat het fris was geweest toen ik de deur uit ging. Maar nu? Klam! Ik was warm en de luchtvochtigheid was zo hoog dat elke vezel gelijk nat was. En dat weer verwachten ze vandaag en morgen dus weer. Boohoo. Overigens gaan die gekke ozzies met dat weer gewoon hardlopen in hun lunchpauze. Gekke Alan ook maar die had er wel spijt van gehad, was toch echt te klam geweest.

Nog zes dagen hier, een dag in Bangkok en het is uit met de pret! Gelukkig ook echt zin om thuis te komen. Was het Bomans niet die zei dat het leukste van reizen, het thuiskomen is? Wie het ook was, hij heeft best een punt. ¶ §

Classy bird

Bijna elke middag kom ik thuis, en ga ik in m'n bikinibroekje in de backyard liggen zonnen en lezen. Links een schutting, rechts een schutting, lekker prive. Zo niet gisteren. Het was grijs en frissig, dus ik ging op de bank zitten lezen, in m'n kleren. Tot ineens de zon tevoorschijn kwam. En die is fel hier, kan ik je vertellen. Zat midden in m'n boek, en te lui om me om te kleden, trok ik m'n rokje, topje en bh uit. Je moet toch in je 'eigen' tuin in je string op de bank kunnen zitten lezen. Ik hoorde dat de wasmachine klaar was, en liep naar binnen om de grand foulard eruit te vissen en aan de lijn te hangen. Minding my own business. Zo niet de bejaarde buurman. Die had een enorme bos bloemen bij de deur zien liggen (Caro dumpt gast na vier weken en krijgt megabos, ik wil alleen maar een sms-je en die komt niet, life is not fair) en besloot even te checken wie er jarig was. En zo hoorde ik 'Happy Birthday' achter me terwijl ik dat ding stond op te hangen. Nog blij dat het een grand foulard was en geen zakdoek ofzo. Zodra ik me had omgedraaid en de buurman zag, wikkelde ik me in de foulard. 'Don't worry', zegt de buurman. 'I've seen worse. I've seen better too, but I've seen worse'. En de man maakte een gezellig praatje met me. Ik kwam niet meer bij van het lachen toen hij weg was. Caro evenmin toen ze 's avonds m'n verhaal hoorde. Alan stikte in z'n glas water. Hun hele vriendenkring weet intussen denk ik dat ik de bejaarde buurman heb geflasht. Als er maar over je gepraat wordt, zeggen ze toch? Ben nog nooit zo snel naar de bottleshop gelopen overigens, dit vroeg om alcohol. ¶ §

Hothothot

Niet vandaag hoor, nu is het grijs en lekker. Maar gisteren, pfew. Het begon eergisteravond. Het was te heet om binnen te zijn. Caro en ik besloten van Clovelly naar Bronte te lopen. Dit stuk is onderdeel van de Coogee to Bondi-walk, een prachtig pad langs de kust. Heuvel op, heuvel af, maar echt prachtig. Het was donker maar bijna volle maan. Halverwege liepen we langs de begraafplaats.Op een klif, best hoog boven zee, zijn duizenden graven. Hoe raar het misschien klinkt, een prachtgezicht. En ietwat spooky zo met die maan. Na anderhalf uur flink gelopen te hebben was het afgekoeld en waren we moe. Lekker geslapen dus.

Gisterochtend brandde ik ongeveer m'n bed uit. Om half negen stond ik met m'n flesje water buiten, om dezelfde walk te doen maar dan tot het eind in Bondi. Het resultaat: een paar prachtige pics, de hele dag uitgeteld van de zon op m'n kop, rode armen, rode hals en enorme spierpijn in m'n kuiten. En een lekker gevoel!

Australie vraagt gewoon om een gezonde levensstijl (ik laat de sigaretten even buiten beschouwing). Het is hier doodsimpel om voor een paar euro gezond ergens te lunchen (sushi, stirfry, salade, sandwich). De natie lijkt op water te leven, werkelijk iedereen loopt met flesjes rond. Het weer en de schitterende kustlijn zetten aan tot lange wandelingen. Ik red het hier zelfs op een of twee latte's per dag! Over een kleine twee weken staat er dus een supergezond bruin meisje op Schiphol heel erg gelukkig te wezen dat ze na zo'n fijne vakantie weer lekker thuis is. Wat wil een mens nog meer? ¶ §

Shop

Sydney is echt een shopping mekka. En dan ben ik nog niet eens in Oxford Street geweest, de beste straat van allemaal (perfecte combi van high street shops, boetieks en winkels van (opkomende) lokale designers).

De score van vandaag: een wikkeljurk en twee boeken. He's just not that into you (waste of money maar dacht, laat ik hem toch maar lezen) en Allen Carr's niet-roken boek. Dat niet-roken van me gaat niet top. Vijf peuken op twee avonden in tien dagen is niet dramatisch maar ook niet nul. En zaterdag is Alan's bbq voor z'n 32ste. Als deze net als de bbq voor z'n 29ste was, dan is iedereen om tien uur lam en na een fles wijn zie ik echt niet meer in wat er zo slecht is aan af en toe roken. Dus voor zaterdag moet dit boek uit. En ik ga de rokers informeren dat ze me echt geen peuken mogen geven. Hoe lief mijn blauwe ogen ze ook aankijken. Dus. Een serieuze poging met een self help book. Ik lijk Oprah wel vandaag. ¶ §

Man

Absence makes the heart grow fonder, zeggen ze. Ik weet niet of het zo is. Het is raar momenteel. De eerste week miste ik Paddy echt enorm. Elke minuut. Intussen is het missen minder, ik kan me z'n gezicht niet goed voor de geest halen. Wel z'n stem. Maar nu ik hem langer niet zie, wordt het missen anders. Ik realiseer me dat ik alles met hem wil delen. Dat het niet 'my way or the highway' is dit keer. Dat ik moeite heb met z'n workaholicness maar dat ik het wel wil accepteren. Ik durf aan mezelf toe te geven, dat ik echt graag verder met hem wil. Hem beter wil leren kennen en meer tijd met hem wil doorbrengen. De laatste keer dat ik verliefd was, was in 2002. Dat maakt het nu supereng. Een deel van me wil nu alle contact verbreken om te voorkomen dat m'n hart eventueel gebroken gaat worden. Maar dat heb ik vaker gedaan. En daarmee kom je nooit ergens. Ik ben wel sterk genoeg nu denk ik. Hij is te bijzonder om te laten gaan. Z'n levenslust, z'n enthousiasme, z'n passie. Z'n charme. Z'n accent. Misschien ga ik snoeihard onderuit. Maar laat ik het risico maar nemen. ¶ §

Grrrrr

Had ik verdorie een heel verhaal getypt, bevriest de klopte PC!!! En zo'n kipje achter de balie tipt dat ik m'n tekst moet saven. Dat had ik ook, kipje, maar als de PC bevriest, kun je niet Ctrl-V-en!

Anyway. Ik had geschreven over hoe perfect gisteren was. En ik heb geen zin nog eens het hele verhaal te doen. Daarom de samenvatting:
- zondagskrant en latte halen en ermee op de bank in de tuin gaan zitten
- lunch in Bondi
- Bondi markets, tas gekocht
- Beach Road Hotel, waar al het hips van de Eastern Suburbs samen komt
- Me and You and Everyone We Know (een indie film) in de Open Air Cinema met links van het scherm de torens van het CBD en rechts de Opera House en Sydney Harbour Bridge.

Het leven kan slechter toch?! De consultant mag mij over een jaar of twee wel hier naartoe sturen. Zou hier dolgraag weer willen wonen voor een jaar of wat. Het weer, de lifestyle, de mensen. ¶ §

Sydney

En dan ben je weer thuis. Of in ieder geval, in mijn tweede thuis. Van de airport een taxi naar Caro genomen. Ben geen backpacker maar toerist hier en toeristen nemen taxi's. Vooral hele moe-e met keelpijn. Als twee zombi's zaten we op de bank, allebei gejetlagged en gewoon moe. Even paar boodschappen gedaan en gaan tukken. Om 's avonds weer geheel tot leven te komen. Met Caro's huisgenoot, haar broer en huisgenoten en nog wat vrienden gingen we een hapje eten in Bondi. En een klein drankje doen. Maar ja. Ieren... En vandaag had de hele meute een huwelijk en niemand hoefde te werken. Het werden dus veel drankjes. Zelfs de bruidegom heeft tot na middernacht meegedronken. Vanochtend dus met een kater en nog steeds een zere keel naar de SCG, de cricket ground. Hele dag lekker in het stadion gezeten, paar goede records gezien en een mooie overwinning van Australie. Nu zit ik tussen de gamende Aziaten in een internetcafe in de stad. Loop zo naar Circular Quay om het Opera House weer even te zien. Dat blijf ik een machtig gebouw vinden, en zo Sydney! Ergens onderweg ritsel ik nog wat eten en dan nestel ik me voor de tv of met boek op de bank. Het huis heb ik voor mezelf vanavond en daar ga ik lekker van genieten.

Van Paddy kreeg ik zowaar een hele lange email vanaf werk. Had dat niet verwacht. Hij wilde niet teveel over z'n Sydney trip vertellen want dan bleef er te weinig over om me in person te vertellen. Verder kreeg ik het dringende advies vanavond naar Bob Sinclair te gaan en volgende week naar Roog. De eerste is geloof ik een DJ, van de tweede heb ik nog nooit gehoord. Paddy heeft nog niet echt door dat ik niet zo in die scene zit geloof ik! ¶ §

Vliegen

Negen uur in een luchtbus en je staat weer in Sydney. Hoewel, luchtbus. Ik vloog Emiraten. Een nieuwe 777. Superruim en een sterrenhemel in het dak. Was al fijne eerste indruk. Vervolgens meer dan 100 films waaruit je kunt kiezen en zoveel CD's dat het een maand kost om alles te beluisteren. Een maaltijd waar een gemiddeld Amsterdams eetcafe zich niet voor hoeft te schamen. En als topper: een camera onder het vliegtuig en op de neus zodat je de hele vlucht kunt zien waar je vliegt. Vooral de laatste drie uur over Australie waren adembenemend. Daar kan geen entertainment system tegenop. ¶ §

Foto's

Ik kan weer fotograferen. Ben de trotse bezitter van een Canon Digital Ixus 750. 7 megapixels, groot schermpje, allerlei nieuwe opties ten opzichte van de 430 die net gejat is. Een sneller vergelijking via Kelkoo en wat Aussie sites, leerde me dat de camera hier het goedkoopst was. Kreeg van de aardige winkeljongen alle verschillen met de vorige uitgelegd, helemaal goed. Deze ga ik met m'n leven bewaken.

Ah, en net toen ik naar de camerawinkel liep, kwam ik het Zweeds/Canadese stel tegen met wie ik vorig jaar tien dagen op Koh Samet optrok! Wat een toeval. Ze bleken dit jaar net voor mij aan op Koh Chang en Koh Samet gezeten te hebben. Small world. ¶ §

Update

En toen was ik weer alleen.... Gisteren met Remment naar Bangkok gegaan, waar ik aan het begin van de avond met Caro had afgesproken. Samen gegeten, paar biertjes en om tien uur Rem daggezegd en gaan tukken. Het was warm en klef en Caro moest om vijf uur op dus om nou te zeggen dat ik een goede nachtrust heb gehad...nah. En een keelpijn ineens! Voel me even heel zielig. Veel water en sapjes moeten me maar door de dag helpen. Morgen een dagje Clovelly (strand van Sydney) en drankjes met vrienden van Caro in het vooruitzicht, dus het moet goed komen! En tot en met de 16de krijg ik de kamer van een huisgenoot die weg is, dus ik ga in luxe slapen in Sydney! Vandaag breng ik etend, drinkend en hangend in Soi Rambuttri, een backpackersstraat door. Mijn rugzak is superklein nu lange broek en sneakers eruit zijn voor de vlucht. Op de terugvlucht naar Amsterdam gaat ook de dikke fleecetrui uit de rugzak. Dit betekent maar een ding: heeeeeeeel veel winkelen in Sydney!!!

Ik ben trouwens niet de enige die er wat gehavend uit ziet (of zoals Caro zei: you look like a five year old who fell off her bike). Veel backpackers met bandages, op houten krukken, met schrammen, met pleisters. Wil echt niet weten hoeveel buckets met de local poison er op oudejaarsnacht zijn gedronken.....

Stoppen met roken gaat nog goed. Heb wel aantal keer heel erg veel zin in een peuk gehad maar Rem heeft me nog niet hoeven slaan of vastbinden (zijn suggesties voor als ik echt wilde roken). Scheelt ook dat ik slechts de laatste maanden dagelijks rookte, daarvoor was ik een kroegroker, dus het is meer een gewoonte- dan een nicotineverslaving denk ik.

Kreeg van Paddy allemaal blije sms'jes, hij had het super gehad. Was met z'n dronken kop op 1 januari van Darling Harbour Bridge gesprongen om af te koelen van ruim veertig graden. De mensen die Sydney kennen weten vast welke brug ik bedoel. Mijn reactie dat ik ook wel een jump kon gebruiken omdat ik hot and sweaty was (het is hier tenslotte bijna dertig graden en erg klam), gaf exact de verwachte reactie van Paddy. 'Emmmmmm. Hot and sweaty. Sure it's just the sun?' Wie weet ga ik nog wel een keer minder moeilijk doen over mannen. In ieder geval werkt dit wel zo. Genieten van het nu, contact houden met Paddy en wel zien waar we staan als ik over drie weken weer op Schiphol staan.

Ondertussen check ik m'n mail en zie ik dat ik door m'n nieuwe werkgever al wordt uitgenodigd voor een skiweekend en een nieuwjaarsborrel! Zo voel ik me erg welkom natuurlijk. Nu kan ik het skiweekend niet vanwege Dublin-weekendje en staat in de andere uitnodiging geen datum (althans hij staat er vast wel maar de mail opent denk ik slecht hier), maar toch. Leuk van ze. ¶ §

Quitter

Ik ben gestopt met roken. Het plan was dat de vijfde in Sydney te doen omdat het me daar al eerder is gelukt en ik 1 januari echt een suffe dag vind om te stoppen. Maar ja. Gisteren was ik te brak om te roken. Dus besloot ik maar gisteren te stoppen. Remment is er nog even om eventuele zwakke momenten uit mn hoofd te praten en als ik de eerse vijf dagen door ben dan zal het vast wel makkelijker gaan. Wat overigens niet weg neemt dat tips meer dan welkom zijn! ¶ §

Krakkemikkig

Rode nek, schrammen op neus, onder de muggenbeten, opengehaald onderbeen (shortcut over de rotsen als je dronken bent, en geen slippers aan hebt, en het donker is, bleek geen handig idee) en schrammen op m'n pols door de frisbee. Ja, zo'n plastic ding dat je heen en weer gooit. Niet zo onschuldig. Maar wel heel bruin. En over twee dagen in Sydney ga ik weer helemaal ladylike worden. Poets ik de schrammen weg, geen muggen, dan wordt het weer wat. Kijk, toch een voordeel van cameraloos door het leven. Van mijn huidige staat zal geen bewijs bestaan! ¶ §

Stomstomstom

Een nieuwe ervaring: een Thais politieburo. Met m'n stomme kop heb ik gisteren m'n tas niet goed in de gaten gehouden rond middernacht. Weg dus. Met m'n camera. En de foto's van Koh Chang waar ik zo trots op was. Oh wat baal ik. En hoe dom kun je zijn?! Was gelukkig wel zo slim geweest phone en credit card en pin pas thuis te laten. Maar goed, voor de verzekering moet ik vast aangifte doen, dus dat deed ik net. Een open lucht station. Twee agenten die me hielpen en amper Engels spraken. Een heel epistel in het Thai, slechts mijn naam was in westers schrift gespeld. Heb dus iets ondertekend zonder een benul te hebben wat. Enige identificatie of adresgegevens werden verder niet gevraagd. Best grappig op zich dat even mee te maken.

Oud en nieuw dus. Met een groep Engelse zaten we op matjes op het strand. De hele avond vuurwerk, om middernacht niet eens zoveel meer. We hadden sterretjes en drank en waren blij! Alleen die Thaise whisky....lethal! Ben om uur of twee pas tot leven gekomen, de rest van de dag was ik goed misselijk.... Niet nog een keer die nare buckets dus.

En dan wordt morgen alweer m'n laatste stranddag! Overmorgen gaan we naar Bangkok, waar ik met Caro een guesthouse heb geboekt. 's Ochtends vliegt zij naar Sydney, 's avonds ik. Rem vond het vooral belangrijk dat ik een kamer met heet water boekte, zodat hij nog even bij ons kan douchen voor hij de derde naar Nederland vertrekt. Uiteraard doe ik dat dan braaf.