¶ §

Nu echt

Beste weergoden.

Bedankt voor de warmste oktober ooit. Echt, ik heb ervan genoten. Maar de herfst heeft ook z'n charme. M'n wasmachine is vervangen dus de was hoeft niet meer op het balkon in de zon te drogen. Die fles port vraagt er echt om om geopend te worden. De slager heeft zulke heerlijke stamppotten. Dus ik zou nu wel graag mooi herfstweer willen. Tot half december. Dan kunnen jullie even twee weken helemaal jullie gang gaan hier in ons kikkerlandje. En begin januari wil ik graag hele erge vorst. Wel met een knisperig zonnetje. Dat is zo lekker op je huid en zo fotogeniek. En dan graag half januari een elfstedentocht. Vinden jullie niet dat dat lang genoeg geleden is?

Hoogachtend,
Gypsy ¶ §

Gedate

Een jaar of twee geleden schreef ik me eens in op een dating site. Deels uit nieuwsgierigheid, deels om van het gezeik van vrienden af te zijn dat ik te kritisch ben (ik geef uiteraard niet toe dat ik stiekem hoopte dat er iets uit zou komen). Uiteindelijk heb ik één date gehad en dat was een bloody drama. Die gast speelde cricket en was aussie, dus dan moet je het bont maken bij mij om een ultraslechte date te zijn. Maar hij was het. Zat alleen maar Nederland af te kraken (ga lekker terug, denk ik dan), sprak wel Nederlands, dat moet ik hem nageven, vroeg mij wat ik over Australie vond en ging gelijk in de aanval als ik een klein punt van kritiek noemde (echt, het was niets!) en ging zeiken over 'OSM' dat bij café Stevens kwam. Was dus niks. Daarna nooit meer geblinddate.

Het leukste aan internetdaten vond ik de mailtjes. Nog leuker werd het toen m'n baas zich ook inschreef, en we soms letterlijk dezelfde mailtjes kregen. Enkele hoogte- en dieptepunten:
- "Such beautiful eyebrows you have !" (en dit was pre-schoonheidsspecialist!)
- "I read fiction, am a great cook of the indian kind, not fussy, clean shaven and clean; ofcourse well-mannered; what else would a woman yearn for in a man for I know the way to get to her heart through my works of gastronomica." (sorry, ik kan zelf erg goed koken. en well-mannered equals boring als je het zo opschrijft!)
- "Kwam via Engelse collega op expatica en moest van haar melen dus bij deze." (dat kan ik dan weer wel waarderen)
- "I saw your profile on the website and believe me, I was blown away. First thing that blew me away was the very way you concealed your email addy. It shows that you are intelligent and that's one of my greatest turn on. I guess your intelligence compliments your beauty." (puke!)

Nee, het is niet voor mij weggelegd. Mijn 189-puntenlijstje blijft aardig overeind bij al die profielen. Terwijl dat lijstje toch ineens verdwenen is als ik iemand ontmoet die m'n hart sneller doet kloppen. In het echt, in een gesprek, als het is alsof je elkaar al kent, en je elkaar in de ogen kijkt en aan het lachen maakt. Hoe ik hier zo op kom? Ik heb wat verliefde mutsen in m'n omgeving. En oh, wat is dat leuk! Cupido mag zich weleens raak gaan schieten en mijn vlinders loslaten! ¶ §

Beetje afscheid

Nadat vorige maand vriendin M naar Wenen is verhuisd, kondigde onlangs vriendin A aan naar Parijs te verhuizen. Nu is Parijs wel heel veel makkelijker te bezoeken dan Wenen, maar toch. Gisteren gaf A's vriend, tevens mijn collega, een feestje (voor het eerst in zijn 33-jarige leven een verjaarsfeestje in de tuin!). A en ik hingen, nippend aan onze margherita's, op wat kussens te kletsen. Vertrouwd en dierbaar, al kennen we elkaar pas dik twee jaar. Haar baan in Parijs wordt druk en zwaar, een echte finance hotshot wordt ze. Dus dat betekent minder bellen, minder mailen. Hopelijk wel SMS-en. En hopelijk zit ik toch eens per kwartaal, minstens, in Parijs. En (derde) hopelijk blijft het hier even bij qua uittocht van vrienden! Ik hou ze graag zo lang mogelijk bij me in de buurt! ¶ §

Afscheid

Twaalf jaar zijn we samen. Iemand had hem gedumpt en toen kwam hij bij mij. Hij heeft vriendjes zien komen gaan. Nieuwe kleren altijd als een van de eerste bewonderd. Gezorgd dat ik tussen krakendwitte lakens kon slapen. Maar vandaag is 'ie er toch echt mee opgehouden. Tijd voor een nieuwe wasmachine. ¶ §

What to wear?

Leuk hoor, zo'n Italiaanse bruiloft. Echt, heb er superveel zin in. Maar over een kleine twee weken stap ik al in het vliegtuig naar Palermo. En ik heb nog niets om aan te doen! Heb heus vaker bruiloften gehad. En heb heus leuke kleren. Maar ja. Italianen. Daar kan ik niet aankomen met mijn aparte Londense looks. En m'n lange zwarte jurken zijn, nou ja, te lang en te zwart. Monsoon is een topzaak, maar die zit hier niet. Karen Millen is prachtig maar erg duur. H&M weiger ik in het weekend binnen te lopen. Zara eigenlijk ook, tenzij als laatste wanhoopspoging. Dus loop ik zometeen maar eens richting Haarlemmerdijk en Negen Straatjes. En als het daar niet lukt dan toch maar de Leidsestraat. En als ik dan nóg niks heb gevonden, die tering-Kalverstraat in! En nu maar hopen dat ik niet in zo'n niks-staat-me-want-m'n-kont (of elk ander willekeurig lichaamsdeel)-is-te-dik-bui heb. Die buien zijn namelijk heel naar als je moet winkelen. Dat je on top of the world naar de stad loopt en je bij iedere zaak ellendiger gaat voelen. Die bui wil ik dus níet vandaag. ¶ §

Mazzel

Ik ben brak, mis m'n ochtendritueel omdat de krant niet is bezorgd (voor de vierde keer in twaalf jaar, dus ik klaag verder niet!), heb over een uur zangles maar heb gisteren teveel gerookt en heb niet gestudeerd. Kortom. Eigenlijk niet zo'n zin in zangles. En zojuist belde m'n docente. Dat ze nog hard moeten oefenen voor het concert van volgende week. En of ik het erg vind de les te verplaatsen. Ik voel me als een middelbare scholier met een onverwacht tussenuur! ¶ §

Moooooi

Heerlijk, zo'n bezoek aan een schoonheidsspecialist. Pas m'n tweede keer, maar ga er maar een gewoonte van maken. Lekker ontspannen, lekker schoon, lekkere schoude- en gezichtsmassage. Alleen dacht ik dat ze vroeg of ze m'n wenkbrauwen moest epileren. Maar schijnbaar zei ze 'elimineren'. Ik ben nog geen Jordanese dame met een streepje hoor, maar 't is een aardige Liz Hurley metamorfose geworden (waarbij ik niet wil impliceren dat ik nu op Liz lijk, ik bedoel slechts de brauwen). ¶ §

Op bezoek

Gisteravond sprak ik mijn oma. Ik vroeg haar allemaal dingen over het boek van m'n opa. Over haar rol in het verzet, over wie waar zat en meer. We hadden het ook over het landgoed waar mijn overopa in een hol in de grond had ondergedoken gezeten. Ik zei tegen m'n oma dat ik dat landgoed graag eens wilde bezoeken. Dat zou lastig worden zei ze, is goed bewaakt door honden. Nou ja, was mijn reactie, als ik uitleg hoe en wat, mag ik toch zeker wel even kijken? Het leek oma niet waarschijnlijk. Zij wist wat ik niet wist. Dat de familie Melchers hier woont. En dat die geen behoefte aan pottenkijkers hebben, kan ik wel begrijpen. Misschien volgend jaar maar eens proberen. ¶ §

What goes around comes around

Op een log las ik iets over dit thema. En ik geloof er wel een beetje in. In goed en slecht karma. Maar het deed me ook aan een gesprek denken dat ik jaren geleden voerde. Ik was een paar keer uit geweest met een Nieuwzeelandse collega, en we hadden soort van iets. Maar eigenlijk was dat ook alweer over. Hij had me verteld over zijn ex, Jacqui, die in Sydney woonde. Hij was al twee jaar hier, zij nog daar, en de relatie had die afstand niet overleefd. Blijkbaar dacht zij daar anders over. Want op een morgen zat ik nietsvermoedend op kantoor, toen ik telefoon uit Sydney kreeg. 'I think you know who this is'. Ik had werkelijk geen flauw benul. 'We have a mutual friend.' Kwartje viel nog altijd niet. Tot ze z'n naam noemde. En los ging ze. Hoe durfde ik haar vriend af te pakken, wat was ik voor sloerie, ze zou me wel krijgen en tot drie keer toe, 'what goes around comes around'. En zo zat ik met een belachelijk schuldgevoel. Ik was single, hij was single, of had dat op z'n minst gezegd, en ik had werkelijk helemaal niets misdaan behalve vallen voor deze chinese kiwi. Altijd als ik de uitdrukking 'what goes around comes around' lees, hoor ik Jacqui weer in mijn oren tetteren. En voel ik heel even weer dat stomme rotgevoel. Om juist verdacht te worden, van dat wat ik nooit zou doen. ¶ §

Stapeltjes

Terwijl ik een vest van m'n bed naar de bank verplaats, bedenk ik dat ik in stapeltjes leef.

Zo ruim ik elke zaterdag de bank op mijn slaapkamer op. In de loop van de week gooi ik die dan weer helemaal vol met schone was en gedragen kleren. Soms neem ik tussendoor de moeite de was op te vouwen, maar naar de kast verhuist het zelden door de week. Het stapeltje groeit, piekt, en verdwijnt elk weekend.

Naast mijn laptop op de eettafel heb ik stapeltje belangrijke papieren. Rekeningen betaal ik en dan blijven ze liggen. Zo eens per twee weken ben ik het stapeltje zat en verhuist het stapeltje naar de trap. Daar ligt het al gauw vier weken, en twee maanden zijn ook geen uitzondering. Maar er komt een moment dat het stapeltje mee naar boven gaat. Dan leg ik het stapeltje op mijn bed. Na een paar nachten stoor ik me eraan en gaat het stapeltje in de kast. En dan eens per drie, vier maanden, maak ik overal gaatjes in en file ik alles netjes in twee ordners.

Op mijn werk heb ik standaard een stapeltje maandafsluiting, een stapeltje hier-zou-ik-eigenlijk-iets-mee-moeten-doen, een stapeltje gelduitgeefverzoeken en een stapel expense reports. De laatste stapel is makkelijk, mensen moeten hun geld hebben dus die dingen teken ik altijd zo snel mogelijk af en dan verdwijnt de stapel. De gelduitgeefverzoeken werk ik ook snel af. Het stapeltje maandafsluiting wordt maandelijks gefiled, en het hier-zou-ik-iets-mee-moeten-doen stapeltje verdwijnt doorgaans na een week of twee met mijn motivatie in de prullenbak.

Als ik nu nog een stapeltje duizendjes ergens had, dan waren mijn stapeltjes compleet. En dan ging ik lekker shoppen op deze website. ¶ §

Opa

Het boekje van mijn opa is uit. Zestig pagina's ben je zo door. Het is het verhaal van hoe mijn overgrootvader gevangen werd genomen, vast werd gezet, werd mishandeld, en op transport werd gezet. Een transport van knullige Duitsers, aangezien in de wagon van mijn overopa een luik zat, waardoor heel veel mensen zijn gevlucht, zo ook hij. Daarna is het het verhaal van uren lopen op zoek naar een onderduikadres. Van het leven in een hol. Van de bevrijding door de geallieerden op 1 april. En van de dood van mijn overopa op 2 april. Gevonden door mijn opa, die ook ondergedoken had gezeten en naar wie mijn overopa op zoek was gegaan. Hij was getroffen door een Duitse of Canadese kogel. Mijn opa heeft hier nooit over gepraat. Mijn oma was koerierster van mijn overopa, en van haar ken ik wat verhalen. Maar dat mijn opa dus zijn vader zo heeft gevonden. Heftig. Z'n boekje roept vreselijk veel vragen op. Ik hoop dat ik nog eens de kans krijg ze te stellen. ¶ §

Liedjes

Sinds ik mijn iPod heb, heb ik ook iTunes. En onlangs ontdekte ik de speellijsten. Daar word ik nou blij van. Een chill-lijst voor bij de krant op zaterdagochtend. Een ethnic-lijst voor bij de tweede krant en na een paar koppen koffie. Jazz en soul voor bij een goed boek op de bank. Rock voor als ik opruim. En mooie liedjes voor als ik even alleen maar fijne liedjes wil horen. Thuis als ik even opgepept moet worden, in de tram als ik maar weinig liedjes kan luisteren. Mijn mooie liedjes lijst bevat van alles. The Magic Numbers, Jack Johnson, Dave Matthews, Chicago, Bombay Dreams, Rolling Stones, Joss Stone, Jamie Cullum, James Blunt, Ede Staal, Irene Cara (zei ze beschaamd), Van Morrison, Oi Va Voi, Ray Charles, Robbie Williams, Kristian Leontiou, Shakira en mooie oude Nederlandstalige nummers. Nummers die me zomaar blij maken, waaraan ik mooie herinneringen heb, die ik lekker mee kan zingen of die gewoon bijzonder zijn. Voor mij geen verzamel CD's. Ik maak m'n eigen mood-collectie! ¶ §

Georganiseer

Nog drie weken en dan vlieg ik naar Palermo, voor het huwelijk van vriendin M. En ik heb het dit keer erg goed geregeld, al zeg ik het zelf. Ik regel namelijk niks. M heeft voor mij, twee Spaansen en een Portugese een hotelkamer geregeld (vier kippen in een hok, dat wordt leuk). En vanavond kreeg ik een mailtje van oud-collega Ina dat ze vanavond bij een gezamelijke vriend van haar en de bruid is om ons weekend daar te plannen (los van de huwelijksvoltrekking, uiteraard, as that would be rude). Of ik in wil haken als ze wat leuks gaan doen. Kijk, zo zie ik het graag. Ik stap op een vliegtuig, en vandaar laat ik alles lekker de boel de boel. En dan sta ik vier dagen later weer op Schiphol, en dan heb ik allemaal leuke dingen gedaan. Ondanks de Italiaanse chaos van vriendin M en dankzij de Deutsche Gründlichkeit van Ina. ¶ §

Verliezer

Het gaat niet goed met me. Echt, mijn scherpte is weg. M'n mojo is zoek. Voor de derde keer op rij dat ik met Remment heb gecarcassonned, heb ik verloren. En dan niet één potje. Nee, series. 3-2. 2-1. Dat werk. En de ellende is, dat Remment dit allemaal onthoudt. En dat we samen oud en nieuw in Thailand gaan vieren. En dat hij nu natuurlijk dat Stomme Spel mee wil nemen. Om mij nog meer te doen verliezen. Nee, ik trap er niet meer in. Ik speel pas weer als m'n scherpte en mojo terug zijn. Kunnen we nog zo gezellig eerst boven de Lonely Planet van Thailand hangen en tussen de spelletjes door Thais gaan halen, het gaat natuurlijk om de knikkers, niet om het spel. ¶ §

Boekenwurm

Sinds ik een jaar of vier was, ben ik al boekenverslaafde. Ik was zo ongeveer het meest geziene kind in de bibliotheek bij ons in het dorp. Kende alle vrijwilligers bij naam, en kreeg altijd extra boeken mee enzo. Als mijn ouders me naar bed stuurde, las ik verder met een zaklamp onder de dekens. Toen de batterijen leeg waren, knoopte ik simpelweg een zakdoek om m'n bedlamp, in de naiëve veronderstelling dat dan van buiten geen licht te zien was. Totdat die zakdoek een keer vlam vatte van de hitte van de lamp. Maar ook daar vond ik wel wat op. Toen ik studeerde, las ik stukken minder, maar ook toen kon ik er erg van genieten. Na een tentamenweek toog ik standaard naar de Vismarkt. Haalde olijven en ander lekkers, een fles rode wijn, een klassieke CD en een Nieuw Boek. Om mezelf te verwennen. Op vakanties jas ik er soms rustig twee boeken per drie dagen doorheen. Toen ik thuiskwam na drie maanden Nieuw Zeeland, en jaren later tien maanden Australië, bevatte mijn rugzak minstens zes, zeven boeken. Een stuk of wat had ik dan al naar huis gestuurd. Want afscheid nemen van sommige boeken, dat kan ik gewoon niet. Vanavond bevind ik me in Venetië. Geen hoogstaande literatuur, maar een detective van Donna Leon. Niet alleen zie ik Venetië helemaal voor me (ik ben er nooit geweest), ook krijg ik voortdurend honger van de gerechten die de vrouw van de hoofdpersoon bereidt, en die uitvoerig beschreven worden. Ik ben helemaal van de wereld. Kaarsen, jazz muziek, knorrende kat en Commissario Brunetti. ¶ §

Psyche

Met excuses aan Life.

De psychologie van een kat is mij een raadsel. Iedereen weet dat ze alles anders doen dan bedoeld. Dus water uit de wasbak drinken in plaats van uit het bakje. Spelen met een verdwaalde oude krant in plaats van met speeltjes. Op een boodschappentas liggen in plaats van in het veel te dure, met zorg uitgezochte kattenmandje. Onderlangs de bank rousen in plaats van de nagels aan de krabpaal scherpen. Godzijdank gaat de theorie niet op voor de kattenbak. Maar nu ben ik confused. Sinds ik de krabpaal van de gang naar de kamer heb verplaatst, gebruikt Chandler hem ineens. En dat hoort niet. Want hij gebruikt hem ook echt als krabpaal. Is mijn kat slimmer dan ik en probeer hij mij te verwarren door dit gedrag te vertonen? Zou kunnen. Maar om het af te maken, had hij dan vast ook wel met een speeltje gespeeld. Of was hij in het veel te dure, met zorg uitgezochte mandje gaan liggen. Zou er iets ernstigs met hem zijn? Dat hij zich onkattig gaat gedragen? Ik houd het monster maar eens even heel goed in de gaten. En blijft 'ie onkattig doen, dan is daar altijd nog de gedragstherapeut volgens het kattenboekje dat ik van gypsymoeder kreeg. ¶ §

Foooooocus

De laatste tijd is mijn focus een beetje zoek. Ik doe voortdurend drie dingen tegelijk, en geen van die dingen volledig. Zo zit ik nu de eerste DVD van de Ashes 2005 te kijken. Ondertussen typ ik dit logje, en vraag ik me af of ik een fles wijn zal opentrekken. Ik maai de kat uit de plant op tafel en leg een vriendje even uit wat ik met m'n MSN tekst bedoel. Het valt nog mee dat ik m'n iPod niet aan heb.

Vanavond mag de focus nog wel zoek zijn. Morgen niet. Morgen heb ik een sollicitatiegesprek. Tweede ronde (van vier) bij een internationaal consulting bedrijf. Met twee directeuren. Vast van die hele slimme, hele gefocuste mensen. Fat chance dat ze niet onder de indruk zullen zijn van m'n cricket kennis, noch van verhalen over de kat in de plant. Eigenlijk zou ik dus nu dat gesprek moeten voorbereiden. Maar daar ben ik te rusteloos voor.

Ok. Gypsy, focus! Weg van de laptop. Genieten van de cricket-DVD. Als die afgelopen is, tv uitzetten en even goed over het gesprek morgen nadenken. Duimen jullie voor me? ¶ §

Nog twee maandjes

¶ §

Trip down memory lane

Gisteren was ik zielig. Eergisteren ook. En de week daarvoor ook wel een beetje. Kleinzielig is misschien een beter woord. Maar toch. Ik vond mezelf best zielig. Gisteren besloot ik oude CD-roms met foto's op m'n PC te zetten en te filen. Beetje rotklusje, dacht ik, maar nee, wat leuk! Foto's van vakanties, van twee koninginnedagen, aangeschoten op een boot door de gracht, van vrienden, van m'n feestje net voor ik naar Sydney vertrok (en wat waren er eigenlijk veel mensen!), van mooi Amsterdam en nog meer. Ik werd er helemaal weer vrolijk van. De watten in m'n hoofd gingen er niet van weg, maar m'n humeur was gelijk stukken beter. Ik heb een superrijk leven. Al zitten er wat werk- en sollicitatiedingen tegen. Daar laat ik me niet door kisten, het leven is te kort en te mooi. ¶ §

Man

Alweer drie jaar geleden dat ik in Sydney verliefd op hem werd. Hij een scharrel daar, ik een vriendje hier. Niks gedaan. Vrienden gebleven. 's Ochtend samen de krant lezen en ontbijten nadat hij op de bank was blijven tukken. Samen met vrienden op maandagavond heel hard gaan zuipen en met z'n allen in hun appartementje blijven tukken. Ik op de bank, hij op het logeerbed. Anderhalf jaar later. Samen een zaterdag in London. Winkelen, wandelen langs de Thames, FA Cup final in de pub, 's avonds drinken met mijn beste vrienden. Uiteraard klikt het. Hij weer terug naar huis met de laatste trein. Sindsdien emails en SMSjes. Bijdehante opmerkingen over voetbal en cricket en de foto's die ik van hem heb gezien, verkleed als non. Van vrienden horen dat 'ie het een beetje gehad heeft met z'n huidige vriendin. Omdat ze wel zijn chique, rijke familie wil ontmoeten, maar niet de wat ruigere, arme tak. Weer emails en de afspraak elkaar in februari in Manchester te zien. Stiekeme hoop dat tegen die tijd z'n vriendin exit is. Drie jaar verder. En blijkbaar nog steeds niet over m'n fat geezer (zijn woorden) heen. Love sucks. Of wat er dan ook op love lijkt. ¶ §

Qlote

Werk is qlote, solliciteren gaat qlote en alle vertrouwen is even helemaal weg. En ik kan niet eens m'n hormonen de schuld geven. Vanavond gok ik er maar op dat sushi en sake me wel uit de dip helpen. ¶ §

Gypsy rennen?

Zoals ik al zei, hou ik niet van rennen. En hoe ze het precies gedaan heeft, weet ik niet, maar vriendin N heeft me doen beloven met haar volgend jaar de halve marathon van Amsterdam te rennen. Nu zult u zeggen, jaja, dat is pas over een jaar, en als Gypsy na de winter op zaterdagochtend naar het Amsterdamse Bos moet om haar rondjes te maken, dan haakt ze zeker af. Op zich geen ondenkbaar scenario. Alleen dan kent u vriendin N niet. Vriendin N doet namelijk wat ze zich voorneemt. Ik heb haar geloof ik nog nooit iets niet af zien maken. Vriendjes, werk, hobbies, etentjes, als N eraan begint, dan doet ze het grondig. Dus ik denk ik dit voorjaar heel wat rondjes bos en park ga lopen. Ik hou u op de hoogte. ¶ §

Rennen

Rennen. Het is niks voor mij. Ik begin er weleens aan, om na drie weken weer af te haken. Heb dan ook groot respect voor mensen die een hele marathon rennen! Zoals Paul. Zijn vriendin Carla en ik wilden om drie uur in het stadion zijn. Rustig liep ik vanochtend naar CS, waar we hadden afgesproken. Doorlopen naar de Noordermarkt om te brunchen. Stuk verder lopen, criss cross over de grachten, en hup, het Vondelpark in. Wow. De renners, de mensen die hun aanmoedigden, de mooie herstfkleuren, de strakblauwe lucht, Amsterdam kan zó mooi zijn! Aan het eind van het park liepen we de Amstelveense Weg op. Kopje thee bij café Bos, begeleid door een hoempapaband, en genietend van de langslopende renners. Het laatste stuk liepen we naar het stadion (waarna ik intussen zeker 10 kilometer in de benen had op m'n haklaarzen!). Keurig om drie uur waren we er. Carla dacht dat Paul zo'n 4,5 uur nodig zou hebben en om half vier binnen zou komen. Half vier. Geen Paul. Vier uur. Geen Paul. Half vijf. Geen Paul. Twintig voor vijf. Woowoo, Paul! Slechts achttien mensen deden er langer over dan hij. Maar het resultaat telt. Hij had het gehaald, en had intussen ruim 1000 pond opgehaald voor de Cystic Fibriosis Trust. Zeven jaar geleden overleed Pauls beste vriend aan deze ziekte. En sinds vorig jaar rent Paul om geld te winnen voor de stichting. En hoe langzaam hij ook rent: hij is mijn held. ¶ §

Vreemdgaan

Nee, hier geen serieus betoog over de pijn en de gevaren van vreemdgaan. Iets heel anders dus. In de Cosmo staan korte interviews met mannen en met wie ze vreemd zouden gaan. Nu zou ik mijn man (mocht die er komen), best een stoeipartij met Cameron Diaz, Daniela Hantuchova of Laetitia Casta vergeven (ik heb ten slotte ook een lijstje). Maar Sylvie Meis? Dáár is de deur! ¶ §

De Ikea op zaterdag

Vraag me niet wat me bezielde vanochtend naar Ikea te gaan. Ik denk dat ik toch nog koorts heb ofzo. Vergat namelijk ook te onthouden waar m'n auto stond, en dat duidt op verminderde toerekeningsvatbaarheid (probeer jij namelijk eens een zwarte clio terug te vinden op het parkeerterrein van Ikea Amsterdam!). Maar goed. Ik was de vlekken in mijn vloerbedekking zat en besloot dat ik, vanochtend, met grote spoed dat vloerkleed nodig had dat ik al maanden eens wilde kopen. Naar Ikea dus. Het leek eerst mee te vallen. Ik kon redelijk doorlopen. Af en toe wat van die tokkies die drie- of vier-breed door de paden lopen, maar verder ging het soepel. Kimberley was haar ouders kwijt, werd omgeroepen. Vijf minuten later kon het winkelend publiek met een gerust hart ademhalen. Kimberley was herenigd. Ik zag het tranendal (van de moeder dan he?!) helemaal voor me. Tien meter verder. Het eerste krijsende kind. De ouders kregen van alle kanten, incluis de mijne, boze blikken toegeworpen. Maar uiteraard zonder succes. Ik verdenk deze ouders ervan net nog drie of vier man-breed door de gangpaden te hebben gelopen. Weer een hoek om (note to self: voortaan de shortcut naar de accessoires nemen als je geen meubels nodig hebt), een nieuw bericht. 'Wil degene die net een vraag had gesteld over de pjotr zich weer melden op de afdeling?'. Hoe durft 'ie? Zo'n arme Ikea-jongen wat vragen en dan weglopen terwijl de jongen het antwoord zoekt. Een schande. Tig krijsende kinderen, berichten en breedlopende tokkiefamilies verder, ben ik dan bij de tappijten. Uiteraard is degene die ik wil uitverkocht. Maar ik ben niet voor één gat te vangen. En de komende maanden was ik zeker niet van plan een herhalingsbezoek te brengen (u moet weten, hoe dichter Sinterklaas nadert, hoe erger de Ikea wordt). Dus een Floklati over m'n schouder gegooid. Fijn fluffie voor de kat en fijn goedkoop voor het baasje. Een half uur later zit ik thuis, prinsheerlijk op het nieuwe fluffy vloerkleed de NRC te lezen. Pfffffffff. ¶ §

Rijke vent

Een rijke vent? Wie wil er geen (heteromannen uitgezonderd)? In de Glamour van deze maand staan zes Engelse golddiggers geportretteerd. Allemaal zoeken ze een man die minstens 100,000 pond verdient. Willen ze een buitenhuis, een huis in Chelsea of een andere dure wijk, en kinderen die pony's krijgen. Ze hebben zelfs een plan van aanpak gemaakt. How low can you go? Tuurlijk wil ik ook graag een rijke vent. Een man die een ton+ verdient, leuk woont en het prima vindt als ik stop met werken en voor me laat zorgen. Lijkt me heerlijk. Ik een beetje leuk zitten zijn bij zakendiners, mee als hij op reis gaat, misschien nog eens Hebreeuws leren of filosofie studeren en beetje met de hond wandelen (in dit geval zouden we namelijk een Rhodesian Ridgeback hebben).

In de praktijk tref ik die mannen alleen nooit. Terwijl ik toch best wel in een goedbetaald vakgebied werk. Maar nee. Mijn vriendjes van de laatste jaren waren reisleider, inkoper bij de Dirk of in between jobs. Die ene die dan ouders met geld had (maar lekker minder verdiende dan ik, gna), was een zodanige Gooi-boy dat die liefde ook gauw bekoeld was. Ik zal wel met een arme sloeber eindigen. Prima. Voor mij geen plan van aanpak om die ene goudhaan aan de haak te slaan. Dan maar tot m'n zeventigste werken! ¶ §

Jump, jump

Gisteravond zat ik even achter m'n laptop toen ik een paar 'hallo' hoorde roepen. Ik liep m'n balkon op, en daar stond de ruziebuurjongen. Chandler was naar beneden gevallen, zei hij. Met trillende knieën racete ik naar beneden. Buurjongen bleef op het balkon staan om aan te wijzen waar Chandler was. Stilletjes zat hij in de tuin van de benedenburen. De twee honden in de tuin ernaast deerden hem niet, zo was hij van slag. Na even met de nieuwe buren kennisgemaakt te hebben, liep ik met een klein katje met racend hart in m'n armen weer naar boven. Hij wilde niet eten, geen snoepjes, alleen maar bij me liggen. Intussen is 'ie weer bijna de oude. Alleen nog aanhankelijker dan 'ie al was. En z'n linkerpootje trekt nog wat. Even aankijken en anders naar de dierenarts maandag. Dom lief poesje! Dom baasje! ¶ §

Ruzie

Wat ze zegt, nee, schreeuwt, kan ik niet zo goed horen. Kan ik meestal niet zo goed horen. Wel dat zíj schreeuwt, en híj luistert. Althans, dat denk ik dan maar. Misschien staat hij ook wel met z'n handen voor z'n oren. Slechts een keer verstond ik ze goed. Ik stond met een vriendin op het balkon, drie hoog, zondagochtend. Zij hadden de balkondeuren open en maakten ruzie. Nou ja, niet echt dus, zíj maakte ruzie. 'Je houdt niet meer van me. Je hebt een ander. Je raakt me niet meer aan. Je gaat vreemd'. En ga zo maar door. Geen weerwoord gehoord. De mensen die door de binnentuinen liepen en geïnteresseerd op keken, ook niet. Op een gegeven moment werd haar monoloog onderbroken door geslaag met een deur. Twee tellen later hoorde ik de lift. Zou hij verstandig zijn geworden? Sindsdien ruzieën ze veel. Soms stomp ik tegen de muur, waarop iemand terugschopt. Tsja, aanbellen of ze wat zachter kunnen ruzieën is ook zo genant.

Laatst stond ik bij ze in de lift. Zij met een dikke buik. Zou dat baby'tje in haar buik het geruzie kunnen voelen? Als ze me konden zien tijdens het geruzie, zou ik ze mijn tot perfectie geoefende neerbuigende blik geven. Zoals mijn chique oma altijd zei: 'Ruzie is zó burgerlijk!'. (Mijn broer en ik moeten altijd erg lachen om de hypocrisie hiervan maar dat ter zijde). ¶ §

Leuk verpakt

Talpa haalt Thuis van de buis omdat 'de kijker het programma niet weet te vinden'. Wat denken ze dan? Dat we aan het begin van de avond Talpa kwijt zijn en zondag om zeven uur en masse weer weten waar hij ook alweer zat? Nou, in mijn omgeving wist iedereen het heús wel te vinden. Het is gewoon een stom kletskousprogramma! Daar heb je al blogs voor! ¶ §

Noctember

In plaats van frappuccino en ijsthee, bestel ik koffie verkeerd en mokken hete thee. 's Ochtends de Starbucks beker met een dubbelshot latte mee naar kantoor om warm en wakker te worden met echte koffie. De witte wijn en rosé zijn vervangen door rood. Nog een week of wat, en de zin in port komt weer. De limoncello na het eten wordt een hete choc met rum. Ik wil kokkerellen. Geen frisse salades en pasta’s maar stews, roasts en stamppotten. M’n zomerkleren moeten naar de kast beneden en m’n warme vesten weer naar boven. Gelijk maar een stapel ‘draag ik niet meer’ aanleggen, voor kleren die over over een paar jaar ineens weer leuk zijn. Veel slapen, veel DVD’s kijken. Veel borrels drinken met vriendinnen. Ik ga me weer uren op m’n bank nestelen onder de afghan met een goed boek en de kat op schoot. Warme sjaal en winterjas staan alweer in de startblokken. Lange wandelingen door het bos in plaats van flanneren langs terrassen. Oktober, november, december. Herfst is fijn. ¶ §

Opvoeden is niet mijn sterkste kant

¶ §

Bolletjes

Een van mijn teamleden is Ghanees. Beetje stoer, tegelijk beetje schuchter, en goed gevoel voor humor. Aardige vent. Spreekt niet zo heel goed Nederlands. N, is zijn naam. En de afgelopen week was N op vakantie naar Curacao. Zijn zwager trouwde daar en z'n vriendin en hij plakten er een paar dagen vakantie aan vast voor ze terugvlogen naar Nederland. En dan. Als beperkt Nederlands sprekende, stoere schuchtere Ghanees ben je natuurlijk een cokesmokkelaar. Althans, zo denken ze op Schiphol. En dus werd N van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat vastgehouden. Vandaag had 'ie weer op z'n werk zullen zijn, maar vanochtend belde hij om te vragen of het een dag later kon worden. Hij had zesendertig uur niet geslapen en was echt helemaal van slag over wat hij had meegemaakt. Natuurlijk wil ik ook dat coke ons land niet binnenkomt. En al heb ik weleens begrepen dat bolletjesslikkers maar een fractie van de totale cokeinvoer uitmaken, wil ik ook graag dat die mensen worden aangehouden en dat de coke in beslag wordt genomen. Maar als ik zo'n oversture jongen aan de telefoon heb, dan zet ik toch wel m'n vraagtekens bij de gebruikte methode. Arme N. ¶ §

Briefjes

Ik heb erg zitten lachen om Barbara's briefjeslogje. Mijn ouders deden er niet aan: briefjes schrijven als ik dingen niet af had. Al zei m'n moeder jaren geleden wel een keer dat ze echt wel in de gaten had gehad dat ik in de brugklas significant vaak op vrijdag (Top 40!) ziek was. Maar ze had het zo gelaten. Ik kon goed leren, en kon zo'n dag in en rond bed dan toch vaak wel gebruiken.

Toen ik halverwege de zesde klas op kamers ging, bevocht ik bij de rector dat ik voortaan geen briefjes meer nodig had. De beste man vond dat mijn broertje voortaan maar een briefje mee moest nemen als ik ziek was. Ik legde hem haarfijn uit dat ik dan dus prima om vijf uur uit de Blauwe Engel kon strompelen, met een zielige stem een paar uur later m'n ouders bellen, en dan had hij om half negen een briefje op z'n buro van een meisje met een kater. Zo gingen we het dus niet doen. Ik won, uiteraard (serieus: ik schijn te kunnen lullen als brugman bij dit soort zaken).

Helemaal netjes ging ik er echter niet mee om. Ik was namelijk heel goed in engels en nederlands, en vond die lessen niet zo spannend. De UB daarentegen was een kermis voor mijn hormonen. Dus meldde ik me geregeld ziek op dagen dat ik een blokuur engels of nederlands had. Om dan in de UB te gaan zitten studeren. Of eigenlijk: leren. Maar ik voelde me vreselijk stoer, en vreselijk volwassen. Eén keer werd ik gesnapt. Op de trap botste ik zowat tegen m'n leraar engels op. Ik biechtte maar op wat ik deed, en zowaar: hij begreep het en zou me niet melden. En zo ging ik nog enige maanden door. In mei slaagde ik voor m'n eindexamen. Ik hoorde het op school , waar m'n moeder ook naartoe gekomen was. Allebei hartstikke blij dat ik zo goed geslaagd was. Ik liep op rozen. Tot de concierge mijn moeder kwam feliciteren. "Mevrouw Gypsy, wat ben ik blij dat Gypsy toch geslaagd is. Ze is toch zóveel ziek geweest het laatste half jaar!". Als de grond zich kon openen, was dat een goed moment geweest. ¶ §

Eng wijf

Mijn oog valt op de titel van Max Pams column in Het Parool: "Carl Friedman, wat een eng wijf". Hoezo?, denk ik. Ze schrijft prachtig. Haar Twee Koffers Vol is lang blijven hangen nadat ik het las. Waarom ze een eng wijf is? Carl Friedman heet eigenlijk gewoon Carolina Klop. En er is helemaal niets Joods aan haar, terwijl ze juist zo prat ging op haar Jood-zijn. Haar geschiedenis als (kind van) holocaustslachtoffer blijkt verzonnen. Het doet me een beetje denken aan Singh Varma en haar kanker. Aan Croiset, die zijn eigen ontvoering in scene zette. Verzinnen dat jou leed is aangedaan. Ze genoot vast van de aandacht die ze kreeg als tweede generatie-slachtoffer. Waarmee ze de echte slachtoffers zó enorm te kort doet, vind ik. Wees gewoon Carolina Klop en schrijf mooie romans over dingen die je niet hebt meegemaakt. Doen meer mensen. Maar dit... Wat een eng wijf. ¶ §

Foebel

Belangrijke voetbalwedstrijden kijk ik liefst met vrienden F en J en hun vriendengroep. Allerliefst in Tapmarin in de Van Wou. Vandaag ben ik alleen een beetje hangerig. En ik kijk ik liever thuis. F belde aan het eind van de middag dat drie avonden alcoholmisbruik op rij wat veel waren geweest en dat ' ie toch maar thuis ging kijken vandaag. Dus zit ik nu in m'n huiskloffie en op sloffen in de starthouding. Fles wijn open. Toastjes, kaasjes, nootjes (stomme nederlandse verkleinwoordengebruik). Volgende keer weer gezelligheid. ¶ §

Flarden van een leuke avond

Ali B met zowel geslaagde als minder geslaagde grappen en hele leuke liedjes. Lekkere energieke show.

Teleurgesteld dat K's nieuwe vlam niet meer komt.

Terrassen in de Jordaan met K, haar jeugdliefde en zijn clubvrienden.

K's opmerking: Gyps, je ex. Oh nee, mijn ex. Nou ja, zelfde club.

De superaardige taxichauffeur uit Delhi die afsluit met: Nou, ik zie je volgende keer he?! ¶ §

Niemand vertelt me ooit wat.....

Waarom moet ik nou van m'n oma horen, die al 45 jaar van m'n opa is gescheiden, dat m'n opa een boek heeft geschreven over de verzets- en onderduikperiode van mijn overgrootvader en hem! Heeft 'ie niks over verteld... Familie..... Gauw dat boek zien te vinden! ¶ §

Taalvernieuwing

Op de bank (liefst bij Oprah) heen en weer springen terwijl je je liefde aan je schatje betuigt: to do a Tom.

Binnen no time zwanger raken van oude bok: to do a Katie?

Waarom heeft IEDERE nieuwssite het hierover? En waarom heb ik het erover? Een midget en een puber. Who cares? ¶ §

Mijn oma en de snoepjes

Mijn kattenbeest eet graag kattensnoepjes. En ik geef ze met liefde. Ik maak mezelf wijs dat het goed voor hem is. En iedere keer dat ik de la open om de snoepjes te pakken, denk ik aan Karel en mijn oma. Karel is de zeventienjarige kat van m'n ouders. De laatste jaren dat m'n oma leefde, kwam ze niet heel erg veel buiten de deur, maar wel vaak bij m'n ouders. En oma was gek op Karel. In de loop der jaren was de gewoonte ontstaan dat oma Karel snoepjes voerde. Oma is er al 1,5 jaar niet meer. Maar elke keer dat ik Chandler snoepjes geef, staat ze naast me. Kijkt ze over m'n schouder mee. Weet ze dat het goed met me gaat. En ziet ze hoe vreselijk ik haar mis. ¶ §

Mutsen

Vanochtend op de radio vertelde Edwin Evers dat Robbie W bij Paul de Leeuw in de show zou zitten. En laat die studio nou naast mijn kantoor zijn. En laat Robbie nu vanmiddag om een uur of vier verwachte werden (crea grammaticagebruik, ik weet het). En dus stond ik van even na vieren tot even na vijfen (een beetje ster komt te laat) voor de studio. Veel C-list BN-ers gespot, heel veel sporters en nog een ex-politicus. Gekletst met de Shownieuws reporter (ik ben bang dat dit er toe geleid heeft dat er nu opnames bestaan van vijf mutsen waaronder gypsymuts die hard op de dranghekken slaan en 'Robbie, Robbie' schreeuwen), de laatste roddels gehoord en om vijf uur....het hoogtepunt....de auto met Robbie Williams. Volgens de politie. In de drie volgbusjes zaten mannen die dansers leken. Maar Robbie schoot gelijk naar binnen. Niet gezien. Boohoo. Daarvoor tijdens de drukke maandafsluiting een uur buiten gestaan. En daarvoor nu weer m'n pc aanzetten om het gemiste werk in te halen. Allemaal voor De Auto Waarin RW Zat.

Update: ik heb hem toch gezien. Maar niet geregistreerd. Wel mezelf vet drie keer voorbij zien komen bij Shownieuws. My fifteen seconds of fame op de Nederlandse commerciëelen.

Update 2: vandaag ook nog de voorpagina van het lokale sufferdje gehaald. Tot grote hilariteit van de collega's. De mannelijke collega's kunnen er nog altijd niet over uit dat er gisteren gedurende veertig minuten geen vrouwen op kantoor waren. Meest productieve veertig minuten ooit. Jaja. ¶ §

De Baan

Vanmiddag werd ik door BuZa gebeld over De Baan. M'n hart sloeg drie keer over. Na drie zinnen realiseer ik me dat de vrouw me uitnodigt voor een gesprek, alleen niet voor de functie waarop ik gesolliciteerd had. Jammer jammer. De functie die ze nu hadden, mag dan op een ambassade zijn, maar ik wil geen veredeld administratief medewerker zijn. En ik heb ook geen zin meer dan 20% salaris in te leveren. Morgen maar eens bellen waarop ik ben afgewezen. Is dat ervaring, dan proberen we het over een paar jaar gewoon nog eens! ¶ §

Tram

In het net-niet-donker sta ik op de tram te wachten die me naar zangles brengt. In m'n hoofd zing ik Ne Me Quitte Pas. Vooruit, ik zing het heel zachtjes. Ik sta alleen bij de halte, langs het Ij, en droom weg bij de mooie Hollandse luchten terwijl ik me de juiste noten probeer te herinneren. Even verderop komt een man staan, en ik hou me stil. Een vrouw komt bijna naast hem staan. Ze heeft het koud. De man begint te zingen. In een taal die ik niet ken, echt te zingen. Ik beweeg wat met mijn tenen, de vrouw beweegt haar hele lichaam. En begint een soulnummer te zingen. Dwars door de man heen. We glimlachen naar elkaar en genieten zwijgend van dit moment. Dat uiteraard ruw verstoord wordt door de tram. Maar ik heb m'n geluksmoment alweer gehad vandaag. ¶ §

Mensenkijken

Mensenkijken is een van mijn favoriete bezigheden. Café Dante is erg geschikt, de Parade natuurlijk, het terras van Van Harten, De Gaper en ga zo maar door. In de zomer kan ik rustig een half uur met een vriendin ergens zitten en niet meer dan drie zinnen wisselen omdat we het te druk hebben met kijken. Als ik op dreef ben, verzin ik mensens levensverhaal.

Vanavond stond ik te tanken ergens langs de A2 tussen Utrecht en Amsterdam. Zo om een uur of half twaalf. Ik liep naar binnen om af te rekenen en hoorde alleen maar raar (lees: Brabants (hey, is raar voor deze Groningse!)) gepraat. Ik keek om me heen en zag niet eerder zoveel netkousen, glitterblouses (zelfs bij mannen), opengewerkte laarzen, D&G bagger, ienieminierokjes van zwart latex en weet ik het wat niet meer. Fascinerend. Vanavond was ik moe en wilde ik slapen. Maar als ik binnenkort weer eens op een zaterdag met een vriendin afspreek, doen we dat op dit tankstation. Hapjes en drankjes mee de auto in en zitten en kijken. Om af en toe drie zinnen met elkaar te wisselen terwijl we iemands levensverhaal verzinnen. ¶ §

Afscheid

Eén van m'n allerbeste vriendinnen verlaat dit weekend Amsterdam. Vanmiddag liepen we voor de laatste keer over de Cuyp. Kochten we voor de laatste keer samen bloemen. Lunchten we voor de laatste keer bij het Soepding in de Pijp. En toen stonden we weer bij haar fiets. Ik omhelsde haar en de tranen sprongen me in de ogen. Marianna deed hard 'r best niet mee te doen. Ik voelde me in een keer zo verdrietig! Wenen is niet het einde van de wereld maar zó niet hetzelfde!

Wat het nog ietsje erger maakte: we stonden vlakbij het nieuwe beeld van Hazes. En stiekem was ik een beetje bang dat mensen dachten dat ik om hem griende. Ik zou namelijk niet de enige geweest zijn. ¶ §

Happy gypsy

Wat een lekkere avond. Met broerlief gegeten bij Marius. En Marius is een ervaring. Een piepklein restaurantje in de Westelijke Eilanden. Met Kees die in z'n uppie de keuken bestiert. Het eten is vreselijk goed, de wijnen zijn zalig en als je een cognac toe bestelt, komt Kees met zes flessen naast je zitten om uit te leggen wat hij heeft aan cognacs. Passie alom. En als ik ergens van hou, is dat het. Tot bijna middernacht zaten we na te praten met de eigenaar-kok. Over z'n tijd bij Chez Parnisse in Berkeley, het Pomphuis in Ede en restaurants in de Bourgogne waar hij net geweest was. Over cognac, whisk(e)y en service in restaurants. Broertje en ik delen een grote liefde voor eten. En zo waren we aan het eind van de avond heerlijk bijgepraat, volgegeten en net niet tipsy. Zo'n avond waarna je met een glimlach op je lippen in slaap valt.

Off topic: wat geen glimlach bij mij teweeg bracht, maar een echte lachbui was een waarneming van m'n broertje. Hij had voor z'n werk op het Filmfestival gefilmd. En enige tijd langs de rode loper gestaan. Sowieso triest dat topacteurs als Peter Blok zo door kunnen lopen omdat de gemiddelde Privélezer ze niet kent. Maar nog erger was Marijke Helwegen. Die het presteerde drie keer weer terug te lopen naar het begin van de rode loper. Om een tweede, derde en vierde keer de aandacht te krijgen. Get a life...