¶ §

Beroepsnerd

Een vriendin van me is forensisch account (fraude onderzoeker, zeg maar). Ik hang altijd aan haar lippen als ze over haar werk vertelt. Andersom vindt zij mijn praktijkverhalen interessant. En zo zaten we vanavond dus in het zonnetje bij de Bosbaan te eten. En te praten over belasting terugvragen op declaratiefacturen, boekingen van pensioenvoorzieningen, de interne controles met betrekking tot de kleine kas en meer van dit spannends. Een nachtmerrie voor de gemiddelde (normale?) mens. Maar wij kunnen hier dus uren over lullen. Erg he?! Zulke beroepsnerds. ¶ §

Kantoorhumor

Gypsy: grote baas, gaan jullie morgen met het vliegtuig van R (eigenaar) naar Duitsland?
Grote baas: ja, want mijne staat in de garage.
Toen ik om dit hele flauwe grapje echt heel erg hard moest lachen, wist ik dat het tijd was naar huis te gaan. Wilfred, Albert en Fiona wachtten me op. Morgen weer een dag. ¶ §

Verstrooide professor

Mijn broertje is een mega warhoofd. Echt, hoe hij functioneert in zo'n drukke en onvoorspelbare baan als de zijne, is de hem kennende mensheid een raadsel. Vandaag was 'ie weer lekker bezig.
Ik had mijn mobiel thuis laten liggen (tja, we zijn familie natuurlijk). En aangezien mijn vader vandaag jarig is, en m'n ouders op vakantie zijn, mailde ik broerlief of hij het nummer van m'n vader kon mailen. Uren later had ik een mailtje terug. Hij had het nummer naar mijn mobiel gesmst en was er intussen achter dat dat dus niet werkte. In knalkleurige cijfers, grootte 20, typte hij het nummer van palief. Ik grijp de telefoon en begin te bellen. Hmmm......dit nummer lijkt verdacht veel op het mijne. Nog enkele minuten en een email later had ik dan alsnog het nummer van m'n vader. De arme man heef het meer dan een halve dag zonder mijn felicitaties moeten doen.... ¶ §

Ontslag

Haha, voelde ik me vrijdag een beetje schuldig over mail aan HR-manager die niet voor haar bestemd was.....neemt ze vandaag ontslag. Probleem opgelost.
Iets heel anders: kan iemand de zon weer aanzetten? ¶ §

Mooi

Lange tijd bewonderd, dit weekend gekocht:
¶ §

Waardeloos

Een desolaat industrieterrein op de zondagmiddag.... En grote baas op sandalen en in shorts! ¶ §

AU!

Onze HR manager drijft mij geregeld tot wanhoop. Niemand begrijpt 'r, ze komt afspraken niet na, beantwoordt nooit de vraag die je stelde: een drama. Vandaag vroeg ik voor de zoveelste keer wie ik moest bellen voor een bepaalde vraag. Vervolgens forward ik haar laatste nonreactie naar m'n baas met de tekst: 'Ze zal me wel weer niet aardig vinden, maar hoe moeilijk is het mij gewoon antwoord te geven?'. Detail: ik klikte niet op 'forward' maar op 'reply'. Megamegamegamuts!
Overigens: heb mailtje gerecalled en dat lijkt te hebben gewerkt. Maar toch.... ¶ §

Hehe....

Zo. Zware bevalling gehad. Welke idioot het gebroken boekjaar toch bedacht heeft? Normaal is november-december druk ivm budgetteren. Bij mijn bedrijf valt die topdrukte nu. Als ik zeg maar gewoon met een wijntje op het balkon wil zitten. Maar goed. De boel is gefedext. Zondag nog even naar kantoor en dan kunnen we de grote grote baas maandag wel aan. Wat maakt dat ik me nu moe en voldaan voel? We hebben een goed budget afgeleverd. En baas, andere collega en ik kregen vandaag een mail van grote baas om te bedanken voor onze inzet en geduld. En ik weet dat 'ie het meent. En dan is zo'n mail hartstikke fijn.
Vanavond lekker eten en wijntjes drinken met logsters K en V. De hele avond over jonge katjes praten. En roddelen natuurlijk. Dag budget! ¶ §

Kattenlog

Ik waarschuw je vast: er is een risico dat dit binnenkort een kattenlog wordt.
Al maanden denk ik erover een katje te nemen. Praktische bezwaren (wat als ik weekend weg ben?) en andere bezwaren (is het niet zielig, de hele dag alleen?) weerhielden me tot nu. Maar toch, het kriebelt. Vanavond zat ik met C op de MSN. C heeft een zwanger katje. En zegt dat ik maar eens moet bedenken of ik niet één van haar kittens wil straks. En eigenlijk weet ik het. Ik moet het doen. Mijn biologische klok tikt niet. Maar een katje (en later kat).... Dit is wel het moment. ¶ §

De zielige sollicitant

Ik ben dringend op zoek naar een tijdelijke GL-accountant (finance functie). Iemand die heel goed kan boekhouden. Echt heel goed, want zelf ben ik er niet supersnel in en er moet veel geboekhoud (boekgehouden?) worden. Dus had ik een werving- en selectiebureau gebrieft met wat ik zocht. En de nadruk gelegd op dat boekhouden. Uit drie CV's leek eentje wel redelijk. We nodigden hem vanmiddag uit. Na de introductie vroegen baas en ik hem wat 'hoe zou je dit aanpakken' -vragen. Hij wist het niet. Een paar simpele boekhoudacties dan. Kon hij ook niet. Uitleggen en op weg helpen? Hij kon het nog niet. Toen hebben we hem maar uit z'n lijden verlost. Ik had het met de jongen te doen. Zijn tijd verspild, onze tijd verspild en hij voelde zich vast niet prettig. Arme jongen.
Bingo roepen was overigens niet nodig, hij drukte zich niet in loze termen uit. ¶ §

Mutsengedrag

Zaterdag komt vriendin J logeren. Wij woonden tegelijk in Sydney en raakten bevriend. Vlak voor J Sydney zou verlaten, gaf ze een BBQ. Een echte goede. Iedereen nam vrienden en drank en vlees mee, J zorgde voor de rest. Ik nam vier vrienden mee. Eentje was Phil. Phil, vijf jaar jonger dan ik, was een chubby Engelsman die er mee zat dat ie een 'big geezer' was.
Ik vond het wel meevallen. Ogen, mond, humor en karakter waren genoeg 'to wow me'. Eigenlijk al wel een poosje. Maar niks was nog gebeurd. Phil woonde in Manly, een wijk aan de andere kant van de haven. Waar 's avonds laat alleen nog maar taxi's je naar huis konden helpen. Huisgenoot Wendy en ik hadden dus bedacht dat, als het gezellig was, Phil de laatste boot niet zou halen. En dat ik dan aan zou bieden dat hij bij mij kon logeren op de bank. Wendy zou 's avonds alle dekens met kattenharen op de bank leggen, zodat Phil geen andere keuze restte dan bij mij in bed te kruipen.
Helaas...het mocht niet zo zijn. Er was geblowed en gedronken en no way dat Phil die haren zag. En zo lag ik gefrustreerd in bed. Te laf om actie te nemen. Om zeven uur was ik klaar wakker en ging ik thee zetten. Ik kocht een krantje en Phil en ik hadden een heerlijke huiselijke ochtend. Als een stel, maar ook weer niet. En ook ik onder de kattenharen. Van dat krantje lezen op de bank. ¶ §

Zomer

Snoeihoge hakken, korte rokjes en mooie topjes. De mannen op kantoor wisten niet hoe ze het hadden vandaag.... Lekkere wijven komen het best uit in zomerkleren. En wij zijn met teveel lekkere wijven. Hetgeen ik ook fijntjes aan mijn directeur meldde. Wat hem de opmerking ontlokte dat wij gebrek aan intelligentie proberen te compenseren met bijdehandheid.... En bedankt! ¶ §

Bijna betrapt

Van zangles liep ik vanavond naar de Albert Cuyp voor een bijkletsetentje met vriendinnen (thema's: huwelijk, songfestival, scheergedrag van Braziliaanse mannen). Als ik van zangles kom, zing ik buiten nog altijd een beetje verder. Rustige buurt en niemand kent me daar. Maar vandaag werd ik toch bijna betrapt. Ik loop de hoek om en zie logster V. Begroet haar en zie logger D. En concludeer al snel dat de donkere schone in de hoek logster C moet zijn. Ben ik even blij dat ik net ademhaalde! ¶ §

Kwartjes

Voor het eerst in mijn leven heb ik een echte all round finance baan. Hiervoor was ik meer voor de analyses en accounting verantwoordelijk, nu voor alles. En zo verkocht ik net dus ruim 700,000 britse ponden. En kocht ik zo'n 3,5 miljoen dollar. Met één telefoontje van twee minuten. Is het heel raar als ik dit toch een klein beetje eng vind? Dit is wel heel erg 'voor het eggie'! ¶ §

Negende wereldwonder

Wow. Vandaag droeg ik een witte linnen broek met een witte kaasdoeken top. En na een hele dag zijn beide nog wit. Gisteren droeg ik hoge dunne hakken (fuck me shoes volgens baas, pornoschoenen volgens collega L), en ik ben niet van de trap gelazerd. Ik word echt steeds meer een meisjesmeisje! De wonderen zijn de wereld nog niet uit! ¶ §

Achtste wereldwonder

Zeven logbabes op de MSN in gesprek. En er wordt niet geroddeld (nou ja.....bijna niet). Het achtste wereldwonder! Wil slapen en toch niks missen. Mooooooeeeeeeiiiiiiiiilijk! ¶ §

Och arme

De Italiaanse collega waarover ik gisteren logde schaamt zich denk ik een beetje. Nadat hij zaterdag al niet mee ging winkelen ondanks afspraak en vandaag niet de budgetten mailde ondanks afspraak, weet ik zeker wat ik al dacht. A baalt dat hij zich zo heeft laten gaan. Agossie. En dat terwijl baas en ik (nou ja, off log dan) keurig onze mond hebben gehouden over z'n ludduvuddu en dronken gejammer. Ik vind het wel een beetje zielig. Maar wat doe ik er nu mee? Er juist wel of juist niet over beginnen? Geruststellen of dood laten bloeden? Ik ben dan wel een vrouw, maar als zó'n wijf kan ik echt niet denken. Zijn er geen managementcursussen voor omgaan met dronken wijven (m/v) met ludduvuddu? ¶ §

Join the club

Een poos geleden logde ik over de sekreeteresse van onze directeur. Degene die zich zo afreageerde op haar collega's. Wat ik er toen niet bijvertelde, was dat ze vervangen zou worden. Vrijdag is dat dan eindelijk gecommuniceerd binnen het bedrijf.
En de opvolger? Vriendin en ex-collega L. L, A en ik werden in ons vorige bedrijf door de stoffige verkopers 'de drie vrijgezelle vrouwen met haar op hun tanden' genoemd. Zelf zagen we ons eerder als de drie musketiers of charlie's angels. In september vertrok A naar de spelletjesmaker. In april volgde ik. En vanaf morgen zijn kwik, kwek en kwak weer herenigd! ¶ §

Bingo

El Signor schreef van de week iets over het woord 'uitdaging' dat iedereen maar gebruikt in de context van een nieuwe baan. Jet voegde daar 'hands on mentaliteit' aan toe. De komende weken moet ik enkele sollicitatiegesprekken voeren, niet mijn hobby, de meesten zijn allemaal een pot nat.
Maar nu heb ik iets bedacht om het leuker te maken. Ik ga 'sollicitatiebingo' spelen. Zodra de woorden 'uitdaging', 'opportunity', 'hands on', 'teamplayer' en 'initiatiefrijk' gevallen zijn, roep ik heel hard BINGO. Welke lege kreten mis ik nog op m'n lijstje? ¶ §

Songfestival

Het dringt inmiddels tot me door dat ik gisteren het songfestival heb gemist. Nu had ik al wel gezien dat Glennis eruit lag dus spannend was het voor Nederland al niet meer. Maar toch. Het ergeren is toch ieder jaar leuk. Een traditie.
Mijn mooiste songfestivalavond was twee jaar geleden. Ik zat in een hostel in Noosa, aan de Australische oostkust. Op m'n kamer lagen verder een Canadees en drie Engelsen. Allen mannen. We hadden tv en video op de kamer en hoewel de mannen een film wilden huren, kreeg ik ze zo gek met mij naar het songfestival te kijken (dat dus down under gewoon wordt uitgezonden!). Vanuit onze respectievelijke bedden keken we naar de voorbijkomende liedjes. De Canadees was stil. Erg stil. Na een half uur vroeg hij of dit nu echt de beste muziek was die Europa op dit moment te bieden had. Even hebben we geprobeerd uit te leggen wat 'songfesivalliedjes' zijn. Niet te doen. Na vijf minuten deed de Canadees vrolijk met ons mee. Punten geven, commentaar leveren en je ergeren aan de belabberde zangkwaliteiten van sommige. Een leuke down under herinnering. ¶ §

De Italiaanse collega

De afgelopen dagen was ik in Milaan. Voor werk. Nou ja, vrijdag voor werk. Gisteren om te winkelen. Maar vrijdag dus. De hele dag met baas op het kantoor van de Italiaanse controller, A, gezeten. A had ludduvuddu want z'n vriend had het uitgemaakt. Is klote, life sucks, you'll get over him. Ging allemaal goed.
Tot we vrijdag na het werk cocktails gingen drinken in een bar in de stad. Hoewel we er wat bij snackten werd A al vrij gauw vrij aangeschoten. We moesten dus eten. A had een of ander leuk tentje in gedachten aan de gracht. Om de hoek, nog tweehonderd meter, nu echt heel dichtbij, kortom: baas en ik hadden het helemaal geschoten op onze sierlijke, vrouwelijke, hooggehakte schoentjes. Uiteindelijk kwamen we bij het door A uitgezochte restaurant. A had een vriend, Luca, die er tegenover woonde, en die kwam er gezellig bij. Vriend ook homo, hoewel in twijfel want probeerde baas te regelen. Vriend was enorm lekker, sprak vloeiend Engels met een sexy New Yorks accent en we kletsten en dronken wijn.
Tot de ex van A belde. A ging even naar buiten. Om vijf minuten later Luca te bellen dat we maar vast moesten bestellen want hij stond buiten te huilen. Luca ging naar hem toe, baas en ik bestelden. Twee minuten later voegden twee vrienden van Luca zich eveneens bij ons. Baas en ik vonden het allemaal steeds grappiger. Met drie volstrekt onbekende mannen (allledrie homo, da's dan weer zonde) in een tentje in Milaan.
Om een lang verhaal kort te maken: we hadden een topavond. Collega A heeft op onze beide schouders uitgehuild (ik wist niet dat mannen zulke wijven konden zijn). We hebben gebruld van het lachen en leuke mensen ontmoet. Werk is soms zo gek niet.
Oh....en mocht die leuke BNN-jongen die naast me in het vliegtuig zat dit lezen: mail me even. Ik durfde je telefoonnummer niet te vragen. Dit durf ik wel. ¶ §

Nieuwe tieten

Teamlid J was de afgelopen twee weken vrij. Want J kreeg nieuwe tieten. Slimme J heeft ook 'r haar geverfd, waardoor onwetende collega's die naar haar vakantie informeren, alleen het nieuwe haar zien.
Maar J is er blij mee. En nieuwe tieten moeten geshowd. Dus stonden we net met vier chicks in een leeg kantoor de tieten van J te bewonderen. En te voelen. Een geheel nieuwe ervaring. ¶ §

Lachen, huilen, brullen

My own best friend uit Chicago. Wat een waanzinnige emotie in dat nummer. En wat brult dat lekker mee. En wat jank je er lekker op!
I play in a game Where I make the rules And rule number one From here to the end Is 'I am my own best friend'
Three musketeers Who never say die Are standing here this minute Me, myself and I
If life is a school I'll pass every test If life is a game I'll play it the best 'Cause I won't give in and I'll never bend and I am my own best friend! ¶ §

Miss you

Mijn oma was een bijzondere vrouw. Een echte noord groningse. Socialist in hart en nieren. Op haar negentigste was ze nog volledig op de hoogte van wat er in de wereld gebeurde en bediscussieerden we het nieuwe partijprogramma van de PvdA. Oma had het niet zo op Bos. Al moest je 'r helemaal niet over JP horen! Vroeger gingen we vaak de stad in. Dronken we thee en aten we taart in Groningen. Dierbare herinneringen. Vriendjes? Oma was de eerste die het wist. Ik zal nooit meer iemand ontmoeten die zo kan genieten van het genieten van anderen. Een hele intelligente vrouw. Lerares, ook toen ze al getrouwd was, heel bijzonder in die tijd. Een sterke eigen mening. Soms heerlijk bevooroordeeld. Nukkig en koppig. Vasthoudend aan de mafste dingen. Uniek en bijzonder in haar goede en slechte eigenschappen.
Morgen is het een jaar geleden dat ik op Notting Hill Gate station op een vriendje stond te wachten. En het gevreesde telefoontje kreeg. De handen van haar beide dochters vasthoudend, had m'n oma haar laatste adem uitgeblazen. Nog elke dag denk ik aan haar. Wil ik 'r dingen vertellen. En weten wat ze van dingen vindt. En met 'r lachen. Een mooi leven met weinig leed en tot je negentigste gezond is een zegen natuurlijk. Maar oh, wat had ik oma nog graag tien jaar bij me gehouden. Ik mis 'r. ¶ §

Doen

Werk is werk. Naast werk heb je een privéleven. Overwerken is niks mis mee maar moet wel behapbaar zijn. Nee zeggen is helemaal niet erg. Grenzen stellen is niet zo moeilijk. Meer dan je uiterste best kun je niet doen. Bijzondere omstandigheden vragen om bijzondere oplossingen. Deadlines zijn niet per definitie heilig, de wereld vergaat niet als je er een keer een mist en dat op tijd communiceert.
Zie je wel? Ik weet het allemaal wel. Nu nog doen. En dan geen huilbuien meer bij de lieve sales planning manager. En goed luisteren naar de maffe operations manager die verstandige woorden spreekt. En goed luisteren naar de lieve dame en heer in m'n team dat ik me niet te verantwoordelijk kan voelen. En morgen een goed gesprek met baas over wat zij nou verwacht en wat ik nou verwacht.
Volgende week wordt alles weer beter. Als ik verstandig ben. ¶ §

Qutpresentatie

Morgen voor de leeuwen. Financeprocedures uitleggen aan marketeers en spelletjesmensen. Creatievelingen. Ze lusten finance rauw, heb ik al te horen gekregen. Om 1 uur ben ik de lul.
De voorbereiding bestaat uit het kijken van m'n nieuwe Simpsons DVD-box en het draaien van m'n Happy Songs CD's. Niets kan mij nog gebeuren.
Over die Happy cd: hij's te corny voor woorden. Maar ik word erg blij van Brown Eyed Girl, Flashdance, Don't Stop Me Now, Love Shack, Walking on Sunshine en meer van deze huppelmuziek. Voor wie de contouren van een door de kamer springend meisje langs het Ij ziet: dat ben ik. ¶ §

Volwassen

Mijn log is volwassen. Hoewel de eerste verjaardag pas in juni word gevierd. Waarom dan toch? Een recensie op WNWNTS. Ik verwachtte eigenlijk volstrekt afgemaakt te worden als mutsenlog, maar het valt mee. Dat ik fan ben van Merel Roze is zwaar achterhaald (heb 'r namelijk net deze week uit de RSS gehaald). Oh, en het antwoord op de vraag of ik vermogend ben? Nee. Helaas. De arme tak van de familie. Het eigen huis zal WNWNTS dan ook wel zelf verzonnen hebben. Dat gaat natuurlijk niet als arme tak. Zelfs geen eigen appartementje. Ik huur (wat moet een gypsy ook met een koophuis?). ¶ §

Rood

Voor het eerst in mijn leven zo ongeveer checkte ik de weersvoorspelling voor het buitenland. '(Partly) cloudy' en 'showers'. Dus nam ik geen korte mouwen t-shirts mee en geen leuke open schoentjes. Vervolgens is het dus gewoon alleen maar mooi weer. Fijn, natuurlijk. Zeker fijn als je een hele dag in een cricket stadion gaat zitten, aan de zonkant.
Niet zo fijn als je denkt dat Engelse zon mietjeszon is (waarom zijn die Poms anders altijd zo wit?) en jij als stoere Nederlandse dus geen sunscreen nodig hebt. Verstandige aussies links en rechts van me wel. Maar ja, die groeien op met 'slip, slap, slop' (resp t-shirt, sunscreen en hat) en die zon daar is ook veel gevaarlijker. Pas toen ik het wat voelde branden gooide ik toch maar wat factor 30 op benen (jeanspijpen opgerold want natuurlijk ook geen rokje mee), armen (onderarmen want kon langemouwen shirt niet verder opstropen) en gezicht.
Het resultaat: rode benen en armen die niemand ziet. Een rare rode vlek ik m'n nek (van de zon, heus!) en een rode kop.
Maarrrrrrrr.....ik had een superdag! Rode kop meer dan waard. Oh, en Kaat: kiwi niet gezien. ¶ §

Denkend aan Fash.....

...loop ik door Londen. Er is hier namelijk elke 100 meter ongeveer een Pret en sinds Fash' logje daarover, associeer ik Pret met haar (overigens is EAT meer mijn lunchketen).
Anyway. Londen dus. Gisteren Chicago (die lijven! die stemmen!) gezien en met vrienden gegeten. En gedronken. Wijn, indiaas bier, aardbeienschnaps en whiskey. Stomme auzzies. Wie heeft er nu aardbeienschnaps in huis? Het smaakte echt gewoon naar vloeibare aardbeien maar mijn kater vertelt me dat er drank in zat. Vrienden waren wat gepikeerd dat ik in een hostel zat en niet bij hun logeerde, dus met huissleutel voor als ik alsnog wil komen en anders voor mijn bezoek in september hebben ze me uitgezwaaid.
Vanochtend Tate Modern. Fantastisch. Nog nooit zulke goede uitleg op de kaartjes naast de schilderijen gezien. Het allermooist was een klein Italiaans meisje dat voor een kleurrijk schilderij stond en enorm enthousiast tegen haar moeder ratelde wat ze allemaal zag. Zo lief! Vanmiddag geshopt. Lang leve Marks 'n Sparks. Bij Selfridge's m'n ogen uitgekeken naar alle Gucci en Prada tassen, rekken vol Mark Jacobs en Sass and Bide en meer leuks.
Morgen betreed ik het heiligdom der heiligdommen. The Lord's Cricket Ground. Vriendin van vriend had twee kaartjes gekregen en ik mag mee! Blij blij blij.
Zo'n paar dagen weg kunnen echt als vakantie voelen. In mijn geval gaat het helemaal op! ¶ §

Namen

Morgen met vrienden eten in Londen. Australische vrienden. Hun namen: Transport, Banksie, Flash, Snorkie. Newce, Sparrow en Smurf zijn er helaas niet bij. Heerlijk, die bijnamencultuur van ze. En heerlijke vrienden! Warm and welcoming. ¶ §

Zielig

Ik ben een beetje zielig. Een paar weken geleden logde ik over de leuke broer van de grote baas. Baas vond broer van grote baas ook leuk. En aan wie stuurt grote baas nu een foto van de broer? Precies. Aan baas. Niet aan mij. En nu mailen ze ook nog leuk. Terwijl baas al een hond heeft en dus genoeg aandacht krijgt. Ik ben ook een leuke schoonzus! ¶ §

Naief?

Noem me naief, maar ik was geschokt toen ik in de Nederlandse media las over de Amerikaan Chris Crane die op koninginnedag in Amsterdam in elkaar was getimmerd door zeven gasten die moeite hebben met homo's. Ik las zijn log en deed wat ik nooit eerder heb gedaan: ik heb een email gestuurd aan een volslagen onbekende uit de media. Waarin ik zei me te schamen voor het feit dat zoiets in Amsterdam voorkomt. Dat dit indruist tegen alles waar veel Nederlanders voor staan (hoewel: waar waren al die Nederlanders dan? Niemand deed wat...). In de log van vandaag schrijft hij dat hij er meer dan zeshonderd heeft gehad. Dat doet me goed. Ik blijf geloven dat tolerantie ooit vanzelfsprekend wordt. Naief of niet.
In Vrij Nederland staat deze week een artikel hierover, voor wie het interesseert. ¶ §

FF weg

Rode dubbeldekkers, curries in Brick Lane, eten en drinken bij vrienden, six bed dorm, musical, Portobello Road, Camden Lock, Germyn Street, pints, pies, poms.
Morgen ga ik naar Londen! Maandag terug. Ik kan niet wachten! Arm en voldaan zal ik terugkomen. ¶ §

Stemmen

Eén juni mogen we weer. Stemmen. Ik ga altijd gelijk om half acht, voor m'n werk. Dan weet ik zeker dat mijn stem niet verloren gaat aan spontane etentjes of overwerk. Ik ga ook zo vroeg omdat het dan nog rustig is. Niet dat ik mensenschuw ben hoor. Maar ik heb een rare achternaam. En iets voor m'n naam. Mijn tweede naam is Irene. En de laatste twee keer dat ik ging stemmen, riep zo'n man na het afvinken van mijn oproepkaart heel hard door de chinees: 'Saskia de eerste [die i ]Bla die Bla [achternaam ] Saskia de eerste... Get real. De mensen die er zijn, kijken raar naar me. En de grond opent maar niet onder mijn voeten...
Wat ik 1 juni aantrek, weet ik nu al. Sneakers, jeans en rugbyshirt. Om er maar niet als een dame uit te zien. Want zo'n dame ben ik niet. En ik wil het ook helemaal niet zijn. ¶ §

Grappig of flauw?

¶ §

Telegram

Mijn oma is een heerlijk mens. Woont op een boerderijtje in de Achterhoek en fietst en buurtbust zich van hot naar her. Oma heeft geen tv, geen computer en pas sinds kort een mobiel voor als er iets is. Hoewel haar 91-jarige vriend mailt en surft, is internet voor haar een black box.
Net belde ik 'r. Ze vertelde dat m'n oom, op vakantie in Zwitserland, een telegram had gekregen dat 'ie snel voor z'n werk naar Amerika moest vliegen. Prachtig. Ik zie een lederhosen jongen voor me die op een oude bakfiets de berg oprijdt om het telegram te overhandigen. Veel romantischer dan de Blackberry! Ik laat oma lekker in de waan. ¶ §

Aangeboden / gevraagd

Dringend te koop gevraagd: vermogen tot afstand nemen.
Teab te koop: verantwoordelijkheidsgevoel. Meerdere exemplaren aanwezig.
Alleen serieuze aanbiedingen worden in overweging genomen. ¶ §

Emotioneel

Hoe het onverwacht horen van een liedje zoveel herinneringen oproept, en je helemaal van slag kan brengen..... (hoewel ik dank zij mijn oerwoudoefeningen wel heel mooi mee kan zingen).
Song For Whoever
I love you from the bottom, of my pencil case I love you in the songs, I write and sing Love you because, you put me in my rightful place And I love the PRS cheques, that you bring Cheap, never cheap I'll sing you songs till you're asleep When you've gone upstairs I'II creep And write it all down
I love your from the bottom of my pencil case I love the way you never ask me why I love to write about each wrinkle on your face And I love you till my fountain pen runs dry Deep so deep, the number one I hope to reap Depends upon the tears you weep, so cry, lovey cry, cry, cry, cry ¶ §

Sukkel

Stel, je bent wethouder van een grote stad. Wethouder van financiën nog wel. Iemand die cijfertjes zou moeten snappen. En belastingen. En je vergeet helemaal dat je, als je bijklust als fractievoorzitter, deze inkomsten aan de belastingdienst op moet geven. Hoe had jij überhaupt kunnen weten dat je dat op moest geven? Het heette toch 'onkostenvergoeding' en geen 'loon'? En dan komt het uit, en dan maken mensen er een punt van. En een paar weken later moet je dan alsnog aftreden. Terwijl je die hele 20k intussen had teruggestort. Dat is toch zielig?
En dan staat er ook nog eens niets op amsterdam.nl. Is de meest capabele B&W voorlichter met vakantie ofzo? Of snap ik voorlichting niet (geen onwaarschijnlijke optie natuurlijk)? ¶ §

Huiswerk

Als iemand me nu toch zou kunnen zien.... Net als elke week moet ik thuis zangoefeningen doen. Woensdag heb ik weer les, dus nu sta ik in de kamer te galmen. Geen lied dit keer. Zelfs geen toonladders. Nee, ik sta oerwoudgeluiden te maken door met m'n vuisten zachtjes op m'n borstbeen te roffelen en 'de klank mooi te laten rusten'. Jaja. Ik voel me een volslagen mallloot! ¶ §

Kiekjes

Niet eerder zag ik zulke prachtige reisfoto's als deze van kennis Vincent. Kiekjes is een zwaar understatement. Kleurrijk afgewisseld met mistige beelden en mensen met natuur en gebouwen. Zuid oost Azië, China, Rusland, het Midden Oosten, Afrika. Schitterend.
Z'n reisverhalen zijn overigens ook erg de moeite. Ik heb negen maanden virtueel met hem meegereisd. Travelling by proxy. Het beste alternatief voor zelf de rugzak pakken. ¶ §

Fijne post

Jippie! Brief van het Nationaal Ballet dat ik de kaarten die ik voor het nieuwe seizoen had aangevraagd ook krijg! Ik vroeg me al af of ze me vergeten hadden, maar nee dus. Laat het maar lekker grijs en regenachtig zijn vandaag, bij mij is het zomer. ¶ §

Brakjes

Gisteren had ik een tv-avondje gepland. Een welverdiende. Had lekker gekookt en zat nog even achter de PC voor ik ging bankhangen. Kaat MSN't of ik even een wijntje kom drinken. Vind ik eigenlijk wel gezellig, dus loop naar Centraal en pak de 24.
Het was ook gezellig. En de wijntjes kon ik wel hebben. Maar waarom heb ik in hemelsnaam zoveel gerookt? Voelt niet fijn. Soms ben ik heeeeel dom. ¶ §

Wie?

Wie is die gast rechts van Winston? Krijgen we nou al non BN-ers in ons privé-op-tv programma? ¶ §

Moederdag

Overmorgen is het moederdag. Ik heb het al weer helemaal gehad met alle reclame. Toen ik op de kleuterschool zat, kleide ik voor moederdag een asbak ofzo. Dat vond m'n moeder nog leuk. Maar als ik nu met een bos bloemen aan zou komen op die dag, zou ze zich afvragen of ik gek geworden ben.
Begrijp me goed: ik ben dol op m'n moeder. Ik neem soms bloemen mee, koop weleens spontaan een kaars, boek of CD voor 'r en we bellen geregeld. Maar op moederdag doe ik lekker niets van dat al. Moeder blij. Gypsy blij. ¶ §

Toevallig

Terwijl ik van de Italiaans-Spaanse deli via die ene hele goede slager weer terug naar de Albert Cuyp loop denk ik aan de Italiaanse vrienden die mij tot een food snob hebben gemaakt (hier zou ik zo een hele log aan kunnen wijden trouwens).
Josh was de eerste. We waren collega's bij TNT en al gauw raakte ik met hem en zijn Ierse vriendin bevriend. Josh en Jo stonden bekend om hun geweldige dinner parties in hun appartement op de wallen. Via hen en andere collega's raakte ik in de Amsterdamse expat scene verzeild. Veel geweldige feesten, nachten doorhalen in clubs en etentjes met veel drank. Na een jaar of twee had ik het ermee gehad. Vond het oppervlakkig en had genoeg van het drugsgebruik binnen die groep. Al gauw verwaterde het contact met Josh en Jo.
Hier denk ik aan terwijl ik langs het terras van de Chocolate Bar loop. Ik word ongeveer besprongen door een aantrekkelijke man. Josh. Jaren niet gezien of aan gedacht, ik wist niet eens of hij nog in Nederland woonde en net terwijl ik aan hem denk, zie ik hem. Heel toevallig. We kletsten even bij en hebben telefoonnummers uitgewisseld. Ik ben benieuwd of we gaan bellen. ¶ §

Herbeleven

Vandaag had ik een goed gesprek met een vriendin. Over hoe dingen van vroeger je huidige zijn beinvloeden.
Vroeger werd ik veel gepest. Ik was anders dan de rest. Stil, teruggetrokken en intelligenter dan goed voor m'n leefijd. Geen handige combi als kind. Maar het heeft me gemaakt tot wie ik nu ben, en ik ben blij met wie ik nu ben.
Aan de andere kant heeft het me ook mechanismen bezorgd waar ik helemaal niet blij mee ben. Reageer ik fel als ik gebrek aan respect zie, bijvoorbeeld. Eigenlijk zou ik daar wel iets aan willen doen. Nu en dan heb ik het erover met mensen. En dan blijkt dat ik me maar heel weinig van die periode kan herinneren. Het is een zwart gat eigenlijk. De herinneringen zitten volledig ingegraven, heel diep weggestopt. Volgens sommigen zou ik de herinneringen boven moeten halen. Volgens anderen juist niet. Lastig. Want wat je boven haalt, stop je niet zomaar meer weg. Ik twijfel. ¶ §

Pffffffffffffff

Uitgewerkt. Vrije dag? Hm. Uitgeslapen tot half elf. Van half twee tot elf gewerkt... Baas was wel zo lief me een dag ervoor terug te geven. Voor het eerst in mijn werkende leven dat dat gebeurt. En het voordeel van een leuke baas is dat je samen een uur met haar hond langs de Amstel gaat wandelen. En even het gekraakte landgoed oploopt om dag te zeggen tegen te krakers. Maar goed, nu ben ik wel gaar. Morgen vrij, en dan ook echt! Heb de Albert Cuyp veel te lang niet gezien.
Welterusten. ¶ §

Gedicht

Aangezien niet iedereen van mijn log naar Lilians log doorklikt, kopieer ik hierbij schaamteloos deze mooie woorden.

---

Nee jongen, ik vergeet je niet
Hoe erg ik je mis, dat weet je niet
Mijn vrijheid vandaag dat zie je niet
Omdat jij destijds het leven liet
Want tussen al het bloedvergiet
Vreesde jij de vijand niet
En in de vrijheid die je achterliet
Zeg ik 'Nee held, ik vergeet je niet? ¶ §

Verhalen

De toespraak van Balkenende ontroert me. Vertel ons. Vertel ons alles.
De laatste jaren heb ik twee Nederlandse boeken gelezen die heel veel indruk maakten. Twee verhalen. Van een Jood uit noord-Groningen, die dacht dat het met de vernietigingskampen zo'n vaart niet zou lopen. Die zich liet wegvoeren en nooit terug kwam. 'Benjamin' heet het, van Pauline Broekema. Het andere verhaal is dat van een Nederlandse vrouw en Surinaamse man, die Joden helpen onderduiken en dat met de kampen moeten bekopen. Door Annejet van der Zijl zo indrukwekkend beschreven, dat ik het in één ruk uitlas.
Vertel ons alles. Nu het nog kan. ¶ §

Generatie

Oude mensen die de oorlog hebben meegemaakt, vertellen hun verhaal op televisie. Al jaren. Nu ook. Gisteren. En misschien morgen. Maar overmorgen zijn die mensen er niet meer.... Ik zou alle verhalen wel uit die generatie willen zuigen. Geschiedenisboeken doen geen recht aan wat er in de oorlog gebeurde. Musea doen dat al iets meer. Maar mensen, die maken de meeste indruk.
Een hoogbejaarde man die op TV vertelt hoe hij door de Sicherheitsdienst is verhoord. De man met Auschwitsz 'tatoeage' die ik in het Joods Museum in Sydney ontmoette. Maar ook de bevrijders. De Canadezen die in Nederland zijn nu. Maar over vijf jaar zullen velen er niet meer bij zijn. Laat de journalisten zoveel mogelijk interviewen. De cameramannen zoveel mogelijk draaien. Opdat zoveel mogelijk verhalen bewaard blijven. ¶ §

Qlotezooi

Vandaag vind ik m'n baan een qutjob. Gisteren eigenlijk ook al. Eén medewerker kan ik wel wurgen (ze is er niet eens, kun je nagaan), een ander staat ook op de nominatie. Twee zijn schatjes en werken zich uit de naad maar niks is onder controle, niks klopt en ik zit morgen dus wel weer een halve dag op kantoor. Ik zei het al. Een qlotezooi.
Vind het dubbelerg door 4 mei. Die dag wil ik rust. En herdenken. Me niet druk maken over cijfertjes. Ik plof om half acht gehaast op de bank om hopelijk nog net iets van de aanloop naar de herdenking mee te maken. Niet zoals het hoort. Niet zoals ik het wil. ¶ §

Druk

Groningen, Londen, Milaan, studievriendin hier, Sydney vriendin hier, babedate, Nithim Sawhney in Paradiso, musicalvoorstelling van vriendin. Fuq. Ik word een hollander met weken van tevoren volgeplande agenda! En dit ging ik nooit worden! En dan word ik ook nog geacht tussen al die afspraken door op m'n werk te verschijnen.... ¶ §

Business

Twee bordjes naast elkaar. Om de hoek van mijn kantoor. 'Kassies ooglaseren Turkije' en 'Kassies garage'. Met mijn min 8,5 overweeg ik welees m'n ogen te laten laseren. Maar toch niet bij een garage! Geen motorolie in mijn blauwe kijkers! ¶ §

Jammer

Damn, had ik net de smaak te pakken met m'n wekelijkse Groningen-tripjes, zegt GJ z'n bbq van zaterdag af! Want zaterdag is voor familie.... Mietje! Kon je zoveel leuke babes niet aan? Jammer hoor. ¶ §

Geroddel

Toen ik gisteren na een gigageslaagde bbq weer naar mijn auto liep, moest ik aan een quote van Kaats log denken: 'Receptie: een plaats waar men pas in het middelpunt van de belangstelling staat, als men weggegaan is. ' Van Audrey Hepburn. En als ik vandaag bijna alle bbq-ers in de w.i.e. zie hangen en op de msn, dan weet ik het bijna zeker. Er wordt wat afgeroddeld vandaag! Niks dan positiefs natuurlijk. Logbabes hè?! Zijn leuk en doen leuk. En de mannen vast ook. ¶ §

Zekerheid

Ik ben altijd op zoek naar zekerheid. Of nee, dat zeg ik niet goed. Ik heb ook wel eens bewust voor onzekerheid gekozen, bijvoorbeeld door m'n baan op te zeggen en op de bonnefooi naar Australië te vertrekken. Maar als ik niet bewust voor onzekerheid kies, dan heb ik echt heel hard zekerheid nodig.
In relaties bijvoorbeeld. Ik ben absoluut geen high maintenance meisje, maar heb een enorme behoefte aan bevestiging omdat dat nog het dichtst bij zekerheid komt. In sollicitaties ben ik pas gerustgesteld als ik het contract heb getekend. En in een baan pas als m'n proeftijd erop zit. Vrijdag dus. Eigenlijk moest Baas een functioneringsgesprek met me houden maar we hadden allebei te belangrijke deadlines. Dus het gesprek bleef beperkt tot 'Je bent toch blij? Alles gaat goed? Ik ben ook blij. Ok. Klaar.' Onzinnig gesprek natuurlijk. Maar voor mij bood het de zekerheid dat ik m'n proeftijd had doorstaan. En ook al had ik daar al duizend signalen voor gehad, ik moest het horen. Ik vind dat zekerheid uit jezelf moet komen. En dat gaat ooit ook gebeuren. Dat weet ik zeker. Maar voorlopig roei ik met de riemen die ik heb. Ach, ik roei in elk geval en blijf niet aan wal staan! ¶ §

A fair dinkum bloke in Spain

It´s 3:52am. Four computers to my right a west-coast-girl is talking loudly to her ´stateside´ father over the phone. All that cheary, sunshine, orangecrush, clean-straight-teath chatter is killing me. She saw a pigeon today with one eye. It was cute but most of the pigeons over here just look scruffy compared to their Hollywood cousins. I´m tempted to thrown the mouse at the wall. Fuck off. Really. Just fuck off. Interestingly her ex-boyfriend has taken up with ´friggin Malery´. Well done. I don´t know Malery but I can´t help feeling he´s traded up.
I just discovered I´m wearing my jumper inside out.
Saturday started badly. Actually that´s not entirely accurate. Saturday started well. It was only after the warm, effervescent fuzzy-beer-glow was washed away by the consistant drizzle of mounting fatigue and life started melting down to its most pure and basic elemental requirements - food, water and sleep - that it all came crashing down around my ears. The drizzle started as a mist sometime last weekend. I ignored the forcast and by Wednesday the overwhelming damp had set in. At the knock of 3am yesterday - powered by the force of its own inertiaral evolution - the moist air was threatening to open out into a full-force fuck-off deluge of biblical proportions. Life was stripped back to the elemental trinity with riptide force, so I did the only sensible thing. I turned to class As.
There´s a lot that could be written here. But there won´t be. At least not right now. I don´t have the stomach for it.
I don´t recall actually getting to bed, but I can say oblivion is bliss. I can say this because I have experienced it. And the reason I know I have experienced this all consuming blissfull void is that I was wrenched out of it with surgical precision by some middle-aged fucking Spanish cleaner screeching fucking incomprehensable middle-aged fucking Spanish phrases through the fucking door of my fucking room at 9a-fucking-m in the morning. I was not best pleased.
Hell is other people. I can say this because I know. I know for a fact that if I end up in hell it will consist of me, an all-day-morning hangover and the Madrid Metro. God I hate public transport. God I hate the public.
There were no seats on the carriage and perversely no one offered me theirs. Couldn´t they see I was in pain? Didn´t they understand? Isn´t suffering universal? Where was their compassion?
'You fucks', I yelled, 'You fucking, fucks, give me a fucking seat you fuck.' In my head I yelled. In my head I was right. In my head I was morally justified. In my head I was Joe Peschi in Goodfellers. In Madrid I was just another miserable bastard without a seat.
An incredibly obese couple - whose union I can only assume came about as the result of a chatroom romance or some spectacularly patient placement by a dating agency dedicated to those who weigh more than a smartcar - were bonding over a breakfast of McDonald´s quarterpounders. The grease and sauce drained into the crevices of their respective second chins. She fed him the pickles. He swollowed them like a duck gobbling a snail. I felt ill. I hate to see anyone eat on public transport but under these circumstances it was just too much. The walls were closing in. I couldn´t breath. I had to get out.
I sat on the platform gasping for air.
Ten minutes later I was back on the train. Ten minutes after that I had missed the bus by ten minutes. The next bus would not leave until 8pm. Neither would I. It would not arrive until 2am on Sunday morning. Neither would I. Oh God. The horror. The horror.
I went back to the hostel where I could not sleep. The couch I had planned to commandeer for the afternoon had already been commandeered by a large quantity of hair. A German girl and an Australian man, both with extravigant heads of crawling, festering dreadlocks, spent the afternoon making out on my couch. I didn´t look so much like two people kissing as two people sheltering under an overly elaborate macrame potplant hanger. The day was not improving.
The six hours on the bus was relatively tolerable. I watched Bulletproof Monk. In Spanish. I think it´s safe to say it lost none of its impact and if anything the indecipherable dialogue actually enhanced the cinematic experience. Chow Young Fat is gratifyingly fluent.
Anyway, I´m losing interest now which probably makes at least two of us. Suffice to say there were no rooms in the inn when I arrived this morning and Oviedo is sadly deficient in mangers so I´ve spent all night wandering the streets. After this I´m going to get a coffee, walk around Oviedo some more and then catch a bus to the airport. When I get home I am going to sleep for 12 hours.
It has been a good holiday.
I have a sore throat.
Dale ¶ §

Zonnestralen

Met weer als dat van vandaag komt iedereen naar buiten. De allesbedekkende kleding wordt aan de kant gegooid voor jurkjes, topjes, flipflops en sandaaltjes. Mensen lachen en flirten. Ik lach en flirt. Met de winkelbediende die een sigaretje rookt, met de backpacker op het terras van de coffeeshop, met de yup op zijn dure fiets en de vage bekende op de gracht. IPod op de oren en meezingen zonder dat ik het door heb en dat niet eens erg vinden. Op de fiets langs het Ij. Naar de open dag in het nieuwe Bimhuis en dan toch maar niet. Mensen, mensen, drukte, drukte. Vanaf m'n balkon zie ik nu de wereld. Zonnig en vrolijk en rustig.