Invictus
Woensdag 31 Maart 2010 at 2:02 pm.Het is het prachtige verhaal van de bijzondere band tussen Nelson Mandela en Francois Pienaar, captain van de Bokke ten tijde van Mandela's vrijlating. Pienaar komt uit een blank, traditioneel Afrikaner gezin. Hij speelt in een team met een zwarte, en verder allemaal blanken. De meeste van zijn teamgenoten weigeren nkosi sikelel' iafrika te zingen. Langzaamaan realiseren de rugbyers dat ze onderdeel zijn van een rainbow nation. En of het door de kracht van Mandela komt of niet, Pienaar leidt zijn team naar een world cup overwinning in 1995, waarin ze de All Blacks verslaan in de finale (met een cameo van Jonah Lomu). Nu jank ik nogal makkelijk bij sport, maar deze film ontroerde me op vele momenten. En het bracht me terug naar Pretoria, 1997.
Het nog altijd vooral blanke team zat in een ontzettende verliezersmode. Dat weerhield mij en dertien medestudenten er niet van om de Tri Nations wedstrijd tegen Australie te zien in het stadion in Pretoria. Een mooie middag in augustus. Een wat raar vervolg op het bezoek 's ochtends aan Soweto hadden gebracht. In mijn herinnering moest Zuid-Afrika met 31 punten verschil van de Wallabies winnen om de Tri Nations te winnen. Wikipedia vertelt me dat het alleen nog om de tweede plek ging. En Zuid-Afrika won met 61-22. Maar het resultaat was niet wat zo een indruk op me maakte. Zet veertien groningse studenten in een rugby stadion, en ze gaan voetballiedjes zingen. Slechts een van ons rugbyde zelf, ik had een rugbyend vriendje gehad en dus ook wel wat wedstrijden gezien, en voor de rest was het nieuw. Rugbyliederen kenden we niet, en wat boeide dat ook. Nou. Dat boeide dus wel. Dat boeide met name de mannen die achter ons zaten. Boers uit Oranje Vrijstaat, die vroegen (in het Afrikaans) of dat voetbal liederen waren die we zongen. Op ons bevestigende antwoord, kwam er een lading racistische praat uit de mannen, niet normaal. Dat voetbal voor kaffers was, dat hun president een crimineel was, en meer van deze teksten. We schrokken meer dan dat we het ze kwalijk namen. Ze hadden een groot deel van hun leven waarschijnlijk niet anders gehoord. Voor ons zaten enkele ouders van spelers. Engelstalig, galant, vriendelijk. Ze voorzien ons de hele wedstrijd van bier, mandarijnen en biltong en waren een fijne balans voor de mannen achter ons.
Ik bracht in '97 drie maanden in Zuid-Afrika door. Maar die middag, in dat stadion, vatte voor mij het Zuid-Afrika van die periode samen. En het wakkerende de sluimerende liefde voor deze hooligan sport gespeeld door gentlemen aan.
drie reacties
Mooi logje. Ik zag een aantal weken geleden tijdens de Six Nations een interview met Matt Damon over de film op de Beeb en dacht toen meteen: ‘oh, die moet Gypsy gaan zien’. Dacht toen nog dat het alleen over ZA rugbyteam ging (interview was in sportprogramma), maar begreep later dat dat niet het geval was.
Borg (URL) - 02-04-’10 19:29
Ik zat 27 jaar geleden in (een heel ander) Zuid Afrika. Ik was het woord ‘biltong’ vergeten. Prachtig woord, vooral als je het voor het eerst (weer) hoort!
UncleB (E-mail ) (URL) - 31-03-’10 14:25