Verdriet
Dinsdag 02 Juni 2009 at 9:29 pm. A lijkt op Anne Frank, althans hoe ik me voorstel dat zij eruit gezien zou hebben als ze eind twintig was geweest. Klein, tenger, en een zeker pit. We werken samen bij Yank Bank, en hebben een bepaalde band ondanks dat we op alle fronten verschillen. Onlangs trouwde ze in Parijs, waar ze vandaan komt, haar Engelse vent. Wat straalde ze op de laatste dag voor haar huwelijk. Te snel was ze weer terug daar haar huwelijksreis een verschrikking was geweest, door externe factoren en toen was ze maar weer aan het werk gegaan, nog stralend van de huwelijksdag. Dat was vorige week. Vandaag was A een wandelend lijk. Haar beste vriendin in Londen zat aan boord van de vlucht die Parijs niet haalde. Toen ik aan het eind van de middag even bij d'r ging zitten, liet ze me foto's zien van haar vriendin en staarde ze wezenloos naar het scherm. Vertelde hoe ze nu eigenlijk opgelucht was dat haar huwelijksreis zo mislukt was. Dat ze zich daardoor minder schuldig voelde. Het deed mij pijn A zo enorm kapot zien. Zo verdrietig. Op de een of andere manier grijpt haar verdriet met heel erg aan. En wat doe je dan met iemand die je eigenlijk zo slecht kent. Uiteindelijk stuurde ik vanavond nog een smsje. En kreeg er een terug om te bedanken, eindigend met Xx. Ik hoop dat ik er een klein beetje voor haar kan zijn de komende weken. Zulk verdriet door moeten maken, wat moet dat erg zijn.elf reacties
Wat ontzettend naar… Fijn dat je er voor haar kunt zijn, alle beetjes helpen denk ik.
Marieke - 03-06-’09 10:36
Ja, het vervelende vaneen ramp als deze is, als je iemand kent aan boord. Iemand die nooit meer terugkomt, die de pech had aan boord te zitten van zo’n pechvlucht. Anders is en blijft het abstract. Weer 228 doden. Net als veerboten in de Philippijnen, aanslagen in Pakistan, een treinongeluk in China. Goed dat je er bent voor A. Daar heeft ze nu veel aan…
Leo (E-mail ) (URL) - 03-06-’09 13:37
Afschuwelijk inderdaad. En zo komt zo’n ramp ook ineens heel dichtbij.
Dannielle (URL) - 03-06-’09 14:02
Heel lief dat je een sms’je stuurde en dat je even bij haar ging zitten, ze heeft er vast behoefte aan om haar verhaal te vertellen. Een dierbare door een ongeluk verliezen is inderdaad afschuwelijk en het verdriet gaat helaas nooit helemaal over.
She (URL) - 03-06-’09 15:08
@ She: realiseer me dat je weet hoe het is. Weet hoeveel het jou nog doet na al die jaren.
Gypsy - 03-06-’09 16:16
Vreselijk.
Hette (URL) - 03-06-’09 09:50