Tranen
Dinsdag 26 Mei 2009 at 4:42 pm.Ik ben nogal een sport- en theaterjanker. Bij films schiet ik maar zelden vol, maar geef me life theater of life sport en de tranen branden. Zelfs als ik marathonlopers voorbij zie rennen. Ik kan me zelfs herinneren dat ik in 2002 in de auto zat te janken toen ik via de radio Jochen U de 10 killometer in Salt Lake City (of waar was het) hoorde winnen. Het heeft met de passie van de sporters en theatermakers te maken denk ik, iets erin raakt me altijd enorm. En ik dacht eigenlijk dat ik daar nogal uniek in was. Tot ik vandaag met twee Engelse jongens (jongens ja, net afgestudeerd) ging lunchen, zoals zo vaak. Ben - op sportuniversiteit gezeten, echte stoere rugby dude - vertelde dat hij enorm had gehuild bij The Bucket List. En Rich vulde aan dat hij van sport zo moet huilen. Waarop Ben bekende dat hij volschiet als God Save Your Queen op Twickenham wordt gezongen. En ik moest bekennen een brok te krijgen van het Ierse lied bij rugby of het Australische bij cricket. Wederom, de passie waarmee het gezongen wordt. Niet dat beschamende gemompel van de meeste voetballers. Los van de herkenning, werd ik gewoon blij van het gesprek tijdens de lunch. Geen werkgeneuzel maar gewoon leuk en persoonlijk en open. Hopen dat deze twee mannen nog een poosje bij Yank Bank blijven!
veertien reacties
Ik mijd die over-over-werk-pratende-collega’s-tijdens-de-lunch ook, lunch is om bij te komen. Het hangt wel van de sport af, of ik een brok in mijn keel krijg of niet.
Theo (URL) - 26-05-’09 23:17
Kleine correctie, het is JocheM Uytdehaage en dus niet JocheN maar dat vergeef ik je 
Trouwens The Bucket List is natuurlijk wel gemaakt met een bepaald doel, overigens best een leuke film. Heb je “He’s Just Not That Into You” (http://www.imdb.com/title/tt1001508/) al gezien? Aanrader voor alle vrouwelijke lezers!
@ JW: oh ja. Wie heet er nou ook Jochen? Die film wordt hem niet, vond het boek zo verschrikkelijk Amerikaans dat ik de film niet direct hoef te zien. Bovendien had het een 6.5 op IMDB – zonde van m’n tijd
Het is ook geen brilliante film maar sommige scenes waren wel pijnlijk herkenbaar, het einde kan je raden en ik ben er zeker van dat een boel vrouwen zullen huilen gedurende de film Trouwens, de scores op IMDB zeggen vrij weinig, is mijn ervaring. Heb al genoeg films gezien die een 7 of hoger hadden en gewoon ruk waren. Het verhaal van The Bucket List is misschien wat origineler maar filmisch vond ik de film niet veel beter dan HIJNTIY. Just my 2 cents.
@ JohnWest: Ik ga er morgen naar toe, verwacht een ontzettend Amerikaans film net zoals het boek was. Maar denk dat ik het toch wel leuk ga vinden en sowieso is Scarlett een mooie vrouw om naar te kijken!
She (URL) - 27-05-’09 15:35
Ik heb één keer in een vol Braziliaans voetbalstadion gestaan toen de thuisclub de belangrijke wedstrijd verloor. Ik wist niet wat ik zag! Jong, oud, vrouw, man, iedereen was aan het huilen of in ieder geval enorm verslagen. Toen voelde ik me een echt Hollands buitenbeentje.
Rian (URL) - 27-05-’09 15:38
Afscheid van (toen nog) San Marco in San Siro, 2-1 van diezelfde Marco in Hamburg tegen de Duitsers, 800 m van Ellen van Langen in Barcelona, 100 meter vrij van Pieter vd H. in Sidney, de overwinning van Ali in ‘the Rumble in the Jungle’ op Foreman (ik geef toe, ik moest pas huilen bij het zien van de onvergetelijke documentaire hierover “When we were Kings”), 2-1 van Bergkamp tegen Argentinë in ’98. En zo nog een kleine 100 momenten, waar minimaal de traantjes in de ogen sprongen.
Snip - 27-05-’09 15:59
Snip: Sidney??? Of misschien Sydney? Sorry, pet hate…. Mooi lijstje heb je overigens. De 2-1 van Bergkamp had ik het idd ook bij, evenals de 100m vrij.
Gypsy - 27-05-’09 16:16
Ik zou zeker het goud van de waterpolo dames toevoegen en natuurlijk het roeigoud van Rienks en Florijn :)
Anton (E-mail ) - 27-05-’09 21:54
@ Anton: die eerste was in elk geval bijzonder voor mij – ik zat op kantoor in Londen en kreeg op de sametime door een collega een live verslag!
Gypsy - 27-05-’09 22:32
The Bucket List, hij ligt al heel lang op de stapel bij mij, maar ik durf hem nog steeds niet te kijken vanwege het onderwerp. Terwijl lekker janken juist goed is…
Maaike (URL) - 29-05-’09 09:34
Ik heb het altijd bij het Wilhelmus en dan vooral bij schaatswedstrijden als ‘onze’ jongens of meiden op het podium staan met gouden plakken. Of bij de OS, ook prachtig. En SJNTIY heb ik ook gezien, die film dus. Zeker geen hoogstandje, maar heel herkenbaar. En paar keer aardig id lach geschoten ook. Vermakelijk, niets meer niets minder.
Karen (URL) - 29-05-’09 21:29
Een sportprestatie (en de eropvolgende ceremonie) kan mij ook tot tranens toe ontroeren. Zou het kunnen omdat sporters alles geven wat ze hebben? Ze geven hun leven voor de sport!
Gonda (E-mail ) (URL) - 26-05-’09 19:18