Verwacht de komende weken weinig gezellige logjes. Hoewel ik deze week wel tijd had voor harlopen en yoga, is het verder vooral werken wat de klok slaat. Stel je voor, een gebouw van 31 verdiepingen, dat voor de helft leeg staat. Ik zit in een enorme ruimte, met midden in de kantoor tuin voor de mindere goden, en er om heen aardig luxe kantoren met veel glas voor de hot shots. Dat vele glas zorgt gelukkig dat het gepeupel wel naar buiten kan kijken (voor de goede orde: ik ben gepeupel). Vanaf de 24ste verdieping kijk ik uit over Canary Wharf, de City en de rest van Londen. Ik zit sinds half acht vanochtend achter mijn laptop en twee grote flatscreens, met de naam erop van een bank die eigenlijk niet meer bestaat. Een heel bedrijf is opgebouwd om een bedrijf af te wikkelen. Ik zit met m'n neus in de assets administratie, moet elk uur prioriteiten bijstellen, en een team managen waarin een nogal ongemotiveerde ex-trader zit. Die volgens mij best hersens heeft maar er voor kiest ze niet te gebruiken. Het hoogtepunt van mijn dag is de lunch. De sushibar blijkt er niet elke dag te zijn, maar de wokbar, pastabar en saladebar zijn dat wel. Allemaal snoeivers. Er is een 'carvery' voor je roast beef of roast chicken, soms is er een Amerikaanse section en een Indiase section. Er zijn iedere dag verse smoothies, taartjes en een heet dessert. Gisteren was ik apetrots dat ik salade en sushi verkoos over potato wedges en chocolate sponge pudding. Doe ik dat niet dan groei ik binnen drie maanden dicht. Deze opdracht trekt me uit m'n comfort zone, is bij tijd en wijle frustrerend en geeft dan weer heel veel energie en is vooral heel bijzonder om mee te maken. Dit gaat waarschijnlijk (en hopelijk!) nooit mer voorbijkomen.