04 Maart '09 - 12:24,

Echt, het project is leuk. De partner is aardig en de actuaris (helaas niet DE actuaris) ook. En hard werken ben ik ook heus niet bang voor, meer dan 40 uur hoort een beetje bij het type beroep dat ik koos en daar krijg je ook wel een beetje voor betaald (in NL overigens een stuk beter dan hier - maar dat ter zijde). Gemiddeld genomen heb ik bij deze werkgever de meest relaxte weken gemaakt, terwijl de consultancy juist een andere reputatie heeft. Alleen schiet dat gemiddelde deze twee weken de verkeerde kant op. Werken, eten en slapen is alles waar ik tijd voor heb momenteel. En slapen schoot er gisteren zelfs bij in, ik was pas om kwart voor twaalf thuis en om kwart over zes ging de wekker weer. Geen vrienden, geen sport, geen boeken, nada.

En ik merk dat ik een enorme interne weerstand heb hiertegen. De klant gaat door een crisis, maar met ons rapport gaan ze tot eind maart toch niks doen. Anders dan dat de CFO aan z'n baas en de toezichthouder wil laten zien dat hij echt bezig is de problemen op te lossen, is er geen reden om dagen van 12-14 uur te maken om de boel af te krijgen.  Deze partner schijnt de reputatie van een slavendrijver te hebben, en hoewel ik daar vaak wel tegenin ga, lijkt het me nu niet handig, ik wil niet een reputatie opbouwen van iemand die niet oplevert. Tegelijk wil ik ook niet de reputatie van iemand die zonder morren debiele dagen maakt. Want daar leef ik niet voor.

Kortom: ik worstel. Ik denk dat ik deze week gewoon doe wat moet, en volgende week als het rapport af is, mijn grenzen even heel hard ga bewaken. Wil sporten, krijg neef en vriendin te logeren, en wil gewoon weer het gevoel hebben dat ik leef. En ik leef nu eenmaal niet om te werken.