17 November '08 - 11:16,
Toen ik in Sydney woonde, heb ik me aardig wat lokale gewoontes eigen gemaakt. Ik las de Sydney Morning Herald, keek sport in de pubs, ging lunchen met m'n collega's, en deed eigenlijk gewoon wat veel Sydneysiders ook deden. Behalve dat ik die dingen deed met Europese vrienden, daar het bijkans onmogelijk was bevriend te raken met de Aussies. Mijn Australische collega's woonden al gauw 1 of 1,5 uur van werk, dus blijven hangen en wat leuks doen 's avonds doe je niet. Wel ging ik met de Europese collega's veel om, en met Engelse en Ierse vrienden die ik in mijn eerste maand tijdens m'n call center baantje had ontmoet. En zoals ik weinig Australische vrienden had, klagen mijn buitenlandse vrienden in Amsterdam dat hetzo verrekte moeilijk is met Nederlanders bevriend te raken. Vooral de twintigers valt het op dat Nederlanders die zij ontmoeten vaak een afgebakende vriendenkring hebben, van huis, jaarclub enzovoort. Voor de meeste van die vrienden ben ik de enige Nederlandse vriendin.
En nu in London, merk ik eigenlijk hetzelfde. Ik heb welgeteld twee Engelse vrienden, met wie ik beide bevriend ben geraakt toen zij in Amsterdam woonden. Een Engelse collega die eerder dit jaar van Bristol naar London is verhuisd, reken ik ook wel een beetje tot m'n vriendenkring. De rest zijn Australisch (het grootste deel), Nederlands (wel eentje), en Amerikaans (ook eentje), de meeste van hen met Aziatische roots en een multiculti opvoeding. En dat is prima. Ik mis het hebben van Engelse vrienden niet, met de vrienden die ik hier heb, doe ik de leukste dingen. In tegenstelling tot sommige Nederlanders in den vreemde, blijf ik niet als een gek aan Nederlanders hangen, maar begeef ik me in een mix van culturen. Als ik af en toe in de krant lees over het gebrek aan integratie van immigranten in Europa, dan moet ik toch aan m'n eigen ervaringen denken. Echt integreren blijft lastig. Hoe vaak ik ook bangers & mash eet, hoe goed ik de taal ook spreek, en hoe goed ik ook mee kan praten over politiek, sport en Strictly Come Dancing, echt integreren doe je pas als je onderdeel bent van de lokale samenleving. Dat is in London verrekte lastig, en tegelijk is dat het prachtige aan London. Dat veel groepen naast elkaar en een beetje met elkaar leven, maar hun eigen ding blijven doen: Diwali festival op Trafalgar Square, Caribisch feesten tijdens het Notting Hill Carnaval en Dragon Boat Racing op de Thames. Daar zouden we in Nederland nog wat van kunnen leren.
« Go wallabies!
» Royal
01 Jan - 31 Jan 2009
01 Mei - 31 Mei 2007
01 Apr - 30 Apr 2007
01 Mrt - 31 Mrt 2007
01 Feb - 28 Feb 2007
01 Jan - 31 Jan 2007
01 Dec - 31 Dec 2006
01 Nov - 30 Nov 2006
01 Okt - 31 Okt 2006
01 Sep - 30 Sep 2006
01 Aug - 31 Aug 2006
01 Jul - 31 Jul 2006
01 Jun - 30 Jun 2006
01 Mei - 31 Mei 2006
01 Apr - 30 Apr 2006
01 Mrt - 31 Mrt 2006
01 Feb - 28 Feb 2006
01 Jan - 31 Jan 2006
01 Dec - 31 Dec 2005
01 Nov - 30 Nov 2005
01 Okt - 31 Okt 2005
01 Sep - 30 Sep 2005
01 Aug - 31 Aug 2005
01 Jul - 31 Jul 2005
01 Jun - 30 Jun 2005
01 Mei - 31 Mei 2005
01 Apr - 30 Apr 2005
01 Mrt - 31 Mrt 2005
01 Feb - 28 Feb 2005
01 Jan - 31 Jan 2005
01 Dec - 31 Dec 2004
01 Nov - 30 Nov 2004
01 Okt - 31 Okt 2004
01 Sep - 30 Sep 2004
01 Aug - 31 Aug 2004
01 Jul - 31 Jul 2004
01 Jun - 30 Jun 2004
Ik zie in de woonplaats van mijn vriend veel Nederlanders wonen die allemaal bij elkaar klikken en niets met de Duitsers te maken willen hebben. Waarom ga je er dan wonen, vraag ik me af. Ja, omdat de huizen er zo goedkoop zijn. Ik snap dat dus echt niet. Zijn familie woont er al 33 jaar en zijn echt onderdeel van de samenleving in het dorp, maar daar hebben ze zelf actief aan meegeholpen. Ik denk dat veel Nederlanders het ook gewoon niet willen, onderdeel worden van de samenleving waarin ze wonen. Ik zag hetzelfde ook gebeuren in Noorwegen, toen ik daar woonde.
BB (URL) - 17 November '08 - 13:44
@BB: denk dat het in een dorp makkelijker is dan in een stad. Sydney, London en Amsterdam zijn denk ik echt lastig integreren. Maar idd zullen veel Nederduitsers en Nederbelgen het gewoon niet willen.
Gypsy - 17 November '08 - 14:16
Ik denk dat je gelijk hebt. In een grote stad is het veel moeilijker dan in een dorp omdat het al zo’n “melting pot” is. Accepteren darentegen is in een stad uiteraard veel gemakkelijker.
UncleB () (URL) - 17 November '08 - 14:32
Ik heb juist het idee dat het in een dorp veel moeilijker is, omdat de acceptatie van buitenstaanders lastiger te accepteren is voor dorpelingen. Maar dat weet ik niet zeker natuurlijk.
BB (URL) - 17 November '08 - 15:07
Los van je eigen nationaliteit is het natuurlijk ook zo dat je je leven leeft en de meeste buitenlanders in je omgeving maar tijdelijk voorbij komen. De vrienden die jij beschrijft zijn een soort internationale nomadische gemeenschap die in die gemeenschap zijn vaste relaties vindt. Ik sta best open voor contacten met buitenlanders, maar die komen gewoon erg weinig op mijn pad.
Amiek (URL) - 17 November '08 - 16:39
Dat het moeilijk is om met Engelsen bevriend te raken, heb ik al van meer mensen gehoord. De Ierse vriend van een Nederlandse vriendin heeft dezelfde mening over Nederlanders, dus ik sluit me helemaal bij je aan!
Maaike (URL) - 17 November '08 - 18:38
Interessant onderwerp. Denk idd dat het in een dorp makkelijker is dan in een stad, maar weet dat niet zeker. Je komt dan in ieder geval meer met autochtonen in aanraking, omdat er gewoon minder buitenlanders wonen en er zijn ongetwijfeld ook veel dorpelingen die openstaan voor vriendschap met buitenlanders. Overigens zie ik het ook aan mijn Ierse en Britse vrienden en kennissen. Ze hebben allemaal een paar Nederlandse vrienden, maar gaan toch ook veel met andere Ieren en Britten om. Het maakt wel verschil als ze Nederlands spreken en een Nederlandse partner hebben. Ik denk dat als ik zelf in het buitenland zou wonen, ook graag met zowel Nederlanders als buitenlanders (en dan bij voorkeur ook enkele autochtonen) zou willen optrekken.
She (URL) - 17 November '08 - 23:15
Volgens mij gaat het in een dorp makkelijker, omdat daar over het algemeen minder ‘vluchtige’ contacten hebt. Ik woon drie jaar in Brazilie en heb nu een aantal Braziliaanse vrienden, maar dat heeft een hele tijd geduurd. Er wonen in mijn stad ook een aantal Nederlanders, maar ik heb zeker niet de behoefte om met hen allemaal vrienden te worden alleen maar omdat ze Nederlands zijn. De overgrote meerderheid van mijn vrienden zijn eigenlijk allemaal ‘internationale’ mensen: die veel reizen, een buitenlandse partner hebben, etc.
Rian (URL) - 18 November '08 - 13:43
Geweldig onderwerp. Heb ik met klasgenoten vaak over… (ik zit in de taalklas met als doel ooit een normaal en vloeiend gesprek met iemand te kunnen voeren in dit land…zucht… zonder over te schakelen in het Engels, althans)Ik woon in een dorpje, 5 minuten van de stad… en het is echt moeilijk integreren… volgens mij wordt het na je 30ste ook veel lastiger omdat bijna iedereen al ‘ zijn clubjes’ rondheeft… Nu zijn de inwoners van het land waar ik woon al niet echt bekend om hun gastvrijheid, het deel waar ik woon is al wat vrijer dat de andere delen… maar toch… integratie lukt ons eigenlijk alleen via de kinderen, hun vriendjes en hun moeders… en papa’s… en de taal maakt het niet echt makkelijk. daarnaast is de helft van de bevolking ‘ buitenlander en/of expat’... ach, we roeien met de riemen die we hebben. Het is denk ik overal moeilijk… vond ik trouwens ook toen ik van R’dam naar A’dam verhuisde voor mijn baan maar gelukkig leer je genoeg mensen kennen wanneer je eind twintig bent en werkt… (kortom, ik MOET een baan!!!) hahaha.
Lisa - 18 November '08 - 22:08
Ik ben al in Antwerpen geintegreerd geweest, in Leipzig en nu in Braunschweig. Soms komt het allemaal me neus uit. Weer nieuwe contacten zoeken etc. Zou wel gewoon eens in Nederland willen wonen.
Hette () (URL) - 20 November '08 - 13:24
@ Hette, maar als je in Nederland gaat wonen op een plek waar je niemand kent, moet je ook nieuwe contacten zoeken e.d. Dus dan houdt het ook nog niet op.
BB (URL) - 22 November '08 - 11:07