12 November '08 - 18:02,

De rupsen zijn wel vlinders geworden. Als ik langs zijn kantoor loop (de actuarissen zitten in een eigen pand bij ons om de hoek weggestopt), maakt m'n hart een sprongetje. Maandag zou hij studiedag hebben, maar liep hij ineens toch de meeting room binnen. En net terwijl we het over onze weekenden hadden, liep m'n baas  de meeting room binnen.  Bij elk oogcontact sloeg ik verder nerveus m'n ogen neer. Vanmiddag wilde hij even afspreken voor iets dat ook prima telefonisch kan. Maar ik wilde vroeg weg en naar de gym (dag vier op rij sporten om niet knettergek van mezelf te worden), dus nu wordt het vrijdag. Of ie een vriendin heeft, geen idee. Weet ook nog altijd niet of hij de 26 gepasseerd is (jonger dan dat wordt wel heel jong). Los daarvan werken we waarschijnlijk tot maart 2009 samen. Dus het zal echt wel nergens toe leiden, deze vlinders. En eigenlijk vind ik dat wel best. Een vent inpassen in m'n leven is iets waar ik nu helemaal niet op zit te wachten, laat staan eentje die uren van Londen woont. En met een collega klooien voor een paar weken lol doe je ook niet. Dus ik laat de vlinders maar een beetje fladderen en bouw afstand tussen ons in. In stilte een beetje 'smitten', tot dat weer over gaat.