30 December '06 - 01:10,

Remment, John West en Oxysept kunnen opgelucht ademhalen. Er is weer wat actie.

Donderdagavond sprak ik met D af, een studiegenoot met wie ik 1.5 jr geleden een keer had gescharreld (Bimgo, Kaat). En niet alleen met D, ook met drie andere oud-studiegenoten die hem hier in Melbourne opzochten. Drinks op hun dakterras (met sea view!), eten bij een Chinees in St Kilda en daarna.....hup, de drie heren waren moe en gingen tukken. Verdacht, achteraf. D en mij achterlatend. Na een stuk of wat drankjes (spa'tjes voor mij na een dag in de zon), wilde ik naar huis en liepen we naar zijn huis waar m'n tas nog stond. En ik blijk dus echt uit vorm. Toen D vroeg 'Blijf je slapen of ga je terug naar Richmond', dacht ik serieus dat hij bedoelde 'Wordt het niet eens tijd dat je gaat?'.  Even later bleek hij dus toch wat anders te bedoelen! En dus kroop ik tegen D aan, for old times sake, en werd ik 's ochtends wakker in zijn huis aan het strand, waar de andere mannen al roerei met spek stonden te bakken ter ontbijt. Hemels.

Om het compleet te maken: gistermiddag had ik met Al afgesproken. En tot m'n grote verbazing voelde ik niets meer. Zag ik Al als een leuke vent maar zeker niet mijn vent. Hij vroeg of ik weer mee naar Dublin ging in maart, en vertelde een huisje op Lanzarote gekocht te hebben dat ik altijd mocht gebruiken als ik er tussenuit wilde. Hij vertelde over z'n moeder, z'n werk, z'n rustige leven van de laatste maanden. Ik was blij hem te zien, ik vond het gezellig hem te zien, en niets in me wilde tegen hem aan kruipen en z'n arm om me heen voelen. Finally!