Man
Maandag 09 Januari 2006 at 01:56 am. Absence makes the heart grow fonder, zeggen ze. Ik weet niet of het zo is. Het is raar momenteel. De eerste week miste ik Paddy echt enorm. Elke minuut. Intussen is het missen minder, ik kan me z'n gezicht niet goed voor de geest halen. Wel z'n stem. Maar nu ik hem langer niet zie, wordt het missen anders. Ik realiseer me dat ik alles met hem wil delen. Dat het niet 'my way or the highway' is dit keer. Dat ik moeite heb met z'n workaholicness maar dat ik het wel wil accepteren. Ik durf aan mezelf toe te geven, dat ik echt graag verder met hem wil. Hem beter wil leren kennen en meer tijd met hem wil doorbrengen. De laatste keer dat ik verliefd was, was in 2002. Dat maakt het nu supereng. Een deel van me wil nu alle contact verbreken om te voorkomen dat m'n hart eventueel gebroken gaat worden. Maar dat heb ik vaker gedaan. En daarmee kom je nooit ergens. Ik ben wel sterk genoeg nu denk ik. Hij is te bijzonder om te laten gaan. Z'n levenslust, z'n enthousiasme, z'n passie. Z'n charme. Z'n accent. Misschien ga ik snoeihard onderuit. Maar laat ik het risico maar nemen.negen reacties
Kijk, daar ligt een hoop zelfkennis en kracht in dit logje, go for in Gipsy, you only live ones!
Sil (URL) - 09-01-’06 09:04
Herken je gevoel hoor, maar als je zelf ermee kapt ga je ook op je bek. Op een andere manier dan wel, maar het zal net zo rot voelen …
En misschien valt er een mouw aan te passen, als je er samen over kunt babbelen, over dat vele werken.
Als je zelf het gevoel hebt dat je hem anders erg gaat missen en je er enorme spijt van zult krijgen, dan zou ik ervoor gaan …
Soms moet je gewoon iets doen en zien waar het schip strandt. Door schipbreuk of waterschade, dat maakt niet uit.
Zolang je je maar niet te veel naar zijn leven gaat voegen, je moet wel nog jezelf blijven!
ceebee (URL) - 09-01-’06 11:29
Klinkt heel goed! En ik ben het met Ceebee eens: Wel jezelf blijven. Succes!
Mo (URL) - 10-01-’06 08:03
Ik mail je wel even……
Kaat - 09-01-’06 07:50