Ode of Joy
Zaterdag 17 Oktober 2009 at 9:39 pm.Gisteren was een belangrijke dag voor de klant. Een grote mijlsteen in het transitieproject was bereikt. Een punt waarop een paar honderd mensen ineens op een andere manier moesten samenwerken. Om dit te vieren en om de te verwachten issues te illustreren, was een bekende dirigent uitgenodigd met 9 blazers. Een orkest leent zich nogal voor parallelen: elkaar aankijken en soort bij soort zitten geeft betere resultaten, het geheel is meer dan de som der delen, enzovoort. Leuk, en erg grappig gebracht. Toen het orkest was uitgeblazen, verscheen de Duitse tekst van Beethovens Ode of Joy op het grote scherm. Fonetisch. Mijn Nederlandse collega en ik keken elkaar aan en moesten erg lachen. "Are there any German speakers?' vroeg de dirigent. 'Apologies, if so'. P en ik staken onze hand op. Vanaf rij twee. We zongen een end weg, waarop de dirigent ons opnieuw onderbrak voor een uitleg. Iets over de Berlijnse muur. "It fell on the 9th of November, right?" vroeg hij ons. Terwijl collega P (foutief) ja knikte, riep ik "We didn't say we were German!". Net iets te hard. Dus....nu kent in ieder geval het halve bedrijf me. Toch handig. En ik heb weer eens lekker gezongen. In de baas z'n tijd.
Eén reactie
Hahaha, ja, zo kun je je ook profileren; ik had het overigens ook gezegd
Jet (E-mail ) (URL) - 18-10-’09 14:28