Stalker (cricket alert)
Zondag 16 Augustus 2009 at 9:32 pm.
"Sheila, are you up for a bit of stalking in August?", vroeg vriendin Remy maanden geleden. En dat was ik. Stalking van het Australische cricket team welteverstaan. Die zouden dit weekend tegen Kent spelen, wat uiteindelijk tegen de Lions werd (een term die ik alleen uit cricket en rugby ken en wat zeg maar een best eervol b-team was). In Canterbury, waar ik nog nooit geweest was. En dus stond ik gisteren weer eens veel te vroeg op voor de zaterdagochtend, om door Remy hier in de buurt opgehaald te worden. Het werden twee dagen in de brandende zon zitten. Kent is een country cricket club, een club waar provinciewedstrijden maar geen internationals worden gespeeld. Het wemelde dus van de locals met hun picknickmanden, opklapstoelen, en auto's die ongeveer tegen de reclameborden geparkeerd stonden (drive in cricket, ik wist ook niet dat het bestond). En bij zo een vriendschappelijke wedstrijd nemen de spelers lekker de tijd om handtekeningen aan kids uit te delen, zelfs als ze staan te fielden, zoals op de foto.
Vijf sheilas en een bloke waren we. De helft aussie, de rest iers, hollands en engels. Hoeveel mensen ons niet vroegen hoe we elkaar kenden....veel! Het antwoord: warrig. Namelijk deels uit de Windies, deels uit India, deels uit Sri Lanka en deels uit Londen. Een mooi gezelschap. En vooral een heel leuk gezelschap. Over drie B&Bs verspreid logeerden we allen op steenworp afstand van het spelershotel. Dit was meer geluk dan wijsheid overigens, zulker stalkers zijn we ook weer niet. Gisteravond was ik ongeveer drie kwartier star struck terwijl ik oog in oog stond met Binga, Pup, Hilfy en Watto in de champagnebar van het hotel. Geen onappetijtelijke mannen (al zou je dat op basis van de gelinkte foto's niet zeggen). Maar goed, die gasten zijn ook maar gewoon een biertje aan het drinken na hun werk dus we hebben het bij perven gelaten. En vanochtend nog heel even verder gestalkt. De tweede dag eindigde fantastich: een wicket viel, en het dwarsstokje bovenop viel eraf (de bail), waarop een zeemeeuw dat ding opscoopte en ermee in z'n bek ging rondvliegen (zie foto, copyright Sarah Ansell). Brett Lee, die bowlde, rende lachend achter dat beest aan, maar beest won. Spel stil tot er een nieuwe bail gevonden was. Dacht dat ik wel het een en ander had meegemaakt op cricketgebied, maar dit toch niet.
twee reacties
That reminds me… als ik straks weer in Oz ben, krijgt mijn naam ineens een hele andere lading!
Sheila (E-mail ) (URL) - 18-08-’09 22:38