Toen de siege van Sarajevo plaats vond, stond ik met twee benen in het studentenleven. Iets minder bezig met de wereld buiten Groningen. Pre internet. En ondanks een Volkskrant abonnement, is de balkanoorlog nooit zo vreselijk goed tot me doorgedrongen. Dat op een dag 22 mensen werden doodgeschoten door snipers terwijl ze in de rij stonden om brood te halen, kan ik me niet herinneren. Dat een cellist vervolgens 22 dagen lang het zelfde stuk (Albinoni's Adagio) op dezelfde tijd speelde, zich niets aantrekkend van de mannen in de heuvels, evenmin. Gelukkig zijn er schrijvers die inspiratie halen uit dit soort voorvallen. The Cellist of Sarajevo beschrijft het leven van drie mensen in de stad, gedurende deze 22 dagen. Het boek vertelt hoe moeilijk en gevaarlijk het was om water te halen. Hoe mensen keuzes moeten maken of ze 'wij' of 'zij' zijn. Het haalt de menselijkheid in de mensen naar boven die in de stad moesten blijven doorleven. Het is dun en somber, en prachtig. Een aanrader. Al denkt de cellist zelf daar anders over.