Ik ben getogen in een dorp in noord Drenthe, Toen ik als 18-jarige gup naar Groningen verhuisde, bleek al gauw dat dat net zo een dorp was. En na enige tijd Amsterdam was er maar een conclusie: Amsterdam is een dorp. Sydney heb ik altijd een stad gevonden, London vind ik dat eveneens. Maar de wereld blijkt toch eigenlijk gewoon een dorp. Als je er open voor staat, en als je reist. Zo was onlangs een Australische vriendin die ik uit Adam ken even een weekend over vanuit Johannesburg. Vrijdag komt een andere Australische vriendin die ik een paar jaar geleden in Sri Lanka ontmoette ingevlogen uit Sydney. En vanavond ga ik een hapje eten met een vrouw die ik in Thailand ontmoette vorig jaar, en met wiens gezin ik Christmas Eve vierde en de kerstdis nuttigde (gegrilde vis en curries in plastic stoeltjes op het strand). Ze woont in Leeds en is voor werk in Londen. Daar op dat eiland was er een klik, en dus spreken we weer af.

Fantastisch vind ik het keer op keer te ontdekken dat de wereld een dorp is. Een vriendin van me snapt dat absoluut niet. Die is geboren en getogen Amsterdamse, woont en werkt daar ook, en ziet niet de toegevoegde waarde van vriendschappen met mensen die je haast nooit ziet. Zit ook wat in. Maar voor mij werkt het anders. Ik reken bijvoorbeeld Emily en Caroline in Australie tot m'n beste vriendinnen, soulmates bijna. We zien elkaar eens per jaar, anderhalf jaar, en bellen maar heel soms. Maar als we elkaar zien, dan is het intens, en hecht, en dan begrijpen we elkaar bij een half woord. Als een van hun verdrietig is, ben ik dat ook. Afstand maakt niet uit, in het dorp dat de wereld heet, zolang het gevoel maar goed is. En in dat dorp hoop ik nog heel lang te mogen blijven wonen.