Land nummer drie

En toen was ik in Kuala Lumpur, vandaag ben ik precies vier weken op vakantie. Wat betekent dat het er bijna op zit. Ik had nog een paar heerlijke dagen in Melbourne, met als hoogtepunt dagje Australian Open. Waar ik me toch een potje rood vandaan kwam! Hier en daar randje gemist met insmeren dus ben er niet mooier op geworden. Maar wat was het gaaf. Paar supermooie wedstrijden gezien op de show courts en nog Nederlander aangemoedigd op court 11 met 50 stoelen ofzo. Topdag. 

Het is hier warm en vochtig zoals gewoonlijk in ZO Azië. Hotel met zwembad en goede aircon op kamer, en moet bekennen dat ik verwacht niet al te veel van KL zal zien. Ben er al eens geweest en vind het vooral heerlijk over straat te lopen en bij hawker place of in food court te eten en mensen te kijken. En dat kan aardig dicht bij het hotel. Laatste dagen extreem lui en veel lezen lijkt me prima voorbereiding op het werkende leven dat maandag weer begint.

Stukje paradijs

Na vijf dagen Auckland ben ik nu in Paihia, in de Bay of Islands. M’n B&B, Morepork Lodge, is in the middle of nowhere. Als ik naar buiten kijk, zie ik heuvels, bloemen, en de Waitangi River. De eigenaren zijn een extreem vriendelijk kiwi stel. Super gastvrij. Toen ik na aankomst two minute noodles maakte, haalde Paul erwten uit de vriezer om er door te doen. Toen gisteren m’n kamer werd opgemaakt, vond ik vers fruit en crisps. Kamer heeft Dilhma thee en een plunger. Alles is simpel, maar aan alles is gedacht. Fijn. Twee dagen huurde ik een auto, om leker rond te kunnen toeren. Hetgeen ik op dag 1 uren in de stromende regen over grindweggetjes deed. Gisteren was he een stuk mooier en ‘s middags zowaar heerlijk zonnig. Prachtgebied is het. En vandaag is mijn enige niets-doe dag van de hele vakantie. Op het deck met boek (eindelijk Freedom van Frantzen aan het lezen) en iPad. Heb nog ruim een fles wijn en voldoende carrot cake yoghurt en kazen om de dag door te komen.

Auckland was eveneens zalig. De vrienden bij wie ik logeerde, had ik in ’03 voor het laatst gezien. Fijn weerzien met dit bereisde, energieke stel zestigers. En wat een hosts! Brien en ik maakten een eiland trip, we zagen The Iron Lady in een upmarket bios, lunchten in Mission Bay, wandelden door Parnell en aten heerlijke maaltijden in hun appartement met uitzicht op de haven van Auckland. Heerlijk om paar dagen zo in de watten gelegd te worden.

En dan morgen weer naar Melboure. Drukke agenda de laatste dagen om iedereen nog even te zien. Verder dagje Australian Open en veel cricket kijken in de planning. Prima vakantie dit!

Lui vakantieblog

Oftewel: veel foto’s. In de tien dagen dat ik hier ben heb ik cricket gekeken, heel wat wineries bezocht in de Yarra Valley en de Mornington Peninsula, gelogeerd in West Melbourne en Carlton en op een ranch in de Peninsula, en goede, goede koffie gedronken. Het leven is goed (en warm: vandaag was het 40 graden). Morgen Nieuw Zeeland!
Hmmm. IPad laat me geen foto’s opladen Wel op Flickr te zien, onder gypsysaskia.

Two sleeps...

...en dan mag ik weer naar m'n geliefde Australië. Vrienden zien, cricket kijken, boeken lezen en goede koffie drinken.

Het enige lijstje dat ik trouw elk jaar maak is m'n reislijstje (work and pleasure). En dat was in 2011 een goede. België, Nederland, Groot Brittanië (Engeland en Schotland), Portugal, Guernsey, US, Hong Kong, Zwitserland, Frankrijk, Duitsland, Spanje, Griekenland. En Australië zometeen dus. Dertien landen bezocht terwijl ik er in twee woonde.

En 2012 begin ik met Australlë, Nieuw Zeeland en Malaysië, ook niet verkeerd!

Klaagzang

Het weekend was ik in Londen. 'Ah, weekendje zelfpijniging' aldus collega (zelf ex expat) die weet hoezeer ik Londen mis. En dat was het inderdaad. Zat met knoop in maag in de trein terug naar Heathrow (hetgeen op zich een plus was nadat ik na een eerder weekend per abuis naar verkeerde airport was gegaan). Ik was dagje op oude werk, caught up met oud-collega's en hoorde meer dan eens 'Come back, you belong here'.

Ik zat al met de perfect storm van teveel werk, nieuwsoortig werk, perfectionist zijn, onzeker zijn en in een nieuw team moeten wennen in een land waar ik maar niet aan kan (of wil) wennen. Een fatale combi, die al tot menig huilbui leidde de laatste maanden. Een van de partners voor wie ik werk voelde dit wel aan en had een bijpraatafspraak in m'n agenda gepland die ik al paar keer had weten te verschuiven. Vandaag praatten we dan toch bij. De arme man. Hij kreeg alles over zich heen. Met als uitsmijter dat het een clubje Nederlandse traditionele witte mannen was aan de top, wat diversiteit bij de lagen eronder niet ten goede komt.

Of mijn 'Nou ja, het komt allemaal wel, ik ben gewoon aan vakantie toe' hem uiteindelijk met nog iets van hoop heeft achtergelaten, ik betwijfel het. Arme man. Die ene moderne, mensgerichte, energieke actuaris die dacht te willen weten hoe het met me ging...

Assessment hell

Al weken was ik nerveus voor het assessment centre, dat mijn werkgever een development centre noemt omdat het over je ontwikkeling gaat. De nieuwe baan is fantastisch maar extreem druk en dat, gepaard met nog altijd moeten wennen aan Nederland, en mijn lat die eeuwig te hoog ligt, maakt dat ik ietwat fragile ben en de tranen ernstig aan de oppervlakte zitten. En om dan een dag door de mangel gehaald te worden, leek me niet ideaal. Maar goed. Wat moet dat moet. En dus reed ik donderdagochtend naar een hotel in Maarssen voor vier rollenspellen, een postbaktest, en een gesprek over de psychologische test die ik van te voren invulde (ik blijk zeer hartelijk en niet avontuurlijk). Vier psychologen/acteurs en vier partners van ons bedrijf hielden de hele dag mijn vijf collega's en mij in de gaten. 

Ik kroop in de huid van director en partner en sloeg me zowaar zeer ontspannen door de dag. Als ik aan het eerste gesprek terug denk, cringe ik van hoe slecht het was. Enkele anderen gingen volgens mij een stuk beter. Maar het spannendste komt nog: over een week krijg ik het rapport over mezelf. En dat lijkt me pas echt nerve wrecking!

Chandler

Toen ik naar Londen vertrok, kon kat Chandler niet echt mee. De kans was groot dat ik veel van huis zou zijn, en in de meeste appartementen mag je geen huisdier hebben. Gelukkig wilden vrienden V&C zich graag over hem ontfermen. C was veel thuis, Chandler kon naar buiten, binnen de veiligheid van de binnentuinen, en hij had het er geweldig. Tot V&C een baby kregen, en besloten dat het niet verantwoord was als Chandler bleef. In zijn enthousiasme sprong hij in de wieg, op de baby, en ze vonden het te eng. Ik was intussen terug, maar het leek me te zielig om Chandler weer in een appartement te stoppen na drie jaar buitengespeeld te hebben. Zelfs toen hij niet beter wist, had hij een enorme drang om naar buiten te gaan. Een collega van V bood uitkomst. Ze had Chandler geregeld bij ze meegemaakt en vond hem een topkat. Dus Chandler verkaste naar Hilversum. Gezin met twee jonge kinderen, dus veel aandacht. En lekker naar buiten.

En daar ging het mis. Voor Chandler bleek 'naar buiten' synoniem aan lekker midden op de weg gaan zitten. En hoe vaak z'n nieuwe familie hem daarvoor ook probeerde te behoeden, het heeft niet mogen baten. Nadat Chandler een paar dagen zoek was geweest, kwam de dierenambulance. Hij was aangereden, had zich naar het Hilversumse Bos gesleept, en is daar, geheel kat eigen, rustig overleden. V vertelde het me vrijdagavond, toen ik bij haar was en vroeg hoe het met hem ging. En het gekke was, ik knikte, we praatten er even over en dat was het. Pas toen ik het vanochtend aan m'n loge vertelde, kwamen de tranen. En nu weer. Te bedenken dat het arme beest het zo rot heeft gehad aan het eind van z'n leven. Terwijl hij juist zo een fijne fase in ging, bij een gezin dat zo van hem hield. Het was een kat met karakter, een kat die in mijn vriendenkring en die van V&C erg populair was om die reden. En nu zal ik het beessie nooit meer aan z'n lange staart kunnen aaien. Nooit meer m'n neus in z'n vacht steken omdat hij zo lekker rook. Nooit even op bezoek in Hilversum, wat ik wilde doen nu hij wat meer gewend was. De kattenhemel heeft er een topkat bij. Op aarde wordt hij door heel wat mensen gemist.

Nieuwe baan

Wat een week.... Lange dagen, flink wat deadlines, een meeting in Frankfurt en....mijn bazen vertellen dat ik een nieuwe baan heb. In april had hij het me al eens aangeboden: wilde ik niet bij hem in het actuariële advies team komen werken. 'Hij' is een partner in dat team voor wie ik pre-Londen al eens werkte, en met wie ik in de drie jaar dat ik weg was goed contact hield. In juli bood hij het weer aan, en zijn collega-partner eveneens. En hoewel ik me niet thuis voelde in de cultuur van mijn huidige groep, wilde ik niet te snel opgeven. We zouden het er in december pas weer over hebben. Maar een klein incident vorige week woensdag maakte dat ik het eigenlijk wel wist. Ik trok aan een dood paard, en niemand vond mijn specialisatie net zo belangrijk als ik. Behalve in het actuariële advies team. Dus toen de partner me 's middags over iets belde, zei ik dat ik met hem wilde praten. Dat deden we donderdagochtend en het was gelijk rond. Hij zou een functie voor me creeren, ik zou overstappen.

Maandag vertelde ik het mijn bazen, daar ik vrijdag vrij had. Ruim drie dagen voelde ik me een vreemdganger, en nog voel ik me schuldig. Hebben ze drie jaar in me geïnvesteerd, ga ik na drie maanden weg. Maar ik blijf binnen de organisatie, en dat helpt. Het wordt me niet in dank afgenomen maar afgaande op de vele reacties op m'n ik-ga-weg-mail, begrijpen veel collega's het goed. Eén oktober word ik de eerste niet-quant in het team van actuarissen. De derde vrouw naast elf mannen. En de dombo van het team. Ik heb er enorm veel zin in.