¶ §

Net wel

Ik was een beetje dat net-niet-meisje geworden. Elke potentiele nieuwe klus, ging steeds net niet door. Verkeerde timing, geen budget, net die ene specifieke ervaring vereist die ik niet heb, allerlei redenen. Volgens m'n bazen had het verder echt niets met mij te maken maar geloof me, het is funest voor je zelfvertrouwen. Dat sowieso in Kaapstad al een deuk had opgelopen. Ik was druk met interne klussen, draaide m'n part time projectje met twee vingers in m'n neus, en at vrijwel elke dag vers gezond eten omdat boodschappen doen een stuk makkelijker in te passen valt als je halve weken thuis werkt. De afwikkeling van Lehman Brothers bleef een optie, maar ik wilde zo graag opbouwen in plaats van afbouwen. Maar eindelijk, eindelijk, na zes weken, wordt mijn geduld beloond. Deze week help ik een paar dagen een ander team met iets waar ze zelf niet aan te komen en vanaf maandag.... Vanaf maandag kon ik weleens het gaafste project uit m'n loopbaan doen. Met een team van vier hele, hele senior mannen ga ik miljoenen aan projectvoorstellen analyseren en bespreken hoe die bijdragen aan de strategie van dit bankonderdeel. Het is analytisch, het is superintensief samenwerken, en een goede dosis projectmanagement zit er ook aan. Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn. Helemaal mijn ding. Lekker relaxed het weekend in! ¶ §

Gouden weekend

Het weekend is pas half om en heeft al een gouden rand van heb ik jou daar. Een weekend vol mooie dingen. Hij begon vrijdag met een zumba class, waar ik altijd met een enorme grijns vandaan kom. Tien minuten later was ik de trotse bezitter van een tas waar ik al sinds ik hem in november in een blad zag, verliefd op was (ja, ik kan verliefd zijn op tassen, een best ernstige fetish). Zaterdag ontbeet ik met mijn loge, en liep ik door het winkelcentrum naar huis. Tien minuten achter de laptop later hadden deze twee activiteiten mij een pak en een lading verzorgingsproducten opgeleverd. Op naar Notting Hill, waar ik al kijkend-kijkend-niet-kopend enige tijd doorbracht in de prachtige boetieks.

Volgende stop: Mon Plaisir, een van de oudste Franse restaurants in Londen. Vrijwel al het personeel is Frans, het brood smaakt er goed, en het eten helemaal. En Londen being Londen, kun je hier voor zo een 20 euro een driegangenmenu plus aperitief, glas wijn, en koffie krijgen. Als je vroeg gaat, en gebruik maakt van het pre theatre meal.

En dat maakten we. Want al maanden hadden vriendin Viv en ik kaarten voor Private Lives. Een tachtig jaar oud stuk van Noel Coward, dat sinds een paar dagen in het West End te zien is met Kim Cattrall en Matthew Macfadyen in de hoofdrollen. Ik ben dol op de Londense theaters: het rode pluche, de balkons, de krakkemikkige wastafels in de wc's, de krakende trappen. En om dan twee zulke goede acteurs in zo'n goed (en grappig!) stuk te zien, is zwaar genieten.

Om het gouden weekendgevoel te behouden, doe ik vandaag alleen maar leuke dingen. Bellen met vriendin in Singapore, sporten, lezen in het boek over de Joden, en vervolgens de Bangladeshi in Londen's East End, en wandelen in de zon. Af te sluiten met een superfood salad van Leon. Een hedonistisch weekend ten top.

¶ §

Anniversary

Toen ik gisteren met de cricket gang in de pub zat (ter ere van een van de mannen die vanuit het noorden even in town was), realiseerde vriendin R zich dat we elkaar precies zes jaar kenden. De 2004 Australian Sri Lanka tour, in een stadion in Colombo. "It's our six year anniversary!!", riep R enthousiast. Daar moest op gedronken worden. Niet door R. R is moslim en drinkt niet. Maar dat weerhield haar er niet van ons vooral aan te moedigen. Ik voel me dus ietwat hazy vanochtend, maar het was de moeite. Die ene cricket vakantie heeft me zoveel gebracht. Vrienden in London. Vrienden in Melbourne. Prachtige dagen in cricket stadions in Engeland, Wales, Australie en Nederland (ok, die laatste waren helemaal niet prachtig want de cricket verregende, maar de Spelen van '04 in de kroeg kijken was net zo gezellig). Feestjes, borrels, verjaardagen. Een interview voor de Australische televisie. Een paar weken in Sri Lanka in 2004, verrijken mijn leven nog altijd in 2010. En da's een prachtig gevoel. Kater of geen kater.

¶ §

Arm

De gratis forenzenkrant Evening Standard besteedt deze week aandacht aan de armoede in London. In een stad waar de gemiddelde Barclays investment banker vorig jaar een bonus van £191,000 binnentikte, moeten veel eenoudergezinnen van minder dan £200 per week rondkomen. De duurste woning huur je voor £25,000 per week, maar op een slecht estate, veelal tussen de criminelen en drugsgebruikers, wonen mensen die weinig meer dan £53 per week aan huur op kunnen brengen. De verschillen zijn hier denk ik groter dan in menig andere Europese stad. En de verschillen zijn bijna onzichtbaar, dat wil zeggen: de armste mensen komen niet in Chelsea en Kensington en andersom komen de hedge fund managers en hot shot corporate lawyers niet op de estates buiten het centrum.  

Schrijnende voorbeelden worden gegeven. Een jongen die graag door zou leren, maar de £19 die het kost om je aan te melden bij de universiteit niet heeft. Die in een straat woont vol restaurantjes en chique bakkers waar je voor £7.50 een meringue koopt, maar het bestaan van deze tenten niet eens kent, omdat hij van £7 per dag moet leven. Schrijnend. Ik zou zo'n jongen zo £19 geven voor z'n applicatie. En als ik erover nadenk, misschien wel meer.  Of ik het met de Robin Hood tax eens ben, ben ik nog niet uit, maar eigenlijk zou er een systeem moeten bestaan waarbij de mensen die de juiste kansen hebben gekregen in het leven, wat kansen creeren voor jongens als deze. Zoiets als de Nederlandse Giving Back stichting, maar dan (ook) financieel. Een week lang aandacht voor dit thema, zal hoop ik een eerste stap zijn naar gewaarwording.

¶ §

The sharper the knife, the less you cry

Van boeken kan ik om meerdere redenen genieten. De schrijver kan een kunstenaar met woorden zijn, zoals Vikram Seth, wiens A Suitable Boy mijn favoriete boek is. Of Stephen Fry, die je aan het lachen en huilen maakt met zijn Moab is my Washpot. Veel van de brits-indiase literatuur die ik lees, vergroten mijn kennis en inzicht, zoals non-fictie en biografieen ook kunnen doen. En dan is er escapisme. De boeken waardoor ik me in een dorp in India, dan wel op het Ierse platteland kan wanen. Het boek dat ik nu lees, is escapisme ten top. En dan leer ik er ook nog van.

'The Sharper the Knife, the Less You Cry' is het verhaal van een Amerikaanse die haar baan in Londen verliest en besluit haar droom te volgen: leren koken aan Le Cordon Bleu. Nu was dat iets dat ook altijd wel in mijn achterhoofd zat, en na twee hoofdstukken wist ik zeker dat het niets voor mij is, maar erover lezen blijft geweldig. De chefs, de recepten, de Parijse winkeltjes waar ze haar brood, wijn en vlees haalt. Ik proef de bouillabaise bijna, en de canard a l'orange. Ze wisselt de verhalen af met recepten, en dan gelukkig niet alleen maar niveau Cordon Bleu. Als hij uit is, kan in de kast naast Heat, A Cook's Tour en enkele andere culiboeken. En nu en dan zal ik hem tevoorschijn halen voor een slow cooked bolognese of een minestrone zoals haar moeder die maakte.

¶ §

Schitterende foto van droevig moment

¶ §

Gemis

Nederland mis ik echt maar zelden. Vrienden mis ik uiteraard, maar verder... Kan zo niets bedenken. Behalve schaatsen. Vorig jaar vond ik het al niet zo leuk alle schaatswedstrijden te missen. De wereldbeker, EK, WK, NK, weet ik wat er allemaal was (streep vooral zelf door wat niet van toepassing is). Ik heb weinig jeugdherinneringen, maar de weekenden met warme chocolade voor de tv schaatsen kijken, dat weet ik nog. En ik ben het altijd leuk blijven vinden. In Amsterdam deed ik de zondagen dat de 10km geschaatst werd niets buiten de deur. Dan deed ik wat nuttige dingen tijdens de eerste ritten en zat ik de laatste ritten met een beker warme chocola onder een dekentje op de bank. En nu is het toch anders. Met de laptop op de bank omdat het niet op TV is. Radiocommentaar dat nu en dan onderbroken wordt door Stuttgart-Barcelona (1-0 as we speak). Geen dweilorkest te zien en te horen. De wetenschap dat twee Nederlandse vrienden net zo thuis achter hun laptopje zitten, maakt iets goed, maar nee. Nu was ik graag even gewoon in Nederland geweest. Als teleporteren mogelijk was geweest. ¶ §

Barcelona

Juist, Barcelona. Schijnt een leuke stad te zijn. Ik heb vooral het appartementje (koekblik) van mijn vrienden gezien. Geen soiree. Geen lange wandelingen. Niet uren aan de spaanse wijntjes in een lokale bar. Mijn verkoudheid is dusdanig nasty dat ik niet zo heel veel kon. Thank god had ik wel m'n eetlust nog. Dus at ik vrijdagavond bij Origins, een kleine keten van restaurants met Catalaans eten. Zaterdag was pintxos voor lunch in El Born, en zalige schelpen, gamba's, inktvis en artishokken thuis. En gisteren togen we nog naar een ander sympathiek tentje voor de lunch. Tot zover Barcelona. Dus nu ga ik als een gek een nieuw ticket zoeken voor later dit jaar. Voor de herkansing. ¶ §

Grbmblpmhbg log

Al twaalf jaar heb ik een of meerdere credit card(s). Al twaalf jaar betaal ik keurig iedere maand het volledige bedrag af waardoor ik nog nooit een cent rente heb betaald. Tot deze maand. Blijkbaar had ik m'n transactie niet goed afgesloten, want vorige week stond er ineens een stuk meer geld op mijn rekening dan ik had verwacht. De credit card betaling was niet goed gegaan. Hoewel 'treating customers fairly' hier een hot item is bij de regulator, doen de banken er nog niet echt lekker aan mee. En Shatwest, de mijne, al helemaal niet. En dus hebben die vier dagen die ik te laat was met betalen me £ 12 late payment fee, £ 12 overlimit fee, en £ 21.66 aan rente gekost.  Da's ruim vijftig euro. Kun je leuke dingen mee doen, met vijftig euro. Zoals een bank sponsoren. Een bank die voor ruim 80% van de belastingbetaler is. Duizend bommen en granaten. Bastards. ¶ §

Soiree

Ik ben dol op expatfeestjes. Ten minste, gemeleerde expatfeestjes. Niet feestjes a la de Nederlandse borrel hier. Vol eenheidsworst. Van die borrels waar de helft van de dames het zelfde soort kapsel, laarzen en shawl draagt en kwaakt als tweedejaars corpsmeisjes. Terwijl de mannen lullen over wat voor kleur bekleding hun BMW heeft (losers, geen Aston?!). Daar was ik dus eens maar nooit weer afgelopen zomer. Maar expat feestjes met mensen van allerlei pluimage, dat zijn doorgaans de beste feestjes. Dus toen vriendin E vroeg of ik volgende week in Barcelona meeging naar een expatfeestje, aarzelde ik niet. E is ontwikkelingswerker en haar man natuurkundige (of zoiets, ik heb een poging gedaan te begrijpen waarover zijn Phd ging, en daar ik er werkelijk geen touw aan vast kon knopen, besloot ik dat het iets natuurkundigs moest zijn), dus die mengen zich niet bepaald in bla bla kringen. Met een paar klicks had ik uitgevogeld om welk feestje het ging. Niet zomaar een feestje, een soiree. In een private loft. Met eten. En schoenen met zachte zolen (aldus de website). Ik heb er nu al zin in. ¶ §

Vakantie

Daar ik graag een vakantie heb om naar uit te kijken, ben ik alweer druk de volgende aan het plannen. Malaysia. Stranden, eilandjes, Borneo, Langkawi, aapjes, Kuala Lumpur, bergen, Twin Towers, and what have you.  En heel lekker eten niet te vergeten. Alle mogelijke resorts heb ik bekeken, en ik houd de ticketprijzen als een havik in de gaten. Op m'n facebook stromen de tips binnen voor dingen die ik niet mag missen. Daar ik pas half september ga, heb ik nu gewoon zeven maanden voorpret. Met beetje hotelletjes en guesthouses kijken, me verlekkeren aan het Shangri La resort (boven budget) en in m'n hoofd de geluiden van het tropische regenwoud op Borneo.

¶ §

Lastig gesprek

"You've changed", zei Ierse M gisteren in de pub. Hoezo, vroeg ik? Ik sportte nu zoveel, en at zo bewust, en mensen maakten zich zorgen, vooral toen ik in het begin elke dag naar de gym ging. Elke dag? Drie-vier keer per week. Lijkt me weinig zorgwekkend. Vervolgens kreeg ik een grilling over dat ik dus schijnbaar mijn leven om mijn gymbezoek plande alsof ik een professionele atleet was. En dat ik duidelijk mijn vrienden hier had uitgezocht op basis van hun sportiviteit. Huh? Ben ik verantwoording schuldig aan een hele goede vriendin omdat ik tegenwoordig meer in de sportschool dan tot laat in de kroeg hang? Ontneem ik Londenaren de kans op mijn vriendschap en maakt dat me een slecht persoon? Ik dacht het toch niet. Daar M tijdens het eten al een vriendin van me had afgebrand die ze nog nooit heeft ontmoet, besloot ik het gesprek op een ander onderwerp te brengen. Maar nee. Toen ik zei na terugkomst in Nederland 90% te willen gaan werken, kreeg ik wederom de volle laag. Hoezo had ik me-time nodig, waarom ging ik niet full time werken net als de rest (90% in mijn branche is nog altijd een uur of 40-45, maar dat ter zijde). Had ik wel door hoe Hollands dat was? En hoe asociaal en opzichte van collega's?

Ik denk niet dat bovenstaande over mij ging. Wat kan het M schelen hoe vaak ik in Londen naar de sportschool gaat? En hoe ik in overleg met mijn baas mijn werk indeel? Iets moet haar heel erg dwars zitten, en ik denk niet dat dat iets met mij te maken heeft. Over een paar uur gaat ze er weer vandoor, terug naar Amsterdam. Maar eens kijken of ik er achter kom wat er is. Want dit soort verwijtende gesprekken met vrienden zit ik niet op te wachten. En als vriendin wil ik er graag voor haar zijn als er iets is. Lastig.

¶ §

Weekend

¶ §

Nieuw geld

Dankzij mijn wijnaankoop in Zuid-Afrika, sta ik op de mailing lijst van een Londense wijnimporteur. En zo werd ik uitgenodigd voor een wijnproeverij. In de prachtige Lansdowne Club in Mayfair, de wijk waar de hedge funds zitten. Vriendin Viv wilde wel mee, dus stonden wij om zes uur aan de Ten Minutes by Tractor pinot noir (dit wijnhuis staat in mijn wijnbijbel en slechts om de naam wilde ik het proberen). Langzaam druppelde het vol. Veel oud geld zo te zien. Oud, jong, een prettig gezelschap, zo leek het. Tot de drie Russen binnenkwamen. Ze schreeuwden Nieuw Geld. De hoogblonde dame in kleurrijk Versace en zwaar in de make up. De bloedmooie donkere met benen tot mijn oksels in mosgroen Roland Mouret. De donkere leek alleen en sprak links en rechts wat mannen aan. De blonde hoorde bij de in de zelfbruiner gevallen vertically challenged krullenbol. Niemand kon niet naar dit gezelschap kijken. Ze wisten overduidelijk niets van wijn maar goten gewoon links en rechts het een en ander naar binnen. Stelden geen vragen, maakten geen aantekeningen, niets van dat al. En maar net iets te luid praten. Het werd weer eens pijnlijk duidelijk. Je kunt nog zo rijk zijn, klasse kun je niet kopen. ¶ §

Amsterdam

En zowaar werd ik dit weekend weer verliefd op Amsterdam. De grachten, de vriendelijke Iraanse taxichauffeur die mijn geloof in de branche weer enigszins deed herstellen, De Twee Zwaantjes waar ik keihard Waanzinnig Gedroomd meeblerde en op Nick en Simon heen en weer hopste. En bovenal werd ik weer verliefd op mijn vrienden. De TNT vrienden met wie ik zaterdag at, mijn studievriendjes die ik al 100 jaar ken, twee vriendinnetjes die elkaar bij mijn afscheidsfeest leerde kennen en tussen wie het zo klikte. Ik hobbelde van lunch naar dinertje naar kroeg en straalde. Ik kocht nieuwe rode laarzen. Ik at mosterdsoep, een Van Dobbenkroket en een tosti ham-kaas. 2011 wordt het jaar dat ik terug ga denk ik. Was ik voor m'n vakantie er nog niet uit of ik definitief ging emigreren (want als ik nu echt lokaal zou gaan, acht ik de kans dat ik ooit terug naar NL keer klein), na een hoop nadenken was ik er na m'n vakantie wel uit dat ik in ieder geval nog een paar jaar wil meebouwen aan de Nederlandse firm. Waar ik vandaag weer een dagje vertoefde, en me zo lekker voelde. Het lijkt er zelfs op dat ik april in plaats van januari als terugkeerdatum heb onderhandeld. Maar hoe dan ook: dit weekend was top. Hier kan ik lang op teren (ook bijkans letterlijk want holy crap wat heb ik veel gegeten).